Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Kalendarium życia Stefana Wyszyńskiego

Ste­fan Wyszyń­ski z rodzi­ca­mi i rodzeń­stwem

3 sierp­nia 1901 – We wsi Zuze­la nad Bugiem, w rodzi­nie orga­ni­sty Sta­ni­sła­wa Wyszyń­skie­go i jego żony Julian­ny z Kar­piów uro­dził się syn Ste­fan.
1910 – Rodzi­na Wyszyń­skich prze­nio­sła się do Andrze­je­wa, gdzie dzie­wię­cio­let­ni Ste­fan stra­cił mat­kę, któ­ra zmar­ła wraz z nowo­na­ro­dzo­nym dziec­kiem – Zofią, w mie­siąc po poro­dzie. Wraz z pię­cior­giem rodzeń­stwa był wycho­wy­wa­ny przez ojca, któ­ry poślu­bił Euge­nię Godlew­ską.
Ste­fan Wyszyń­ski w wie­ku ośmiu lat

1912 – Roz­po­czął naukę w Gim­na­zjum im. Woj­cie­cha Gór­skie­go w War­sza­wie.
1913 – W Andrze­je­wie został bierz­mo­wa­ny przez ks. bp. Julia­na Nowiej­skie­go z Płoc­ka.
1915–1917 – W związ­ku z zaję­ciem War­sza­wy przez Niem­ców i odcię­ciem mia­sta przez linię fron­tu, kon­ty­nu­ował naukę w Gim­na­zjum im. Pio­tra Skar­gi w Łom­ży.
1917–1920 – Uczęsz­czał do Liceum im. Piu­sa X we Wło­cław­ku.
1920 – Wstą­pił do Wyż­sze­go Semi­na­rium Duchow­ne­go we Wło­cław­ku.
3 sierp­nia 1924 – Ste­fan Wyszyń­ski został wyświę­co­ny na kapła­na przez ks. bpa Woj­cie­cha Owczar­ka w kapli­cy Mat­ki Bożej w bazy­li­ce kate­dral­nej we Wło­cław­ku.
Ks. Ste­fan Wyszyń­ski, stu­dent KUL, z rodzi­ną (1926 r.)

5 sierp­nia 1924 – Odpra­wił pry­mi­cyj­ną Mszę św. przed cudow­nym obra­zem Mat­ki Bożej Jasno­gór­skiej.
1924–1925 – Dusz­pa­ste­rzo­wał jako wika­ry kate­dry wło­cław­skiej, był pre­fek­tem w szko­le przy fabry­ce „Celu­lo­za” oraz redak­to­rem „Sło­wa Kujaw­skie­go” – dzien­ni­ka die­ce­zjal­ne­go.
1925–1929 – Stu­dio­wał na Wydzia­le Pra­wa Kano­nicz­ne­go w Kato­lic­kim Uni­wer­sy­te­cie Lubel­skim, zaj­mu­jąc się kato­lic­ką nauką spo­łecz­ną i eko­no­mią. W cza­sie stu­diów był wice­dy­rek­to­rem kon­wik­tu księ­ży stu­den­tów oraz pro­wa­dził dusz­pa­ster­stwo Sto­wa­rzy­sze­nia Mło­dzie­ży Aka­de­mic­kiej „Odro­dze­nie” i w „Brat­nia­ku”. Na KUL-u spo­tkał ks. Wła­dy­sła­wa Kor­ni­ło­wi­cza, któ­ry został jego ojcem ducho­wym.
Czer­wiec 1929 – Obro­nił dok­to­rat z pra­wa kano­nicz­ne­go pt. „Pra­wa rodzi­ny, Kościo­ła i pań­stwa do szko­ły”.
Kle­ryk Ste­fan Wyszyń­ski (stoi w środ­ku) z kole­ga­mi z Semi­na­rium Duchow­ne­go we Wło­cław­ku (1921 r.)

1929–1930 – W celach nauko­wych odwie­dził Austrię, Wło­chy, Fran­cję, Bel­gię, Holan­dię i Niem­cy, gdzie zaj­mo­wał się kwe­stia­mi dok­tryn i ruchów spo­łecz­nych, m.in. kato­lic­ki­mi związ­ka­mi zawo­do­wy­mi, orga­ni­za­cja­mi robot­ni­czy­mi mło­dzie­ży. Po powro­cie opu­bli­ko­wał „Głów­ne typy Akcji Kato­lic­kiej za gra­ni­cą”.
1930 – Był wika­riu­szem w Przed­czu Kujaw­skim.
Ks. Ste­fan Wyszyń­ski w Tatrach, na Kaspro­wym Wier­chu (9 V 1937 r.)

