Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Słowo kapłana

Kościół naszym domem (24)

Bp Jan Szko­doń Biskup Pomoc­ni­czy Archi­die­ce­zji Kra­kow­skiej

Życie każ­de­go czło­wie­ka jest dro­gą ku śmier­ci. Wie­rzą­cy wciąż przy­po­mi­na sobie i bliź­nim, że idzie­my nie w stro­nę ciem­no­ści i nico­ści, ale w stro­nę świa­tła i życia, któ­re nigdy się nie koń­czy.
Mał­żon­ko­wie, rodzi­ny, reali­zu­jąc swo­je powo­ła­nie, przy­go­to­wu­ją się do przy­ję­cia daru nie­ba w chwi­li śmier­ci. Każ­dy w swo­im ser­cu, w spo­sób jedy­ny i nie­po­wta­rzal­ny, otwie­ra się na zie­mi na dom Ojca, któ­ry jest celem życia. Z jed­nej stro­ny każ­dy z człon­ków rodzi­ny indy­wi­du­al­nie reali­zu­je powo­ła­nie i ma oso­bi­ste odnie­sie­nie do Boga, a dru­giej stro­ny mał­żon­ko­wie poma­ga­ją sobie nawza­jem w umac­nia­niu wia­ry, wspie­ra­ją się modli­twą, dobrym sło­wem, ofia­rą, radzą i upo­mi­na­ją sie­bie. Czę­sto są wobec sie­bie bez­rad­ni, są też bez­rad­ni wobec dzie­ci, któ­re dora­sta­ją i odrzu­ca­ją te war­to­ści, któ­re im prze­ka­zu­ją rodzi­ce.
Życie ludz­kie – szcze­gól­nie w rodzi­nie – jest jak­by sumą napięć pomię­dzy obo­wiąz­ka­mi ziem­ski­mi a „wpa­try­wa­niem się w Chry­stu­sa, któ­ry wstę­po­wał do nie­ba”.
Mał­żon­ko­wie, rodzi­ce – szcze­gól­nie mło­dzi – są zazwy­czaj zapra­co­wa­ni, szu­ka­ją źró­deł zarob­ku, nie­rzad­ko są zadłu­że­ni. Dość łatwo nie­któ­rzy wypo­wia­da­ją zda­nia: „nie mamy cza­su na nie­dziel­ną Mszę świę­tą, zapo­mi­na­my o codzien­nej modli­twie; gdy dziec­ko pój­dzie do Pierw­szej Komu­nii św. to się zmo­bi­li­zu­je­my”. „Zapa­trze­nie” w zie­mię, w to, co docze­sne, utrud­nia oce­nia­nie codzien­no­ści w świe­tle Chry­stu­sa i Jego nauki oraz pod kątem powo­ła­nia do wiecz­no­ści.
Rodzi­na modląc się codzien­nie wspól­nie, roz­ma­wia­jąc czę­sto o tym, co wypeł­nia życie mał­żeń­skie, zawo­do­we, spo­łecz­ne pod kątem powo­ła­nia do wiecz­no­ści, odna­wia się ducho­wo. Jed­ni dru­gich pro­wa­dzą do nie­ba. Przyj­mu­jąc w nie­dzie­lę Komu­nię świę­tą prze­ży­wa­ją na nowo treść słów Pana Jezu­sa: „Kto spo­ży­wa moje Cia­ło… ma życie wiecz­ne” (J 6,54).
Pan Jezus odcho­dząc do Ojca wezwał uczniów, by gło­si­li Ewan­ge­lię. Obie­cał im dar Ducha Świę­te­go: „Gdy Duch Świę­ty zstą­pi na was, otrzy­ma­cie Jego moc i będzie­cie moimi świad­ka­mi… aż po krań­ce zie­mi” (Dz 1,8).
„Oby nasze spo­łe­czeń­stwo uwol­ni­ło się od złu­dze­nia… wol­nej miło­ści, któ­rą usi­łu­je się prze­sło­nić rze­czy­wi­stość cudzo­łó­stwa i roz­wią­zło­ści” (bł. Jan Paweł II, Łom­ża, 4 czerw­ca 1991 r.).
Pro­po­zy­cja posta­no­wie­nia
Jak w codzien­nym życiu rodzin­nym łączyć wypeł­nia­nie obo­wiąz­ków domo­wych i zawo­do­wych z modli­twą i pamię­cią o powo­ła­niu do życia wiecz­ne­go? n