Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Droga – Prawda – Życie

Dwie drogi – jeden cel

Już w poło­wie III wie­ku obcho­dzo­no w jed­nym dniu (29 czerw­ca) wspól­ną uro­czy­stość Apo­sto­łów – Męczen­ni­ków Pio­tra i Paw­ła. Nie­któ­rzy ucze­ni sądzą, że jest to wyraz powszech­ne­go wów­czas prze­ko­na­nia, że obaj odda­li życie tego same­go dnia. Był bowiem wów­czas zwy­czaj wspo­mi­na­nia męczen­ni­ka w dniu jego śmier­ci. Dzi­siaj już wie­my, że owo prze­ko­na­nie było myl­ne. Na pew­no zosta­li zabi­ci na róż­ny spo­sób, w róż­nych oko­licz­no­ściach i w innych ter­mi­nach. Zacho­wa­no wspól­ną uro­czy­stość z uwa­gi na fakt, że obaj, jako fila­ry Kościo­ła Rzym­sko­ka­to­lic­kie­go, zgi­nę­li w Rzy­mie i tam są ich sank­tu­aria. Zupeł­nie inne były ich losy, choć obaj two­rzy­li ten sam Kościół.
Piotr, zna­ny wcze­śniej jako Szy­mon syn Jony, był wraz ze swym bra­tem, Andrze­jem, uczniem świę­te­go Jana Chrzci­cie­la. Jest nie­mal pew­ne, bo obaj po raz pierw­szy spo­tka­li Jezu­sa, gdy Ten przy­był nad Jor­dan, aby dać się ochrzcić przez Jana. Wła­śnie Andrzej wska­zał bra­tu Jezu­sa, mówiąc „zna­leź­li­śmy Mesja­sza” (por. J 1,41). Piotr stał się Apo­sto­łem jako doświad­czo­ny rybak, czło­wiek star­szy od Jezu­sa i już żona­ty (jed­no­znacz­nie świad­czy o tym wspo­mnia­ny w Ewan­ge­liach fakt uzdro­wie­nia teścio­wej Pio­tra – Mk 1 i Łk 4). Jezus wyraź­nie trak­to­wał Pio­tra ina­czej niż innych Apo­sto­łów. Razem z Jaku­bem i Janem byli świad­ka­mi Prze­mie­nie­nia (Mt 17, Mk 9 i Łk 9), wskrze­sze­nia cór­ki Jaira (Mt 9, Mk 5 i Łk 8), a wresz­cie bole­snej modli­twy przed poj­ma­niem (Mt 26, Mk 14 i Łk 22). Tyl­ko Piotr usły­szał sło­wa: „Ty jesteś Ska­łą, na któ­rej zbu­du­ję mój Kościół i tobie dam klu­cze kró­le­stwa nie­bie­skie­go” (por. Mt 16), ale też wcze­śniej wła­śnie Piotr na pyta­nie Jezu­sa: „Za kogo Mnie uwa­ża­cie”, odpo­wie­dział: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywe­go” (tam­że). Tyl­ko Pio­tro­wi Jezus trzy­krot­nie zadał pyta­nie: „Czy Mnie miłu­jesz”, a potem powie­dział: „Paś baran­ki moje” (por. J 21,1–19).
Piotr, wymie­nia­ny przez auto­rów Pism Nowe­go Testa­men­tu 150 razy, jest od począt­ku świa­do­my swej odpo­wie­dzial­no­ści. On zle­ca wybór dwu­na­ste­go, po hanieb­nej śmier­ci Juda­sza (Dz 1), on wyda­je pole­ce­nia, jemu w widze­niu Jezus zle­ca ochrzcze­nie Kor­ne­liu­sza, set­ni­ka rzym­skie­go (Dz 10). Piotr został ukrzy­żo­wa­ny w Rzy­mie oko­ło roku 63. O pry­ma­cie Pio­tra, a potem jego następ­ców, bisku­pów Rzy­mu, wspo­mi­na­ją świa­dec­twa sta­ro­żyt­nych histo­ry­ków.
Paweł jest młod­szy od Jezu­sa o kil­ka lat. Uro­dził się w Tar­sie, w rodzi­nie pocho­dzą­cej z rodu Benia­mi­na, dla­te­go też otrzy­mał imię pierw­sze­go kró­la izra­el­skie­go, Sau­la (spo­lsz­czo­ne „Sza­weł”). Po dość grun­tow­nym, jak na owe cza­sy, wykształ­ce­niu w miej­sco­wych szko­łach wyje­chał do Jero­zo­li­my, by tam uczyć się wie­dzy rabi­ni­stycz­nej u jed­ne­go z naj­bar­dziej zna­nych mistrzów, Gama­lie­la (Dz 22,3). Z prze­ko­na­nia Sza­weł był fary­ze­uszem, bar­dzo gor­li­wym i rady­kal­nym. Dzie­je Apo­stol­skie wspo­mi­na­ją, że był świad­kiem uka­mie­no­wa­nia świę­te­go Szcze­pa­na (Dz 7). „Upa­trzył” go sobie Chry­stus. Bowiem, gdy Sza­weł jechał z myślą uwię­zie­nia chrze­ści­jan miesz­ka­ją­cych w Damasz­ku (był to praw­do­po­dob­nie rok 35), spo­tka­ła go łaska nawró­ce­nia: sam potem pisze, że spadł z konia, ociem­niał (prze­stał widzieć), a Jezus oso­bi­ście wyja­śnił mu, że jest Mesja­szem, Synem Boga Jedy­ne­go, że przy­szedł na zie­mię speł­nić Wolę Ojca i zba­wić ludzi. W Damasz­ku, po trzech dniach, przy­szedł do nie­go, wezwa­ny w tym celu przez Chry­stu­sa, Ana­niasz „poło­żył na nim ręce” (Dz 9,10nn) (praw­do­po­dob­nie znak sakra­men­tów) i wpro­wa­dził w chrze­ści­jań­stwo. Odtąd Sza­weł – Paweł (bibli­ści pod­po­wia­da­ją, że jak pra­wie każ­dy, Paweł miał od uro­dze­nia dwa imio­na, a po nawró­ce­niu zaczę­to nazy­wać go tym dru­gim) stał się gor­li­wym gło­si­cie­lem nauki Chry­stu­sa, do tego stop­nia, że nazwa­ny został Apo­sto­łem Naro­dów. Zgi­nął ścię­ty mie­czem (jako oby­wa­tel rzym­ski) oko­ło roku 67.

ks. Zbi­gniew Kapłań­ski