1931 – Objął funk­cję wika­riu­sza kate­dry wło­cław­skiej oraz sekre­ta­rza Liceum im. Piu­sa X, jed­no­cze­śnie wykła­dał w Semi­na­rium Duchow­nym we Wło­cław­ku, był dyrek­to­rem Die­ce­zjal­nych Dzieł Misyj­nych.
1931–1932 – We Wło­cław­ku, przy Chrze­ści­jań­skich Związ­kach Zawo­do­wych, pro­wa­dził Uni­wer­sy­tet Robot­ni­czy, wykła­da­jąc zasa­dy chrze­ści­jań­skiej nauki spo­łecz­nej.
Ks. Ste­fan Wyszyń­ski wśród dzie­ci pierw­szo­ko­mu­nij­nych w Laskach (1942 r.)

1932–1939 – Był pro­mo­to­rem spra­wie­dli­wo­ści i obroń­cą węzła mał­żeń­skie­go, następ­nie sędzią Sądu Bisku­pie­go w Kurii Wło­cław­skiej. Jed­no­cze­śnie stał na cze­le Soda­li­cji Mariań­skiej Zie­mian Zie­mi Kujaw­sko-Dobrzyń­skiej. Nadal pro­wa­dził dzia­łal­ność oświa­to­wą w Chrze­ści­jań­skich Związ­kach Zawo­do­wych i zor­ga­ni­zo­wał Kato­lic­ki Zwią­zek Mło­dzie­ży Robot­ni­czej. W tym okre­sie był tak­że redak­to­rem naczel­nym „Ate­neum Kapłań­skie­go”, opu­bli­ko­wał ponad sto prac z zakre­su nauki spo­łecz­nej Kościo­ła. W 1937 roku został powo­ła­ny przez Pry­ma­sa Augu­sta Hlon­da do Rady Spo­łecz­nej przy Pry­ma­sie Pol­ski.
Wrze­sień 1939 – Po wybu­chu II woj­ny świa­to­wej pró­bo­wał dotrzeć do Lubli­na, po powro­cie zajął się orga­ni­zo­wa­niem nauki w Semi­na­rium Duchow­nym we Wło­cław­ku.
Ingres ks. bpa Ste­fa­na Wyszyń­skie­go do kate­dry lubel­skiej (26 V 1946)

Paź­dzier­nik 1939 – Po wkro­cze­niu gesta­po do Semi­na­rium Duchow­ne­go we Wło­cław­ku, w ostat­niej chwi­li – na pole­ce­nie ks. bpa Micha­ła Koza­la – wyje­chał z mia­sta, ukrył się i unik­nął aresz­to­wa­nia przez Niem­ców.
Listo­pad 1939 – lipiec 1940 – We Wro­ci­sze­wie zaj­mo­wał się pra­ca­mi nad ency­kli­ka­mi poświę­co­ny­mi kato­lic­kiej nauce spo­łecz­nej.
Lipiec 1940 – paź­dzier­nik 1941 – W Kozłów­ce – na proś­bę ks. Wła­dy­sła­wa Kor­ni­ło­wi­cza – objął opie­ką ducho­wą prze­sie­dlo­ne dzie­ci i sio­stry z Zakła­du dla Nie­wi­do­mych w Laskach.
Paź­dzier­nik 1941 – Dla pod­ra­to­wa­nia zdro­wia (w związ­ku z cho­ro­bą płuc) wyje­chał do Zako­pa­ne­go, gdzie został aresz­to­wa­ny w łapan­ce. Nim jed­nak usta­lo­no jego toż­sa­mość, uda­ło się mu zbiec.
Ingres Pry­ma­sa Pol­ski do kate­dry gnieź­nień­skiej (2 II 1949)

