Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Słowo kapłana

Kościół naszym domem (8)
Na począt­ku publicz­nej dzia­łal­no­ści Pan Jezus „przy­szedł do Gali­lei i gło­sił Ewan­ge­lię Bożą. Mówił: Czas się wypeł­nił i bli­skie jest kró­le­stwo Boże. Nawra­caj­cie się i wierz­cie w Ewan­ge­lię” (Mk 1,14).
Nawró­ce­nie i wia­ra są ze sobą ści­śle zwią­za­ne. Trze­ba się nawró­cić, zerwać ze złem, by uwie­rzyć. Im moc­niej wie­rzy­my, tym bar­dziej pra­gnie­my popra­wy życia i nawró­ce­nia. Zarów­no nawró­ce­nie, jak i wia­ra są darem Bożym, ale tak­że posta­wą, owo­cem oso­bi­ste­go wysił­ku czło­wie­ka.
Nawró­ce­nie i wia­ra są oso­bi­stą decy­zją czło­wie­ka, jego wewnętrz­ną wal­ką. W nawró­ce­niu i uwie­rze­niu pomo­cą jest dru­gi czło­wiek, wspól­no­ta, szcze­gól­nie rodzin­na. Oto­cze­nie nie­kie­dy utrud­nia nawró­ce­nie, utrwa­la w nas grzech, nastę­pu­je w czło­wie­ku pro­ces uspra­wie­dli­wie­nia grze­chu.
Owo­cem nawró­ce­nia i wia­ry, ale zara­zem – warun­kiem, jest codzien­ne prze­ży­wa­nie swo­ich życio­wych zadań jako powo­ła­nia. Pan Jezus obda­ro­wu­jąc mał­żon­ków łaską sakra­men­tu udzie­la im ducho­wej siły, aby wypeł­ni­li Bożą wolę. Rodzi­na jest miej­scem, w któ­rym dziec­ko odkry­wa swo­je powo­ła­nie, tak­że – powo­ła­nie kapłań­skie i zakon­ne.
Owo­cem wia­ry, któ­ra pro­wa­dzi do nawró­ce­nia, jest pamięć o sło­wach św. Paw­ła: „Prze­mi­ja… postać tego świa­ta” (1 Kor 7,31). Ta pamięć rodzi dystans do tego, co docze­sne i pro­wa­dzi do sta­wia­nia Boga na pierw­szym miej­scu. „Trze­ba więc, aby ci… co uży­wa­ją tego świa­ta, tak jak­by z nie­go nie korzy­sta­li” (1 Kor 7,29–31).
Jeste­śmy odpo­wie­dzial­ni nie tyl­ko za swo­ją wia­rę, nawra­ca­nie się i swo­je zba­wie­nie, ale tak­że za wia­rę, nawró­ce­nie i zba­wie­nie bliź­nie­go. Doty­czy to w szcze­gól­no­ści rodzi­ny, Domo­we­go Kościo­ła. Jeste­śmy Jona­sza­mi. Do każ­de­go z nas Bóg kie­ru­je wezwa­nie: „Wstań, idź… i głoś… upo­mnie­nie, któ­re ci Ja zle­cam” (Jon 3,2). Upo­mnie­nie Jona­sza przy­nio­sło sku­tek: „I uwie­rzy­li miesz­kań­cy Nini­wy Bogu, ogło­si­li post” (w. 5). Gdy upo­mi­na­my bliź­nie­go, kie­ru­jąc się wia­rą i miło­ścią bliź­nie­go, towa­rzy­szy nam Boża łaska. Trze­ba się modlić za tego, kogo upo­mi­na­my i pościć w jego inten­cji.
Bł. Jan Paweł II upo­mi­nał: „Prze­ma­wiam mocą Jego praw­dy do czło­wie­ka naszych cza­sów, aby pojął, jak wiel­kim dobrem jest mał­żeń­stwo, rodzi­na i życie, jak wiel­kim nie­bez­pie­czeń­stwem jest brak… posza­no­wa­nia… tych naj­więk­szych war­to­ści” (List do rodzin).
Pro­po­zy­cja posta­no­wie­nia
Z miło­ścią upo­mnę, z poko­rą przyj­mę upo­mnie­nie.