Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Kalendarium życia i działalności Świętego Maksymiliana Marii Kolbego

1894

+++ 8 stycz­nia uro­dził się Raj­mund Kol­be w Zduń­skiej Woli i w tam­tej­szym koście­le Wnie­bo­wzię­cia NMP w dniu uro­dzin został ochrzczo­ny. Jego rodzi­ce: Juliusz i Marian­na z Dąbrow­skich byli gorą­cy­mi pol­ski­mi patrio­ta­mi, choć dzia­dek Juliu­sza, Paweł, przy­był do Pol­ski z Czech. Rodzi­ce pro­wa­dzi­li w Zduń­skiej Woli wła­sny warsz­tat tkac­ki, póź­niej, po uro­dze­niu Raj­mun­da prze­nie­śli się na krót­ko do Łodzi, a potem na sta­łe do Pabia­nic, gdzie Juliusz pra­co­wał w fabry­ce, a mat­ka pro­wa­dzi­ła skle­pik. Rodzi­ce wycho­wy­wa­li swe dzie­ci poboż­nie i kar­nie, dając im we wszyst­kim dobry przy­kład. Raj­mund miał czte­rech bra­ci: star­sze­go Fran­cisz­ka, młod­sze­go Józe­fa i jesz­cze dwóch młod­szych, któ­rzy zmar­li w wie­ku nie­mow­lę­cym.
1904
+++ Ducho­wy prze­łom u dzie­się­cio­let­nie­go Raj­mun­da Kol­be­go. Spo­waż­niał, stał się jesz­cze bar­dziej poboż­ny, mat­ce – na usil­ne jej nale­ga­nia – wyznał, że uka­za­ła mu się w koście­le Mat­ka Boża z dwie­ma koro­na­mi: bia­łą i czer­wo­ną, a on wycią­gnął ręce po obie, wyra­ża­jąc goto­wość pod­ję­cia: czy­sto­ści i męczeń­stwa.

1907

+++ Raj­mund Kol­be, wysłu­chaw­szy nauk misyj­nych w Pabia­ni­cach, zgła­sza się wraz ze swym rodzo­nym, star­szym bra­tem do Małe­go Semi­na­rium oo. Fran­cisz­ka­nów we Lwo­wie i 4 wrze­śnia roz­po­czy­na nowi­cjat, przyj­mu­jąc imię zakon­ne Mak­sy­mi­lian. W cza­sach tych Pol­ska była pod zabo­ra­mi: austriac­kim, nie­miec­kim i rosyj­skim, toteż podróż z Pabia­nic do Lwo­wa zwią­za­na była z koniecz­no­ścią nie­le­gal­ne­go, pota­jem­ne­go prze­kro­cze­nia gra­ni­cy austriac­ko-rosyj­skiej.

1912–1919

+++ Stu­diu­je w Rzy­mie filo­zo­fię na Gre­go­ria­num, następ­nie teo­lo­gię w Sera­phi­cum. Uzy­sku­je w obu tych dzie­dzi­nach stop­nie nauko­we dok­to­ra: filo­zo­fii w 1915 r., teo­lo­gii w 1919 r.

1917

+++ 1 listo­pa­da – skła­da uro­czy­stą pro­fe­sję w kapli­cy Mię­dzy­na­ro­do­we­go Kole­gium Sera­fic­kie­go w Rzy­mie. Mak­sy­mi­lian przy­bie­ra sobie dodat­ko­wo imię Maria. Jesie­nią Juliusz Kol­be (ojciec Mak­sy­mi­lia­na), legio­ni­sta w ran­dze ofi­ce­ra (dowód­ca oddzia­łu), zosta­je pochwy­co­ny przez Rosjan i roz­strze­la­ny w oko­li­cach Olku­sza. Wcze­śniej, bo w 1910 r., Marian­na Kol­be, mat­ka o. Mak­sy­mi­lia­na, za zgo­dą męża wstą­pi­ła do ss. Bene­dyk­ty­nek we Lwo­wie jako oso­ba świec­ka, a od 1914 r. prze­by­wa­ła u ss. Feli­cja­nek w Kra­ko­wie, przy ul. Smo­leńsk, jako ter­cjar­ka, gdzie też zmar­ła w 1946 r. w wie­ku 76 lat.