Listo­pad 1941 – czer­wiec 1942 – W Żuło­wie na Lubelsz­czyź­nie nadal zaj­mo­wał się opie­ką nad nie­wi­do­my­mi dzieć­mi oraz uczest­ni­czył w taj­nym naucza­niu.
Czer­wiec 1942 – 1 sierp­nia 1944 – Był kape­la­nem Zakła­du dla Nie­wi­do­mych w Laskach, jed­no­cze­śnie pro­wa­dził dzia­łal­ność dusz­pa­ter­ską i kon­spi­ra­cyj­ną w War­sza­wie.
1 sierp­nia – 2 paź­dzier­ni­ka 1944 – Pod pseu­do­niem „Radwan II” peł­nił funk­cję kape­la­na Armii Kra­jo­wej na „Żoli­bo­rzu” oraz kape­la­na szpi­ta­la powstań­cze­go w Laskach.
Luty 1945 – Powró­cił do Wło­cław­ka, gdzie został rek­to­rem Semi­na­rium Duchow­ne­go (od 19 mar­ca). Jed­no­cze­śnie był pro­bosz­czem w dwu para­fiach, redak­to­rem tygo­dni­ka die­ce­zjal­ne­go „Ład Boży”, „Kro­ni­ki Die­ce­zji Wło­cław­skiej” i „Ate­neum Kapłań­skie­go”.
15 sierp­nia 1945 – Otrzy­mał nomi­na­cję na kano­ni­ka kapi­tu­ły kate­dral­nej we Wło­cław­ku.
4 mar­ca 1946 – Ojciec Świę­ty Pius XII mia­no­wał ks. Ste­fa­na Wyszyń­skie­go bisku­pem lubel­skim.
12 maja 1946 – Z rąk Pry­ma­sa Pol­ski ks. kard. Augu­sta Hlon­da otrzy­mał na Jasnej Górze sakrę bisku­pią, przyj­mu­jąc zawo­ła­nie „Soli Deo” (Same­mu Bogu). Ingres do kate­dry lubel­skiej odbył 26 maja.
22–24 maja 1946 – Po raz pierw­szy, jako naj­młod­szy biskup, uczest­ni­czył w posie­dze­niu Epi­sko­pa­tu Pol­ski na Jasnej Górze.
12 listo­pa­da 1948 – Po śmier­ci Pry­ma­sa Pol­ski ks. kard. Augu­sta Hlon­da, Ojciec Świę­ty Pius XII mia­no­wał ks. bpa Wyszyń­skie­go arcy­bi­sku­pem metro­po­li­tą gnieź­nień­skim i war­szaw­skim, czy­li Pry­ma­sem Pol­ski. Ingres do kate­dry gnieź­nień­skiej odbył 2 lute­go 1949, a 6 lute­go do kate­dry war­szaw­skiej.
14 kwiet­nia 1950 – Pra­gnąc rato­wać Kościół w Pol­sce – idąc na ustęp­stwa – pod­pi­sał ugo­do­we poro­zu­mie­nie pomię­dzy Epi­sko­pa­tem a komu­ni­stycz­nym rzą­dem, któ­ry jed­nak zła­mał jego posta­no­wie­nia (m.in. aresz­to­wa­nie ks. bpa kie­lec­kie­go Cze­sła­wa Kacz­mar­ka, repre­sje wobec duchow­nych, likwi­da­cja nauki reli­gii, usu­nię­cie admi­ni­stra­to­rów kato­lic­kich, wymu­sze­nie w ich miej­sce ule­głych komu­ni­stom).
Pod­czas uwię­zie­nia w Komań­czy w 1956 roku

3 lute­go 1951 – Spo­tka­nie Pry­ma­sa Pol­ski z komu­ni­stycz­nym pre­zy­den­tem Bole­sła­wem Bie­ru­tem; kolej­ne 12 maja po powro­cie z Rzy­mu.
2 kwiet­nia 1951 – Pry­mas po raz pierw­szy wyje­chał do Rzy­mu z wizy­tą „ad limi­na apo­sto­lo­rum”, dwu­krot­nie roz­ma­wiał z Ojcem Świę­tym Piu­sem XII na temat sytu­acji pol­skie­go Kościo­ła pod komu­ni­stycz­ny­mi rzą­da­mi i uzy­skał zro­zu­mie­nie dla jego postę­po­wa­nia. W darze prze­ka­zał Piu­so­wi XII: garść zie­mi pol­skiej, w któ­rą wsią­kła krew dzie­ci pod­czas Powsta­nia War­szaw­skie­go, róża­niec z chle­ba otrzy­ma­ny od uwol­nio­nych więź­niów oraz ryn­graf Mat­ki Bożej.
Na bal­ko­nie Domu Pry­ma­sow­skie­go ks. kard. Wyszyń­ski bło­go­sła­wi wier­nych, wita­ją­cych go po powro­cie do War­sza­wy (28 X 1956)

31 mar­ca 1952 – Wysto­so­wał list do komu­ni­stycz­ne­go pre­zy­den­ta Bole­sła­wa Bie­ru­ta w obro­nie zakon­nych zakła­dów opie­kuń­czych.
Kwie­cień 1952 – Roz­mo­wy z człon­kiem Biu­ra Poli­tycz­ne­go KC PZPR Fran­cisz­kiem Mazu­rem w celu powstrzy­ma­nia prze­śla­do­wań Kościo­ła (m.in. sytu­acja na tzw. Zie­miach Odzy­ska­nych, spra­wy obsa­dza­nia sta­no­wisk duchow­nych). W następ­nych mie­sią­cach komu­ni­ści prze­pro­wa­dza­ją likwi­da­cję niż­szych semi­na­riów duchow­nych, nowi­cja­tów zakon­nych, pra­sy kato­lic­kiej, ude­rza­ją w naukę reli­gii, budo­wę świą­tyń, kon­fi­sku­ją budyn­ki kościel­ne, nie uzna­ją nowo two­rzo­nych para­fii, usu­wa­ją bisku­pów z ich die­ce­zji narzu­ca­jąc swo­ich kan­dy­da­tów.
Ojciec Świę­ty Pius XII wkła­da Pry­ma­so­wi Pol­ski kape­lusz kar­dy­nal­ski w Rzy­mie (18 V 1957)

