Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Słowo kapłana

Kościół naszym domem (3)

Ogrom­nie wese­lę się w Panu” – sło­wa pro­ro­ka Iza­ja­sza (Iz 61,10). Do rado­ści wzy­wa św. Paweł: „Zawsze się raduj­cie, nie­ustan­nie się módl­cie” (1 Tes 5,16–17).
W życiu mał­żeń­skim i rodzin­nym jest wie­le rado­snych wyda­rzeń. Sam ślub jest rado­snym wyda­rze­niem dla nowo­żeń­ców i ich bli­skich. Wie­le rado­ści w rodzi­nę wno­si dziec­ko. Cie­szą się człon­ko­wie rodzi­ny, gdy po dłuż­szej nie­obec­no­ści wra­ca ojciec.
Radość w życiu czło­wie­ka, a szcze­gól­nie w rodzi­nie, wią­że się z miło­ścią. Nie może być praw­dzi­wej rado­ści tam, gdzie nie ma miło­ści: zgo­dy, prze­ba­cze­nia, wier­no­ści, poświę­ce­nia, trzeź­wo­ści.
To, co ludz­kie, jest sła­be, nie­trwa­łe, kru­che, prze­mi­ja­ją­ce. Pro­rok przy­po­mi­na: „wese­lę się w Panu”. Praw­dzi­wa radość ma swe źró­dło i opar­cie w Bogu. Każ­da ziem­ska radość jest jak­by pro­my­kiem i zapo­wie­dzią wiecz­nej rado­ści w nie­bie.
Św. Paweł łączy wezwa­nie do rado­ści z modli­twą. W cza­sie modli­twy, indy­wi­du­al­nej i wspól­nej, otwie­ra­my się na dar miło­ści, któ­rą wciąż odra­dza i umac­nia sam Bóg.
Z rado­ścią łączy się wdzięcz­ność. Dzię­ku­je­my Bogu za zdro­wie, zgo­dę, pomyśl­ność. Z tru­dem wypo­wia­da­my sło­wa wdzięcz­nej modli­twy w cier­pie­niu, w cho­ro­bie i poni­że­niu. Dru­gie­mu czło­wie­ko­wi dzię­ku­je­my za kon­kret­ne dobro, jakie otrzy­mu­je­my. W uro­czy­stych chwi­lach, w cza­sie świąt, szcze­gól­nie przy opłat­ku, w dniu imie­nin, dzię­ku­je­my za miłość, wier­ność, za to, że może­my liczyć na sie­bie nawza­jem.
Św. Jan Chrzci­ciel przy­po­mi­na o waż­nym warun­ku, ale zara­zem o owo­cach rado­ści zro­dzo­nej na modli­twie. Za pro­ro­kiem Iza­ja­szem powta­rza: „Pro­stuj­cie dro­gę Pań­ską”. A nawra­ca­nie się wią­że się z poko­rą: „któ­re­mu ja nie jestem godzien roz­wią­zać rze­my­ka u Jego san­da­ła” (J 1,27).
„Obec­ność Chry­stu­sa w waszym domu… niech zawsze będzie rado­ścią, któ­ra was roz­we­se­la” (bł. Jan Paweł II, 19 wrze­śnia 1979 r.).


Pro­po­zy­cja posta­no­wie­nia:
Zasta­no­wię się, co to zna­czy – w życiu codzien­nym – obda­rzać bli­skich w rodzi­nie szczę­ściem i rado­ścią?