1918

+++ 20 stycz­nia – w cza­sie modli­twy w kapli­cy Sera­phi­cum w Rzy­mie o. Mak­sy­mi­lian otrzy­mu­je natchnie­nie zało­że­nia sto­wa­rzy­sze­nia maryj­ne­go Rycer­stwa Nie­po­ka­la­nej (Mili­tia Imma­cu­la­tae, w skró­cie MI). 16 paź­dzier­ni­ka – o. Mak­sy­mi­lian – wów­czas sub­dia­kon – razem z sze­ścio­ma alum­na­mi zakła­da Rycer­stwo Nie­po­ka­la­nej.

1919

+++ 28 kwiet­nia – o. Mak­sy­mi­lian otrzy­mu­je w Rzy­mie świę­ce­nia kapłań­skie, następ­ne­go dnia odpra­wia Mszę św. pry­mi­cyj­ną.

1920

+++ 4 kwiet­nia – papież Bene­dykt XV pobło­go­sła­wił (ust­nie) dzie­ło Rycer­stwa Nie­po­ka­la­nej (for­mal­ne­go zatwier­dze­nia MI. jako „Pia Unio” doko­nał Wika­riat Rzy­mu w 1922 r.). 29 lip­ca – o. Mak­sy­mi­lian powra­ca z Rzy­mu do Kra­ko­wa, gdzie podej­mu­je wykła­dy histo­rii kościel­nej w Wyż­szym Semi­na­rium oo. Fran­cisz­ka­nów.

1922

+++ Z uwa­gi na pogar­sza­ją­cy się stan zdro­wia (gruź­li­cę) wyjeż­dża do Zako­pa­ne­go na kura­cję. W tym też roku musia­no mu usu­nąć jed­no płu­co. O. Mak­sy­mi­lian musiał wie­lo­krot­nie pod­da­wać się lecze­niu w Zako­pa­nem (1926 i 1937), Nie­sza­wie (1921), Msza­nie Dol­nej (1922).

1926

+++ sty­czeń – o. Mak­sy­mi­lian (cho­ry, gorącz­ku­ją­cy) zaczy­na w Kra­ko­wie wyda­wać „Ryce­rza Nie­po­ka­la­nej” – mie­sięcz­nik, organ MI.
20 paź­dzier­ni­ka – o. Kol­be z pole­ce­nia prze­ło­żo­nych prze­no­si wydaw­nic­two (nota­be­ne, w jed­nej waliz­ce) z Kra­ko­wa do Grod­na, do klasz­to­ru fran­cisz­kań­skie­go. Póź­niej uda­je mu się zdo­być wła­sną dru­kar­nię.