29 listo­pa­da 1952 – W Rzy­mie ogło­szo­no publicz­nie, iż Ojciec Świę­ty Pius XII wyniósł Pry­ma­sa Pol­ski do god­no­ści kar­dy­nal­skiej.
12 stycz­nia 1953 – Na kon­sy­sto­rzu w Rzy­mie Pius XII mia­no­wał go kar­dy­na­łem, ale komu­ni­stycz­ne wła­dze odmó­wi­ły pasz­por­tu ks. kard. Wyszyń­skie­mu. W Pol­sce nasi­li­ła się fala repre­sji wobec Kościo­ła. Kolej­ne roz­mo­wy Pry­ma­sa z przed­sta­wi­cie­la­mi reżi­mu nie przy­nio­sły ich zła­go­dze­nia, a wła­dze wyda­ły dekret (9 II 1953) o obsa­dza­niu sta­no­wisk duchow­nych, któ­ry ude­rzył w jurys­dyk­cję Kościo­ła.
8 maja 1953 – W imie­niu Epi­sko­pa­tu Pol­ski zebra­ne­go na kon­fe­ren­cji w Kra­ko­wie kard. Wyszyń­ski wysto­so­wał memo­riał do komu­ni­stycz­nych władz, wyli­cza­jąc w nim krzyw­dy dozna­ne przez Kościół i infor­mu­jąc, że nie może pójść na dal­sze ustęp­stwa „Non possu­mus” (nie może­my)… „Rze­czy Bożych na ołta­rzach cesa­rza skła­dać nie wol­no”.
Z obra­zem Mat­ki Bożej Czę­sto­chow­skiej, Stry­sza­wa 1961

25/26 wrze­śnia 1953 – Nocą funk­cjo­na­riu­sze Urzę­du Bez­pie­czeń­stwa aresz­to­wa­li Pry­ma­sa Pol­ski ks. kard. Wyszyń­skie­go, wywo­żąc go do Rywał­du.
12 paź­dzier­ni­ka 1953 – Został prze­wie­zio­ny do Stocz­ka koło Lidz­bar­ka War­miń­skie­go.
8 grud­nia 1953 – Pry­mas Pol­ski doko­nał Aktu oso­bi­ste­go odda­nia się Mat­ce Naj­święt­szej.
6 paź­dzier­ni­ka 1954 – Prze­wie­zio­no Pry­ma­sa do trze­cie­go miej­sca uwię­zie­nia, w Prud­ni­ku Ślą­skim.
7 sierp­nia 1955 – Odrzu­cił pro­po­zy­cję reżi­mu zamiesz­ka­nia w klasz­to­rze, w zamian za zrze­cze­nie się wszyst­kich funk­cji kościel­nych.
Pry­mas Pol­ski z ks. kard. Karo­lem Woj­ty­łą (VII 1973 r.)

27 paź­dzier­ni­ka 1955 – Pry­ma­sa osa­dzo­no w Komań­czy.
16 maja 1956 – Ksiądz Pry­mas napi­sał tekst Ślu­bów Jasno­gór­skich, będą­cych pro­gra­mem moral­ne­go przy­go­to­wa­nia naro­du do Mile­nium Chrztu Pol­ski. Trzy mie­sią­ce póź­niej przy­go­to­wał kon­cep­cję Wiel­kiej Nowen­ny Tysiąc­le­cia.
26 sierp­nia 1956 – Z udzia­łem milio­no­wej rze­szy wier­nych na Jasnej Górze odby­ły się Jasno­gór­skie Ślu­by Naro­du. Nie­obec­ne­go, uwię­zio­ne­go Pry­ma­sa sym­bo­li­zo­wał pusty tron z bukie­tem bia­łych lilii.
28 paź­dzier­ni­ka 1956 – Po trzy­let­nim uwię­zie­niu Pry­mas Pol­ski został zwol­nio­ny i powró­cił do War­sza­wy, obej­mu­jąc wszyst­kie swe funk­cje. Wcze­śniej wymógł na wła­dzach przy­wró­ce­nie praw Kościo­ła i napra­wie­nie wyrzą­dzo­nych krzywd.
Na budo­wie kościo­ła w Nowej Hucie-Bień­czy­cach (8 V 1971 r.)

