Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Słowo kapłana

Kościół naszym domem (30)

Bp Jan Szko­doń Biskup Pomoc­ni­czy Archi­die­ce­zji Kra­kow­skiej

Ewan­ge­lia opi­su­je wzru­sza­ją­cą histo­rię cho­ro­by, śmier­ci i wskrze­sze­nia cór­ki Jaira (Mk 5,21–43). Jair, prze­ło­żo­ny syna­go­gi, pro­sił Pana Jezu­sa: „Moja córecz­ka dogo­ry­wa, przyjdź i połóż na nią ręce, aby oca­la­ła i żyła” (Mk 5,22–23). Pan Jezus powie­dział Jairo­wi: „Nie bój się, wierz tyl­ko” (Mk 5,36).
Gdy Pan Jezus szedł do domu Jaira, pew­na kobie­ta, cier­pią­ca na „upływ krwi”, pode­szła do Zba­wi­cie­la i dotknę­ła się Jego płasz­cza. Mówi­ła: „żebym się choć Jego płasz­cza dotknę­ła, a będę zdro­wa” (Mk 5,28). Pan Jezus ją uzdro­wił: „Cór­ko, two­ja wia­ra cię uzdro­wi­ła” (Mk 5,34).
Gdy przy­szedł do domu Jaira, dziew­czyn­ka już nie żyła. „Tali­tha kum” – powie­dział Pan Jezus do dziew­czyn­ki: „Dziew­czyn­ko, mówię ci, wstań”. Dziew­czyn­ka zosta­ła wskrze­szo­na.
Cho­ro­ba, śmierć oso­by bli­skiej, szcze­gól­nie śmierć dziec­ka – jest bar­dzo bole­snym prze­ży­ciem dla całej rodzi­ny. Postęp medy­cy­ny poma­ga ludziom cho­rym, ale zawsze są sytu­acje, kie­dy czło­wiek jest bez­rad­ny wobec cho­ro­by, cier­pie­nia i śmier­ci tych, któ­rych kocha­my. Jair i cho­ra kobie­ta dają nam przy­kład wia­ry, zaufa­nia Panu Jezu­so­wi w trud­nej sytu­acji.
„Nie bój się, wierz tyl­ko” – tymi sło­wa­mi dziś pocie­sza Pan Jezus. Nie­kie­dy modlą­cy się o cudow­ne uzdro­wie­nie, mówią: „cze­mu mnie Bóg nie wysłu­chał”. Bóg nas wysłu­chu­je, ale nie zawsze tak, jak pro­si­my. Trze­ba żeby­śmy zaufa­li Bożej, miło­sier­nej miło­ści. W rodzi­nie uczy­my się jak­by doty­kać Jezu­so­we­go płasz­cza: czy­ni­my to kie­ru­jąc ufną myśl, pokor­ną proś­bę do Pana Jezu­sa, sło­wa nadziei i pod­da­nia się Jego woli.
Gdy doty­ka nas rze­czy­wi­stość śmier­ci, gdy odcho­dzą, nie­raz nagle, w mło­dym wie­ku, oso­by bli­skie, potrze­ba wra­cać do obja­wio­nej praw­dy o wiecz­no­ści. „Dla nie­śmier­tel­no­ści… Bóg stwo­rzył czło­wie­ka, uczy­nił go obra­zem swej wła­snej wiecz­no­ści” (Mdr 2,23). Cia­ło umie­ra, dusza jest nie­śmier­tel­na, ale Pan Jezus obie­cał, że nasze cia­ła zmar­twych­wsta­ną.
„Bóg chciał, aby przy­ka­za­nia Boże nie zatar­ły się w pamię­ci, ale zosta­ły wyry­te na zawsze w ludz­kich sumie­niach, aby czło­wiek zna­jąc i zacho­wu­jąc przy­ka­za­nia, miał życie wiecz­ne” (bł. Jan Paweł II, Elbląg, 6 czerw­ca 1999 r.).
Pro­po­zy­cja posta­no­wie­nia
Jak poma­gam, jak nio­sę pocie­chę tym, któ­rzy stra­ci­li kogoś bli­skie­go?