1927

+++ Bło­go­sła­wień­stwo papie­ża Piu­sa XI i Epi­sko­pa­tu Pol­ski dla Wydaw­nic­twa „Ryce­rza Nie­po­ka­la­nej” z oka­zji 5. rocz­ni­cy ist­nie­nia Wydaw­nic­twa.
+++ 12 lip­ca – ksią­żę J. Druc­ki-Lubec­ki po roz­mo­wie z o. Mak­sy­mi­lia­nem ofia­ru­je pię­cio­mor­go­wą dział­kę pod budo­wę klasz­to­ru-wydaw­nic­twa w Tere­si­nie k. Socha­cze­wa. 6 sierp­nia – poświę­ce­nie figu­ry Nie­po­ka­la­nej w Tere­si­nie na pla­cu pod przy­szły klasz­tor. 5 paź­dzier­ni­ka – roz­po­czę­cie budo­wy klasz­to­ru-wydaw­nic­twa. 31 paź­dzier­ni­ka – kano­nicz­ne zało­że­nie klasz­to­ru Nie­po­ka­la­nów. 21 listo­pa­da – prze­nie­sie­nie Wydaw­nic­twa „Ryce­rza Nie­po­ka­la­nej” z Grod­na do Nie­po­ka­la­no­wa. Cen­tra­lą MI zosta­je klasz­tor – Nie­po­ka­la­nów. Pierw­szym gwar­dia­nem klasz­to­ru został jego zało­ży­ciel – o. Mak­sy­mi­lian. Rodzi­na zakon­na liczy wów­czas 20 osób: 2 kapła­ni – rodze­ni bra­cia Kol­bo­wie i 18 bra­ci zakon­nych.
+++ 19 wrze­śnia – otwar­cie Małe­go Semi­na­rium Misyj­ne­go w Nie­po­ka­la­no­wie
+++ 14 stycz­nia – 5 lute­go – o. Mak­sy­mi­lian podej­mu­je dzia­ła­nia na rzecz zało­że­nia misji kato­lic­kiej na Dale­kim Wscho­dzie. Celem uzy­ska­nia zgo­dy prze­ło­żo­nych oraz zmo­bi­li­zo­wa­nia ludzi odby­wa podró­że m.in. do Wied­nia, Rzy­mu, Tury­nu, Pary­ża. Pra­gnąc wypro­sić bło­go­sła­wień­stwo Nie­po­ka­la­nej odwie­dza Lour­des, w tej inten­cji modli się tak­że u gro­bu św. Fran­cisz­ka w Asy­żu i św. Tere­sy od Dzie­ciąt­ka Jezus w Lisieux. 26 lute­go – wyjazd o. Kol­be­go na Dale­ki Wschód. Tra­sa podró­ży: War­sza­wa-Wie­deń-Tarvi­sio-Rzym-Mar­sy­lia pocią­giem; z Mar­sy­lii stat­kiem przez Port Said, Dżi­bu­ti, Colom­bo, Sin­ga­pur, Saj­gon, Hong­kong do Szan­gha­ju.
1931
24 kwiet­nia – przy­jazd do Naga­sa­ki, gdzie o. Mak­sy­mi­lian w Semi­na­rium Duchow­nym obej­mu­je wykła­dy filo­zo­fii; uzy­ska­nie zgo­dy miej­sco­we­go bisku­pa na japoń­ską edy­cję „Ryce­rza Nie­po­ka­la­nej”. 25 maja – wyda­nie pierw­sze­go nume­ru „Ryce­rza Nie­po­ka­la­nej” w języ­ku japoń­skim. 24 lip­ca – krót­ki pobyt (po podró­ży z Japo­nii do Pol­ski) o. Mak­sy­mi­lia­na na kapi­tu­le we Lwo­wie, gdzie zosta­je prze­ło­żo­nym ośrod­ka w Japo­nii, a jego rodzo­ny brat o. Alfons prze­ło­żo­nym Nie­po­ka­la­no­wa (o. Alfons zmarł w 1930 r.). 25 sierp­nia – powrót do Japo­nii, do Naga­sa­ki.
+++ 16 maja – sie­dzi­bą pol­skich misjo­na­rzy w Naga­sa­ki sta­je się zbu­do­wa­ny przez nich klasz­tor, któ­ry otrzy­mu­je nazwę Ogród Nie­po­ka­la­nej (Mugen­zai no Sono).
+++ 29 maja – 24 lip­ca – podróż o. Mak­sy­mi­lia­na do Indii, pobyt w Indiach w celu zba­da­nia moż­li­wo­ści zało­że­nia indyj­skie­go Nie­po­ka­la­no­wa.
+++ 30 maja – 31 sierp­nia – pobyt o. Kol­be­go w Pol­sce. Na kapi­tu­le w Kra­ko­wie nastę­pu­je nowy podział funk­cji: św. Mak­sy­mi­lian peł­ni funk­cję redak­to­ra japoń­skie­go „Ryce­rza Nie­po­ka­la­nej” i zaj­mu­je się cało­kształ­tem spraw MI, a prze­ło­żo­nym Nie­po­ka­la­no­wa w Japo­nii zosta­je o. K. Czu­pryk. 4 paź­dzier­ni­ka – powrót do Japo­nii.