8 grud­nia 1956 – Przed­sta­wi­cie­le rzą­du i Epi­sko­pa­tu pod­pi­sa­li tzw. „małe poro­zu­mie­nie”, wyco­fu­ją­ce część krzyw­dzą­cych decy­zji reżi­mu wobec Kościo­ła.
14 stycz­nia 1957 – Pry­mas Pol­ski odbył roz­mo­wę z pre­mie­rem Józe­fem Cyran­kie­wi­czem. W jej wyni­ku ks. kard. Wyszyń­ski wezwał kato­li­ków do udzia­łu w „wybo­rach”.
3 maja 1957 – Zain­au­gu­ro­wał Wiel­ką Nowen­nę – dzie­wię­cio­let­ni czas przy­go­to­wa­nia Naro­du Pol­skie­go do obcho­dów Mile­nium Chrze­ści­jań­stwa. Był to czas ponow­nych, coraz więk­szych, szy­kan wobec pol­skie­go Kościo­ła ze stro­ny komu­ni­stów, któ­rych apo­geum sta­no­wi­ły uro­czy­sto­ści mile­nij­ne w 1966 roku.
Z dzieć­mi, War­sza­wa (20 I 1973)

6 maja 1957 – Wyje­chał do Rzy­mu, gdzie pod­czas ponadmie­sięcz­ne­go poby­tu Ojciec Świę­ty Pius XII wrę­czył mu kape­lusz kar­dy­nal­ski.
20 czerw­ca 1957 – W cza­sie kaza­nia na pro­ce­sji Boże­go Cia­ła w War­sza­wie zapo­wie­dział pere­gry­na­cję po wszyst­kich para­fiach kopii obra­zu Mat­ki Bożej Czę­sto­chow­skiej.
11 stycz­nia 1958 – 11-godzin­ne spo­tka­nie Pry­ma­sa Pol­ski z I sekre­ta­rzem KC PZPR Wła­dy­sła­wem Gomuł­ką i pre­mie­rem Józe­fem Cyran­kie­wi­czem nie przy­nio­sło żad­nych efek­tów. Wła­dze wzmo­gły poli­ty­kę kon­fron­ta­cji z Kościo­łem: ude­rze­nie w naukę reli­gii (cał­ko­wi­cie usu­nię­tą ze szkół w 1961 r.), repre­sje podat­ko­we, pobór kle­ry­ków do woj­ska, zaj­mo­wa­nie budyn­ków będą­cych wła­sno­ścią Kościo­ła, wstrzy­ma­nie zezwo­leń na budo­wę świą­tyń.
Pry­mas Wyszyń­ski z Ojcem Świę­tym Janem Paw­łem II w Rzy­mie (22 X 1978)

21 lip­ca 1958 – W ramach nasi­la­ją­cych się repre­sji, SB prze­pro­wa­dzi­ła rewi­zję w Insty­tu­cie Pry­ma­sow­skim Ślu­bów Naro­du na Jasnej Górze, co było zapo­wie­dzią ata­ku reżi­mu na mile­nij­ny pro­gram Pry­ma­sa.
28 paź­dzier­ni­ka 1958 – Uczest­ni­czył w kon­kla­we, któ­re doko­na­ło wybo­ru Ojca Świę­te­go Jana XXIII.
27 kwiet­nia 1960 – Wal­ki ulicz­ne w Nowej Hucie w związ­ku z pró­bą usu­nię­cia krzy­ża, z miej­sca, w któ­rym wcze­śniej zezwo­lo­no na budo­wę kościo­ła, mili­cja uży­ła bro­ni pal­nej.
Pry­mas Wyszyń­ski z Ojcem Świę­tym Janem Paw­łem II na Jasnej Górze (4 VI 1979)

21 czerw­ca 1963 – Wziął udział w kon­kla­we, któ­re wybra­ło Ojca Świę­te­go Paw­ła VI.
21 listo­pa­da 1964 – Ojciec Świę­ty Paweł VI ogło­sił – pod­czas Sobo­ru Waty­kań­skie­go II – Mary­ję Mat­ką Kościo­ła, na proś­bę Pry­ma­sa Pol­ski i bisku­pów pol­skich bio­rą­cych udział w obra­dach Sobo­ru (1962–1965).
18 stycz­nia 1965 – Pol­scy bisku­pi wysto­so­wa­li list do bisku­pów nie­miec­kich „Prze­ba­cza­my i pro­si­my o prze­ba­cze­nie”, co wzmo­gło ata­ki na Kościół.
30 maja 1965 – Pry­mas nie wziął udzia­łu w „wybo­rach” do Sej­mu PRL, w pro­te­ście m.in. prze­ciw poli­ty­ce komu­ni­stów wobec nomi­na­cji kościel­nych, budow­nic­twa sakral­ne­go, powo­ły­wa­niu kle­ry­ków do woj­ska.
Ostat­nia pro­ce­sja Boże­go Cia­ła z udzia­łem Pry­ma­sa Wyszyń­skie­go (5 VI 1980)

