Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Oto wielka tajemnica wiary (8)

Mary­ja i Józef przy­nie­śli Dzie­cię Jezus do Jero­zo­li­my, aby Je przed­sta­wić Panu (por. Łk 2,22). Wspo­mnie­nie Ofia­ro­wa­nia Pana Jezu­sa czę­sto nazy­wa­my świę­tem Mat­ki Bożej Grom­nicz­nej. Świe­ca, zwa­na grom­ni­cą, poma­ga nam prze­żyć obec­ność Zba­wi­cie­la i Mat­ki Naj­święt­szej. Tę świe­cę zapa­la się do dziś, gdy jest burza (gdy biją gro­my). W wie­lu rodzi­nach, gdy ktoś umie­ra w domu, poda­je się świe­cę – grom­ni­cę oso­bie, któ­ra odcho­dzi z tego świa­ta. Grom­ni­ca jest świa­tłem Chry­stu­sa na dro­gę do wiecz­no­ści.

Ewan­ge­lia mówi o czło­wie­ku spra­wie­dli­wym i poboż­nym, Syme­onie, któ­ry w cza­sie Ofia­ro­wa­nia przy­szedł do świą­ty­ni. Jemu Duch Świę­ty obie­cał, że nie ujrzy śmier­ci, aż zoba­czy Mesja­sza Pań­skie­go. Gdy przy­nie­sio­no Dzie­cię, wziął Je w obję­cia i mówił: „Teraz, o Wład­co, pozwól odejść słu­dze Twe­mu w poko­ju… Bo moje oczy ujrza­ły Two­je zba­wie­nie” (Łk 2,29–30). Nazwał Dzie­cię Jezus świa­tłem na oświe­ce­nie pogan, zna­kiem, któ­re­mu sprze­ci­wiać się będą. A do Maryi powie­dział: „Two­ją duszę miecz prze­nik­nie” (Łk 2,35).

Świę­to Ofia­ro­wa­nia Pań­skie­go jest dniem poświę­co­nym oso­bom kon­se­kro­wa­nym. Modli­my się w inten­cji osób, któ­re w zgro­ma­dze­niach zakon­nych, w insty­tu­tach życia kon­se­kro­wa­ne­go żyją ślu­ba­mi, któ­re skła­da­ją: czy­sto­ści, ubó­stwa i posłu­szeń­stwa. Do osób kon­se­kro­wa­nych nale­żą oso­by, któ­re indy­wi­du­al­nie skła­da­ją ślub czy­sto­ści (dzie­wi­ce i wdo­wy). Powo­ła­nie do życia kon­se­kro­wa­ne­go jest łaską, Bożym darem, a jed­no­cze­śnie decy­zją i tre­ścią życia czło­wie­ka. Kapła­ni zakon­ni i bra­cia zakon­ni słu­żą Bogu i ludziom przez apo­stol­stwo, modli­twę, świa­dec­two życia. Każ­dy ze ślu­bów jest ofia­rą, dro­gą do świę­to­ści, upo­mnie­niem, opar­ciem dla mło­dych, dla rodzin, cho­rych i bied­nych.

Oso­by kon­se­kro­wa­ne są darem Bożym dla całe­go Kościo­ła, dla świa­ta. Czę­sto módl­my się za te oso­by i o nowe powo­ła­nia. Pamię­taj­my o wspól­no­tach klau­zu­ro­wych (w Kra­ko­wie dzie­więć żeń­skich i jed­na męska). Są to wspól­no­ty osób, któ­re – poza wyjąt­ka­mi – nie opusz­cza­ją swe­go klasz­to­ru.

Jeste­ście świad­ka­mi kró­le­stwa, któ­re nie jest z tego świa­ta… dla kró­le­stwa nie­bie­skie­go porzu­ci­li wszyst­ko…” (św. Jan Paweł II, Kiel­ce, 3 VI 1991).

Pro­po­zy­cja reflek­sji

Jak czę­sto modli­my się indy­wi­du­al­nie i w rodzi­nie za kapła­nów, oso­by kon­se­kro­wa­ne i o nowe powo­ła­nia?

bp Jan Szko­doń