+++ 16 kwiet­nia – otwar­cie Małe­go Semi­na­rium (Duchow­ne­go) w Japo­nii. 23 czerw­ca – powrót do Pol­ski. 16 lip­ca – o. Mak­sy­mi­lian zosta­je gwar­dia­nem Nie­po­ka­la­no­wa (pol­skie­go). 8 grud­nia – na wnio­sek o. Mak­sy­mi­lia­na Marii Kol­be­go zakon oo. Fran­cisz­ka­nów poświę­ca się Nie­po­ka­la­nej.
+++ 8 grud­nia – prób­na audy­cja z nowo zało­żo­nej radio­sta­cji nadaw­czej (sta­cja Pol­ska 3 – Radio Nie­po­ka­la­nów). O. Mak­sy­mi­lian wygła­sza sło­wo wstęp­ne.
+++ W przeded­niu wybu­chu II woj­ny świa­to­wej Nie­po­ka­la­nów liczą­cy 762 człon­ków był naj­więk­szym klasz­to­rem na świe­cie. Wyda­wa­no w nim nastę­pu­ją­ce cza­so­pi­sma: „Rycerz Nie­po­ka­la­nej”, „Mały Ryce­rzyk Nie­po­ka­la­nej”, „Mały Dzien­nik”, „Infor­ma­tor Rycer­stwa Nie­po­ka­la­nej”, „Miles Imma­cu­la­tae”. Rekor­do­wy nakład „Ryce­rza Nie­po­ka­la­nej” prze­kro­czył 1 mln egzem­pla­rzy. O. Mak­sy­mi­lian pla­nu­je wyko­rzy­sta­nie do celów apo­stol­skich naj­now­szych ówcze­snych osią­gnięć tech­ni­ki: budu­je stu­dio fil­mo­we, pla­nu­je budo­wę lot­ni­ska (dwóch bra­ci uczest­ni­czy już w kur­sie pilo­ta­żu), koń­czy budo­wę radio­sta­cji, inte­re­su­je się tele­wi­zją. 1 wrze­śnia – wybuch II woj­ny świa­to­wej. 19 wrze­śnia – aresz­to­wa­nie o. Mak­sy­mi­lia­na Kol­be­go wraz z gru­pą zakon­ni­ków; prze­by­wa w obo­zach Lams­dorf (Łam­bi­no­wi­ce)), Amtitz (Gębi­ce), Ostrze­szów, skąd zosta­je zwol­nio­ny 8 grud­nia (w Świę­to Nie­po­ka­la­ne­go Poczę­cia Naj­święt­szej Maryi Pan­ny). 10 grud­nia – powrót do Nie­po­ka­la­no­wa.
+++ 17 lute­go – o. Mak­sy­mi­lian zosta­je aresz­to­wa­ny przez gesta­po i uwię­zio­ny na Pawia­ku. 28 maja – o. Mak­sy­mi­lian przy­by­wa w trans­por­cie więź­niów do obo­zu zagła­dy w Oświę­ci­miu, otrzy­mu­je numer 16670. Z koń­cem lip­ca (28 lip­ca lub 1 sierp­nia, dokład­nej daty nie zdo­ła­no usta­lić) kie­row­nik obo­zu Fritzsch w odwet za uciecz­kę więź­nia z blo­ku 14a, do któ­re­go nale­żał o. Mak­sy­mi­lian, wybie­ra z tego blo­ku 10 do 15 więź­niów na śmierć gło­do­wą. O. Mak­sy­mi­lian wyra­ża goto­wość zastą­pie­nia jed­ne­go z nich – Fran­cisz­ka Gajow­nicz­ka – ojca rodzi­ny. Fritzsch zga­dza się. Ska­zań­cy zosta­li zamknię­ci w bun­krze gło­do­wym blo­ku 13 (póź­niej­sze­go 11). 14 sierp­nia – w wigi­lię Wnie­bo­wzię­cia Naj­święt­szej Maryi Pan­ny o. Mak­sy­mi­lian wycień­czo­ny gło­dem, zosta­je dobi­ty zastrzy­kiem feno­lu, następ­ne­go dnia jego zwło­ki spa­lo­no w obo­zo­wym kre­ma­to­rium.
+++ 7 kwiet­nia – ks. bp Paweł Yama­gu­chi – ordy­na­riusz Die­ce­zji Naga­sa­ki, jako pierw­szy z bisku­pów, w liście do papie­ża Piu­sa XII, pro­si o wynie­sie­nie na ołta­rze Słu­gi Boże­go o. Mak­sy­mi­lia­na Marię Kol­be­go.
+++ 17 paź­dzier­ni­ka – uro­czy­sta beaty­fi­ka­cja Ojca Mak­sy­mi­lia­na Marii Kol­be­go w Bazy­li­ce św. Pio­tra w Rzy­mie przez Ojca Świę­te­go Paw­ła VI.
+++ 7 czerw­ca – Ojciec Świę­ty Jan Paweł II nazy­wa o. Mak­sy­mi­lia­na „patro­nem nasze­go trud­ne­go stu­le­cia”.
+++ 10 paź­dzier­ni­ka – uro­czy­sta kano­ni­za­cja bł. Mak­sy­mi­lia­na na Pla­cu św. Pio­tra w Rzy­mie.