3 maja 1966 – W atmos­fe­rze pro­pa­gan­do­wej nagon­ki na pol­ski Kościół i szy­kan komu­ni­stów (m.in. nie wpusz­cze­nie do Pol­ski Ojca Świę­te­go Paw­ła VI) odby­ły się cen­tral­ne uro­czy­sto­ści mile­nij­ne na Jasnej Górze, gdzie Pry­mas wraz z Epi­sko­pa­tem doko­nał „Aktu cał­ko­wi­te­go Odda­nia Pol­ski w nie­wo­lę Mat­ce Chry­stu­so­wej za wol­ność Kościo­ła w Ojczyź­nie i w świe­cie”. Komu­ni­ści „aresz­to­wa­li” pere­gry­nu­ją­cy po Pol­sce obraz Mat­ki Bożej Czę­sto­chow­skiej, któ­ry do 1972 roku zastą­pi­ły puste ramy.
7 stycz­nia 1967 – W ramach nagon­ki na Kościół komu­ni­ści odmó­wi­li Pry­ma­so­wi pasz­por­tu, aby nie mógł uczest­ni­czyć w obra­dach Syno­du Bisku­pów. W ramach soli­dar­no­ści odmó­wi­li wyjaz­du inni bisku­pi – człon­ko­wie dele­ga­cji (m.in. ks. kard. Karol Woj­ty­ła).
20 mar­ca 1968 – Pry­mas Pol­ski sta­nął w obro­nie bitej mło­dzie­ży, doma­ga­ją­cej się wol­no­ści: „Sło­wo Epi­sko­pa­tu o bole­snych wyda­rze­niach”, a wkrót­ce oświad­cze­nie „Sło­wo o wyda­rze­niach mar­co­wych”.
16 czerw­ca 1970 – Epi­sko­pat Pol­ski wydał list z oka­zji 50-lecia zwy­cię­stwa odnie­sio­ne­go przez Pol­skę w bitwie war­szaw­skiej nad bol­sze­wi­ka­mi w sierp­niu 1920 roku.
Gru­dzień 1970 – Pry­mas wygło­sił uspo­ka­ja­ją­ce kaza­nia, aby powstrzy­mać roz­lew krwi w cza­sie tłu­mie­nia przez reżim robot­ni­czych pro­te­stów na Wybrze­żu.
5 wrze­śnia 1971 – Wraz z Epi­sko­pa­tem Pol­ski doko­nał na Jasnej Górze „Aktu odda­nia Maryi, Mat­ce Kościo­ła, całej rodzi­ny ludz­kiej”.
17 wrze­śnia 1971 – Uczest­ni­czył w rzym­skich uro­czy­sto­ściach beaty­fi­ka­cji ojca Mak­sy­mi­lia­na Marii Kol­be­go.
26 czerw­ca 1972 – Ojciec Świę­ty Paweł VI usta­no­wił nowe die­ce­zje na tzw. Zie­miach Odzy­ska­nych, co nor­ma­li­zo­wa­ło sytu­ację Kościo­ła, nie ure­gu­lo­wa­ną od koń­ca II woj­ny świa­to­wej.
5 listo­pa­da 1972 – Pry­mas udał się do Rzy­mu, aby podzię­ko­wać Ojcu Świę­te­mu za usta­no­wie­nie kano­nicz­nej admi­ni­stra­cji na Zie­miach Zachod­nich.
22 mar­ca 1973 – List Epi­sko­pa­tu do Sej­mu PRL w obro­nie pra­wa rodzi­ców do wycho­wa­nia dzie­ci, w związ­ku z pla­no­wa­nym nowym „socja­li­stycz­nym” sys­te­mem oświa­to­wym pań­stwa i pla­na­mi powo­ła­nia na wzór sowiec­ki, tzw. „dzie­się­cio­lat­ki”.
13, 20 i 27 stycz­nia 1974 – W war­szaw­skim koście­le pw. Świę­te­go Krzy­ża, Pry­mas wygło­sił pierw­szy cykl kazań poświę­co­nych tema­ty­ce spo­łecz­nej. Doma­gał się w nich posza­no­wa­nia dep­ta­nych i ode­bra­nych przez komu­ni­stów, a należ­nych Naro­do­wi pol­skie­mu praw. Mówił za spo­łe­czeń­stwo, pozba­wio­ne nie tyl­ko swej repre­zen­ta­cji, ale i moż­li­wo­ści swo­bod­ne­go wyra­ża­nia swych żądań. Kaza­nia były kon­ty­nu­owa­ne w stycz­niu 1975 i 1976 roku.
15 sierp­nia 1975 – Pry­mas Pol­ski upo­mniał się na Jasnej Górze o pra­wa Kościo­ła i pogar­sza­ją­ce się warun­ki życia.
6–12 paź­dzier­ni­ka 1975 – Uczest­ni­czył w piel­grzym­ce Pola­ków do Rzy­mu z oka­zji Roku Świę­te­go.
