Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Za wstawiennictwem bł. Jana Pawła II

Dlaczego ja?
Wielkie pytanie i tajemnica

Spo­tka­nie z cudow­nie uzdro­wio­ną zakon­ni­cą s. Marie Simon-Pier­re Nor­mand ze Zgro­ma­dze­nia Małych Sióstr Macie­rzyń­stwa Kato­lic­kie­go (PSMC)

+++ fot. ks. R. WalczakFilm doku­men­tal­ny Tele­wi­zji Pol­skiej wg sce­na­riu­sza i w reży­se­rii Grze­go­rza Tom­cza­ka pt. „San­to sub­i­to. Nie­wy­ja­śnio­ne uzdro­wie­nie” jest pierw­szym i jak dotąd jedy­nym doku­men­tem, w któ­rym zgo­dzi­ła się wystą­pić s. Marie Simon-Pier­re wraz ze wspól­no­tą Małych Sióstr z Insty­tu­tu Macie­rzyń­stwa Kato­lic­kie­go.
+++ Nar­ra­cja fil­mo­wa uka­zu­je sce­ny z codzien­ne­go życia reli­gij­ne­go i pra­cy zawo­do­wej zakon­ni­cy w bia­łym habi­cie z pro­stym, bia­łym welo­nem i krzy­żem na pier­si, odpo­wie­dzial­nej za 46-łóż­ko­wy oddział położ­ni­czy w Puy­ri­card koło Aix-en-Pro­ven­ce w atmos­fe­rze ocze­ki­wa­nia na beaty­fi­ka­cję Papie­ża z Pol­ski. Rela­cja zano­to­wa­na kame­rą pol­skie­go ope­ra­to­ra nie­ja­ko „na gorą­co” prze­pla­ta się z zapi­sa­mi archi­wal­ny­mi, doty­czą­cy­mi życia i śmier­ci Pio­tra naszych cza­sów. Te dwa wąt­ki kore­spon­du­ją ze sobą w bar­dzo zna­mien­ny spo­sób. Wcze­śniej, bo 14 stycz­nia br. fran­cu­ska tele­wi­zja kato­lic­ka KTO wyemi­to­wa­ła pierw­szy krót­ki wywiad z uzdro­wio­ną dzię­ki pol­skie­mu Papie­żo­wi zakon­ni­cą. Jego tłu­ma­cze­nie wydru­ko­wał w lutym br. tygo­dnik kato­lic­ki „Nie­dzie­la” z oka­zji Świa­to­we­go Dnia Cho­re­go. Nato­miast pol­ski doku­ment fil­mo­wy po emi­sji w Pol­sce (30 kwiet­nia) został zapre­zen­to­wa­ny rów­nież we Fran­cji i Wło­szech. W dniu beaty­fi­ka­cji s. Marie była w asy­ście nio­są­cej reli­kwiarz bł. Jana Paw­ła II na Pla­cu św. Pio­tra (na zdję­ciu w bia­łym habi­cie).

