Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Z nauczania Ojca Świętego

Wezwanie do przemiany życia

Frag­men­ty kate­che­zy Ojca Świę­te­go Bene­dyk­ta XVI, przed modli­twą Anioł Pań­ski 26 lute­go br.

fot. ks. R. Wal­czak

Dro­dzy bra­cia i sio­stry,
W tę pierw­szą nie­dzie­lę Wiel­kie­go Postu, spo­ty­ka­my Jezu­sa, któ­ry po otrzy­ma­niu chrztu w Jor­da­nie z rąk Jana Chrzci­cie­la (por. Mk 1,9), pod­da­ny jest kusze­niu na pusty­ni (por. Mk 1,12–13). Nar­ra­cja św. Mar­ka jest zwię­zła, pozba­wio­na szcze­gó­łów, jakie znaj­du­je­my w dwóch innych Ewan­ge­liach – Mate­usza i Łuka­sza. Pusty­nia, o któ­rej mowa, ma róż­ne zna­cze­nia. Może wska­zy­wać stan opusz­cze­nia i samot­no­ści, „miej­sce” sła­bo­ści czło­wie­ka, gdzie nie ma wspar­cia i pew­no­ści, gdzie poku­sa sta­je się sil­niej­sza. Ale może ona wska­zy­wać miej­sce schro­nie­nia i azy­lu, jak mia­ło to miej­sce w przy­pad­ku ludu Izra­ela, któ­ry uciekł z nie­wo­li egip­skiej, miej­sce gdzie moż­na doświad­czyć w spo­sób szcze­gól­ny obec­no­ści Boga. Jezus „Czter­dzie­ści dni prze­był na pusty­ni, kuszo­ny przez sza­ta­na” (Mk 1,13). (…)
[pul­lqu­ote]
Do Pola­ków Ojciec Świę­ty powie­dział:
Sło­wo ser­decz­ne­go pozdro­wie­nia kie­ru­ję do wszyst­kich Pola­ków. „Bli­skie jest kró­le­stwo Boże. Nawra­caj­cie się i wierz­cie w Ewan­ge­lię!” (Mk 1,15). Tymi sło­wa­mi Chry­stus wzy­wa nas dzi­siaj do poku­ty i prze­mia­ny życia. Bądź­my dla świa­ta ewan­ge­licz­nym zaczy­nem praw­dy przez gesty miło­sier­dzia, prze­ba­cze­nia i pojed­na­nia. Życzę wszyst­kim obfi­tych owo­ców ducho­wych Wiel­kie­go Postu i z ser­ca bło­go­sła­wię.
[/pullquote]Czego może nas nauczyć to wyda­rze­nie? Jak czy­ta­my w książ­ce „O naśla­do­wa­niu Chry­stu­sa”, „Czło­wiek nie może być bez­piecz­ny od pokus, dopó­ki żyje… tyl­ko cier­pli­wo­ścią i poko­rą może­my oka­zać się sil­niej­si od tych naszych wro­gów” (Liber I, c. XIII, Cit­ta del Vati­ca­no 1982, 37), cier­pli­wo­ści i poko­ry naśla­do­wa­nia każ­de­go dnia Pana, ucząc się budo­wa­nia nasze­go życia, nie – poza Nim, albo tak, jak­by On nie ist­niał, ale w Nim i z Nim, ponie­waż jest On źró­dłem praw­dzi­we­go życia. Poku­sa usu­nię­cia Boga, zro­bie­nia porząd­ku o wła­snych siłach w sobie i w świe­cie, licząc jedy­nie na wła­sne moż­li­wo­ści, jest cią­gle obec­na w histo­rii czło­wie­ka.
Jezus gło­si, że: „Czas się wypeł­nił i bli­skie jest kró­le­stwo Boże” (Mk 1,15), zapo­wia­da, że w Nim doko­nu­je się coś nowe­go: Bóg zwra­ca się do czło­wie­ka w spo­sób nie­ocze­ki­wa­ny, z wyjąt­ko­wą kon­kret­ną bli­sko­ścią, peł­ną miło­ści; Bóg przyj­mu­je ludz­kie cia­ło i wcho­dzi w świat ludzi, aby wziąć na sie­bie grzech, aby zwy­cię­żyć zło i przy­pro­wa­dzić czło­wie­ka do świa­ta Boże­go. Jed­nak tej zapo­wie­dzi towa­rzy­szy proś­ba, aby odpo­wia­dać na tak wiel­ki dar. Jezus rze­czy­wi­ście doda­je: „nawra­caj­cie się i wierz­cie w Ewan­ge­lię” (Mk 1,15). Jest to zapro­sze­nie, by mieć wia­rę w Boga i prze­kształ­cać każ­de­go dnia nasze życie zgod­nie z Jego wolą, kie­ru­jąc wszyst­kie nasze dzia­ła­nia i myśli ku dobru. Okres Wiel­kie­go Postu to wła­ści­wy czas, aby odno­wić i umoc­nić naszą rela­cję z Bogiem przez codzien­ną modli­twę, akty pokut­ne, dzie­ła miło­ści bra­ter­skiej. (…)