25 listo­pa­da 1975 – Rada Głów­na Epi­sko­pa­tu wysto­so­wa­ła „Pro memo­ria” w spra­wie zapo­wia­da­nych zmian w kon­sty­tu­cji PRL; 9 stycz­nia 1976 r. Epi­sko­pat wysłał kolej­ny pro­test do prze­wod­ni­czą­ce­go Rady Pań­stwa.
1976 – Ogło­sił pro­gram przy­go­to­wań Naro­du do jubi­le­uszu 600-lecia Jasnej Góry – „Sześć lat wdzięcz­no­ści za sześć wie­ków obec­no­ści” – przy­pa­da­ją­ce­go w 1982 roku.
29 paź­dzier­ni­ka 1977 – Spo­tka­nie z I sekre­ta­rzem KC PZPR Edwar­dem Gier­kiem, pod­czas któ­re­go Pry­mas ostrzegł przed gro­żą­cą Pol­sce kata­stro­fą gospo­dar­czą.
8 listo­pa­da – 6 grud­nia 1977 – Pobyt Pry­ma­sa Pol­ski w Rzy­mie (Edward Gie­rek został przy­ję­ty na audien­cji przez Paw­ła VI 5 grud­nia).
6 stycz­nia 1978 – Kaza­nie Pry­ma­sa w kate­drze war­szaw­skiej, w któ­rym zawarł głów­ne postu­la­ty Kościo­ła wobec pań­stwa.
26 sierp­nia 1978 – Uczest­ni­czył w kon­kla­we, któ­re wybra­ło Ojca Świę­te­go Jana Paw­ła I.
16 paź­dzier­ni­ka 1978 – Wziął udział w kon­kla­we, któ­re wybra­ło na Sto­li­cę Pio­tro­wą ks. kard. Karo­la Woj­ty­łę, a następ­nie uczest­ni­czył w uro­czy­sto­ściach inau­gu­ra­cji pon­ty­fi­ka­tu (22 X). Do histo­rii prze­szła sce­na, gdy Jan Paweł II pod­niósł i objął skła­da­ją­ce­go mu hołd Pry­ma­sa Wyszyń­skie­go, cału­jąc jego pry­ma­sow­ski pier­ścień.
24 stycz­nia 1979 – Pry­mas Pol­ski spo­tkał się z Edwar­dem Gier­kiem, tema­tem roz­mo­wy była m.in. spo­dzie­wa­na piel­grzym­ka papie­ska.
2–10 czerw­ca 1979 – Podej­mo­wał w Pol­sce, pod­czas I piel­grzym­ki do Ojczy­zny, Ojca Świę­te­go Jana Paw­ła II.
14 grud­nia 1979 – Kon­fe­ren­cja Epi­sko­pa­tu Pol­ski kry­tycz­nie wypo­wie­dzia­ła się w spra­wie sytu­acji spo­łecz­no-gospo­dar­czej, sta­nu pra­wo­rząd­no­ści, kry­zy­su moral­ne­go, korup­cji, alko­ho­li­zmu, funk­cjo­no­wa­nia nomen­kla­tu­ry.
23 grud­nia 1979 – Pry­mas Pol­ski nazwał „bar­ba­rzyń­stwem, dla któ­re­go brak słów obu­rze­nia” pró­bę odgro­dze­nia Jasnej Góry od mia­sta tra­są szyb­kie­go ruchu.
6–7 maja 1980 – Kon­fe­ren­cja Epi­sko­pa­tu pod prze­wod­nic­twem Pry­ma­sa Pol­ski ostrze­gła przed „nie­po­ko­ją­cy­mi zja­wi­ska­mi nega­tyw­ny­mi w życiu spo­łecz­nym, kul­tu­ral­nym, gospo­dar­czym i poli­tycz­nym”, wzy­wa­jąc do reform.
26 sierp­nia 1980 – Kaza­nie na Jasnej Górze, w któ­rym, pod­czas fali straj­ków, wezwał do „doj­rza­ło­ści naro­do­wej i oby­wa­tel­skiej” oraz skry­ty­ko­wał „pro­pa­go­wa­ną ate­iza­cję, któ­ra pod­ry­wa­ła więź i siłę kul­tu­ral­ną mile­nij­ne­go Naro­du”. Tego dnia Rada Głów­na Epi­sko­pa­tu pod prze­wod­nic­twem Pry­ma­sa Pol­ski uchwa­li­ła Komu­ni­kat infor­mu­ją­cy, iż warun­kiem poko­ju spo­łecz­ne­go jest posza­no­wa­nie nie­zby­wal­nych praw Naro­du, a wśród nich pra­wa do zrze­sza­nia się w związ­kach zawo­do­wych.
1980–1981 – Wspie­rał moral­nie i ducho­wo wol­no­ścio­we aspi­ra­cje wyra­żo­ne w powsta­łym ruchu „Soli­dar­no­ści”, anga­żu­jąc się m.in. w zma­ga­nia na rzecz lega­li­za­cji nie­za­leż­nej repre­zen­ta­cji pol­skiej wsi – NSZZ Rol­ni­ków Indy­wi­du­al­nych „Soli­dar­ność”, co nastą­pi­ło tuż przed jego śmier­cią (28 V).
