Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Apostołowie – wiarygodni świadkowie Chrystusowego dzieła zbawienia

Papież Franciszek

Dro­dzy bra­cia i sio­stry, dzień dobry!

Roz­po­czę­li­śmy cykl kate­chez, któ­ry będzie podą­żać za „podró­żą” Ewan­ge­lii opo­wia­da­ną w Księ­dze Dzie­jów Apo­stol­skich. (…) Pierw­sza wspól­no­ta skła­da­ła się ze 120 bra­ci i sióstr. Licz­ba ta zawie­ra w sobie sym­bo­licz­ną dla Izra­ela dwu­nast­kę, ponie­waż repre­zen­tu­je dwa­na­ście ple­mion i jest sym­bo­licz­na dla Kościo­ła, z powo­du dwu­na­stu Apo­sto­łów wybra­nych przez Jezu­sa. Ale teraz, po bole­snych wyda­rze­niach Męki Pań­skiej, licz­ba Apo­sto­łów Pana nie wyno­si już dwu­na­stu, lecz jede­na­stu. Jed­ne­go z nich, Juda­sza, już nie ma: ode­brał sobie życie powa­lo­ny wyrzu­ta­mi sumie­nia.

Judasz już wcze­śniej zaczął oddzie­lać się od komu­nii z Panem i inny­mi, dzia­łać sam, izo­lo­wać się, przy­wią­zy­wać do pie­nię­dzy, aż po instru­men­tal­ne trak­to­wa­nie ubo­gich, tra­ce­nie z oczu per­spek­ty­wy bez­in­te­re­sow­no­ści i daru z sie­bie, aż po zezwo­le­nie, aby jego umysł i ser­ce zara­ził wirus pychy, prze­kształ­ca­jąc go z „przy­ja­cie­la” (Mt 26,50) w nie­przy­ja­cie­la i czło­wie­ka, któ­ry „wska­zał dro­gę tym, któ­rzy poj­ma­li Jezu­sa” (Dz 1,17). Judasz otrzy­mał wiel­ką łaskę przy­na­leż­no­ści do gru­py naj­bliż­szych uczniów Jezu­sa i uczest­ni­cze­nia w samej Jego posłu­dze, ale w pew­nym momen­cie chciał o wła­snych siłach „oca­lić” swe życie, co dopro­wa­dzi­ło do jego utra­ty (por. Łk 9,24). (…)

O ile Judasz wolał śmierć od życia (por. Pwt 30,19; Syr 15,17), i podą­żał za przy­kła­dem bez­boż­nych, któ­rych dro­ga jest jak mrok i ginie (por. Prz 4,19; Ps 1,6), to Jede­na­stu obra­ło życie, obra­ło bło­go­sła­wień­stwo, sta­jąc się odpo­wie­dzial­ny­mi, aby wpły­nę­ło ono z kolei na histo­rię, z poko­le­nia na poko­le­nie, od ludu Izra­ela po Kościół.

Św. Łukasz Ewan­ge­li­sta uka­zu­je nam, że w obli­czu odstęp­stwa jed­ne­go z Dwu­na­stu, któ­re spo­wo­do­wa­ło ranę w cie­le wspól­no­to­wym, trze­ba było, by jego zada­nie prze­szło na inne­go. (…) Było dwóch kan­dy­da­tów: Józef Bar­sa­ba i Maciej. Wów­czas cała wspól­no­ta modli­ła się w nastę­pu­ją­cy spo­sób: „Ty, Panie, znasz ser­ca wszyst­kich, wskaż z tych dwóch jed­ne­go, któ­re­go wybra­łeś, by zajął miej­sce … któ­re­mu sprze­nie­wie­rzył się Judasz” (Dz 1,24–25). I poprzez loso­wa­nie Pan wska­zał Macie­ja, któ­ry został dołą­czo­ny do Jede­na­stu. W ten spo­sób zosta­ło zre­kon­stru­owa­ne cia­ło Dwu­na­stu, co jest zna­kiem, że komu­nia zwy­cię­ża podzia­ły, izo­la­cję, men­tal­ność abso­lu­ty­zu­ją­cą prze­strzeń pry­wat­ną, zna­kiem, że komu­nia jest pierw­szym świa­dec­twem, jakie dają Apo­sto­ło­wie. (…)

Dwu­na­stu uka­zu­je w Dzie­jach Apo­stol­skich styl Pana. Są oni wia­ry­god­ny­mi świad­ka­mi Chry­stu­so­we­go dzie­ła zba­wie­nia i nie uka­zu­ją świa­tu swej rze­ko­mej dosko­na­ło­ści, ale dzię­ki łasce jed­no­ści spra­wia­ją, że poja­wia się Inny, któ­ry teraz żyje w nowy spo­sób pośród swe­go ludu. Kto nim jest – Pan Jezus. Apo­sto­ło­wie posta­na­wia­ją żyć pod pano­wa­niem Zmar­twych­wsta­łe­go w jed­no­ści mię­dzy brać­mi, któ­ra sta­je się jedy­ną moż­li­wą atmos­fe­rą auten­tycz­ne­go daru z sie­bie. (…)

Do Pola­ków Ojciec Świę­ty powie­dział:

Pozdra­wiam ser­decz­nie piel­grzy­mów pol­skich. Wiem, że wie­lu z was i tysią­ce waszych roda­ków uczest­ni­czy­ło w nie­dzie­lę w Mar­szach dla Życia, nio­sąc prze­sła­nie, że życie jest świę­te, ponie­waż jest darem Boga. Jeste­śmy wezwa­ni, by go bro­nić i słu­żyć mu, już od poczę­cia w łonie mat­ki, aż po to star­cze, czę­sto scho­ro­wa­ne i cier­pią­ce. Nie wol­no życia nisz­czyć, czy­nić przed­mio­tem eks­pe­ry­men­tów lub fał­szy­wych kon­cep­cji. Pro­szę: módl­cie się o sza­cu­nek dla życia ludz­kie­go, o zacho­wa­nie war­to­ści ewan­ge­licz­nych i rodzin­nych. Z ser­ca bło­go­sła­wię wam i waszym bli­skim.

Frag­men­ty kate­che­zy Ojca Świę­te­go Fran­cisz­ka, wygło­szo­nej pod­czas audien­cji na pla­cu św. Pio­tra w Waty­ka­nie, 12 czerw­ca br.