***

+++ Uzdro­wio­na w cudow­ny spo­sób, dzię­ki wsta­wien­nic­twu Jana Paw­ła II, fran­cu­ska zakon­ni­ca przy­szła na świat – podob­nie jak czwór­ka jej młod­sze­go rodzeń­stwa – w kato­lic­kim szpi­ta­lu położ­ni­czym pro­wa­dzo­nym przez Małe Sio­stry Macie­rzyń­stwa Kato­lic­kie­go (Peti­tes Soeurs des Mater­ni­tés Catho­li­qu­es – PSMC) w Cam­brai. Zgro­ma­dze­nie powsta­ło w ubie­głym wie­ku we Fran­cji z ini­cja­ty­wy oso­by świec­kiej – ojca rodzi­ny. Louis Lan­tel­me, boga­ty prze­my­sło­wiec, któ­re­go syn uro­dził się nie­peł­no­spraw­ny, zwró­cił uwa­gę na koniecz­ność oto­cze­nia spe­cjal­ną opie­ką mło­dych matek, nara­żo­nych nie­jed­no­krot­nie na drwi­ny i nie­zro­zu­mie­nie, nawet naj­bliż­sze­go oto­cze­nia, w cza­sie ocze­ki­wa­nia na przyj­ście dziec­ka na świat. Posta­no­wił stwo­rzyć dla rodzą­ce­go się życia miej­sce bez­piecz­ne, któ­re­go per­so­nel będzie słu­żył nie tyl­ko facho­wą opie­ką, ale tak­że tro­ską, życz­li­wo­ścią oraz sza­cun­kiem i będzie współ­dzia­łał w cudzie naro­dzin. Do reali­za­cji dzie­ła usil­nie nama­wiał swo­ją cór­kę Marie-Louise, któ­ra pra­co­wa­ła jako położ­na i myśla­ła o wstą­pie­niu do zgro­ma­dze­nia misyj­ne­go. Za radą ks. bpa Ale­xan­dre Cail­lo­ta z Gre­no­ble zanie­cha­ła swo­ich pla­nów, by w 1930 r. zało­żyć pierw­szą pla­ców­kę położ­ni­czą Macie­rzyń­stwa Kato­lic­kie­go. Do pomo­cy włą­czy­ły się inne mło­de kobie­ty, co dało począ­tek nowej wspól­no­cie zakon­nej. Ze wzglę­du na nowa­tor­ski pro­jekt zgro­ma­dze­nia, sio­stry musia­ły cze­kać 24 lata na zatwier­dze­nie go przez wła­dze kościel­ne. W owym cza­sie zakon­ni­ce pra­cu­ją­ce w szpi­ta­lach tra­dy­cyj­nie nie podej­mo­wa­ły zadań na oddzia­łach gine­ko­lo­gicz­no-położ­ni­czych. Dziś Małe Sio­stry mają domy i pro­wa­dzą szpi­ta­le położ­ni­cze we Fran­cji (Cam­brai, Paryż, Bour­go­in-Jal­lieu, Aix-en-Pro­ven­ce) oraz dom misyj­ny w sto­li­cy Sene­ga­lu – Daka­rze. W pla­ców­kach Insty­tu­tów Macie­rzyń­stwa Kato­lic­kie­go, przy każ­dych naro­dzi­nach roz­le­ga się trzy­krot­ne rado­sne ude­rze­nie dzwon­ka. Sio­stry asy­stu­ją rodzi­nom i samot­nym mat­kom, wspie­ra­ją mło­de mał­żeń­stwa, któ­re cier­pią np. z powo­du bez­płod­no­ści, czy też cho­ro­by lub nie­peł­no­spraw­no­ści swo­je­go dziec­ka. Towa­rzy­szą, gdy rodzi­ce nowo­rod­ka w dzięk­czyn­nej modli­twie ofia­ro­wa­nia dziec­ka Bogu, mówią m.in.: „Ojcze, aby roz­ra­do­wać Two­je ojco­stwo, poprzez Mary­ję naszą Mat­kę, ofia­ro­wu­je­my Tobie nasze­go syna (…) niech pra­cu­je nad roz­sze­rze­niem Two­je­go kró­le­stwa”. Sio­stry nie tyl­ko przy­bli­ża­ją mał­żon­kom natu­ral­ne meto­dy pla­no­wa­nia rodzi­ny, ale tak­że współ­pra­cu­ją z leka­rza­mi oraz insty­tu­cja­mi, któ­re pro­mu­ją sza­cu­nek i obro­nę życia od poczę­cia do natu­ral­nej śmier­ci. Wycho­dząc naprze­ciw mło­dym, anga­żu­ją się w orga­ni­za­cję dys­ku­sji, szko­leń, spo­tkań i kon­fe­ren­cji nt. ludz­kiej sfe­ry emo­cjo­nal­nej, miło­ści i mał­żeń­stwa, sek­su­al­no­ści i dia­gno­sty­ki życia pre­na­tal­ne­go.
+++ Misja zgro­ma­dze­nia opie­ra się na naucza­niu Jana Paw­ła II doty­czą­cym war­to­ści i god­no­ści życia, ludz­kiej miło­ści i płcio­wo­ści. Obok zakon­nej, ist­nie­je tak­że świec­ka gałąź zgro­ma­dze­nia. Piel­grzy­mi życia ewan­ge­licz­ne­go two­rzą ośrod­ki, w któ­rych upo­wszech­nia­ją papie­skie prze­sła­nie z Evan­ge­lium vitae. Dla Małych Sióstr pra­gną­cych być zna­ka­mi nie­skoń­czo­nej miło­ści Ojca, dewi­zą jest zawo­ła­nie: „Do Ojca, w Chry­stu­sie, przez Syna, z Mary­ją, Mat­ką Jezu­sa, miłość, radość i pokój”.

Boże­na Weber