10 listo­pa­da 1980 – Pry­mas przy­jął przed­sta­wi­cie­li NSZZ „Soli­dar­ność” z Lechem Wałę­są.
14 grud­nia 1980 – Opu­bli­ko­wa­no list Epi­sko­pa­tu „Bisku­pi Pol­scy wzy­wa­ją do chrze­ści­jań­skiej odpo­wie­dzial­no­ści za Ojczy­znę”.
16–18 grud­nia 1980 – Przed­sta­wi­cie­le Epi­sko­pa­tu uczest­ni­czy­li w uro­czy­sto­ściach w Gdań­sku, Gdy­ni i Szcze­ci­nie z oka­zji 10. rocz­ni­cy gru­dnio­wej masa­kry robot­ni­ków w 1970 roku i odsło­nię­cia pomni­ków.
2 lute­go 1981 – W Gnieź­nie Pry­mas powie­dział: „Jeże­li pra­cow­ni­cy prze­my­sło­wi uzy­ska­li pra­wo zrze­sza­nia się, to trze­ba to pra­wo przy­znać rów­nież i pra­cow­ni­kom rol­nym”.
6 lute­go 1981 – Ponow­nie przy­jął przed­sta­wi­cie­li NSZZ „Soli­dar­ność” z Lechem Wałę­są i wygło­sił prze­mó­wie­nie do dele­ga­cji „Soli­dar­no­ści Wiej­skiej”, udzie­la­jąc jej peł­ne­go popar­cia.
22 mar­ca 1981 – W cza­sie radio­wej Mszy św. odczy­ta­no „Sło­wo” Pry­ma­sa Pol­ski, wzy­wa­ją­ce­go naród do „spo­ko­ju, rów­no­wa­gi i odpo­wie­dzial­no­ści”, zaś rząd do „sza­cun­ku dla cało­ści fizycz­nej i ducho­wej każ­de­go oby­wa­te­la”.
2 kwiet­nia 1981 – Przy­jął człon­ków pre­zy­dium Ogól­no­pol­skie­go Komi­te­tu Zało­ży­ciel­skie­go NSZZ Rol­ni­ków Indy­wi­du­al­nych „Soli­dar­ność”, ponow­nie udzie­la­jąc im popar­cia.
15 kwiet­nia 1981 – Ogło­szo­no komu­ni­kat sekre­ta­ria­tu Pry­ma­sa Pol­ski o jego cho­ro­bie i wezwa­no do modlitw w Jego inten­cji.
3 maja 1981 – Cho­ry Pry­mas w uro­czy­stość NMP Kró­lo­wej Pol­ski udzie­lił wier­nym arcy­pa­ster­skie­go bło­go­sła­wień­stwa z domu arcy­bi­sku­pów war­szaw­skich.
13 maja 1981 – Wia­do­mość o zama­chu na Ojca Świę­te­go Jana Paw­ła II dotar­ła do śmier­tel­nie cho­re­go Pry­ma­sa.
16 maja 1981 – Przy­jął sakra­ment cho­rych. „Wszyst­ko zawie­rzy­łem Mat­ce Naj­święt­szej… Jestem cał­ko­wi­cie ule­gły woli Ojca. Was prze­pra­szam za nie­udol­ność mej służ­by. Moja dro­ga była zawsze dro­gą Wiel­kie­go Piąt­ku na prze­strze­ni trzy­dzie­stu pię­ciu lat służ­by w biskup­stwie. Jestem za nią Bogu bar­dzo wdzięcz­ny”.
22 maja 1981 – Wygło­sił ostat­nie prze­mó­wie­nie do Rady Głów­nej Epi­sko­pa­tu Pol­ski.
25 maja 1981 – Pry­mas Pol­ski odbył ostat­nią roz­mo­wę tele­fo­nicz­ną z Ojcem Świę­tym Janem Paw­łem II.
28 maja 1981 o godz. 4.40 – Pry­mas Pol­ski ks. kard. Ste­fan Wyszyń­ski zmarł w uro­czy­stość Wnie­bo­wstą­pie­nia Pań­skie­go.
31 maja 1981 – W War­sza­wie odbył się uro­czy­sty pogrzeb Pry­ma­sa. Kon­ce­le­brze prze­wod­ni­czył sekre­tarz sta­nu Sto­li­cy Apo­stol­skiej ks. kar­dy­nał Ago­sti­no Casa­ro­li.
29 maja 1989 – Roz­po­czął się pro­ces beaty­fi­ka­cyj­ny Słu­gi Boże­go ks. kard. Ste­fa­na Wyszyń­skie­go.
6 lute­go 2001 – Zakoń­czo­no etap die­ce­zjal­ny pro­ce­su beaty­fi­ka­cyj­ne­go i jego akta wysła­no do Rzy­mu. Odby­ło się 289 sesji, prze­słu­cha­no 59 świad­ków. Obec­nie trwa­ją pra­ce nad opra­co­wa­niem tzw. posi­tio.