Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Słowa kapłana

Wy jesteście solą ziemi (5)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY ARCHIDIECEZJI KRAKOWSKIEJ

Dzie­ci lubią oglą­dać szop­ki betle­jem­skie. Patrzą cie­ka­wie na Pana Jezu­sa leżą­ce­go w żłób­ku. Pyta­ją o paste­rzy, o zwie­rzę­ta, ale szcze­gól­nie są zain­te­re­so­wa­ne kró­la­mi. Nie­któ­re dzie­ci, a tak­że mło­dzież i star­si two­rzą zespo­ły, któ­re przed­sta­wia­ją wyda­rze­nia z Betle­jem. Są gru­py śpie­wa­ją­ce kolę­dy. Ci, któ­rzy słu­cha­ją kolęd, oglą­da­ją „jaseł­ka”, na nowo prze­ży­wa­ją tajem­ni­cę naro­dze­nia Syna Boże­go. Naj­wię­cej korzy­sta­ją ci, któ­rzy jak­by wcie­la­ją się w biblij­ne posta­cie: Mary­ję, Joze­fa, paste­rzy i mędr­ców. Gdy ktoś z rodzi­ny uczest­ni­czy w „jaseł­kach”, śpie­wa­niu kolęd, wszy­scy z rodzi­ny prze­ży­wa­ją tre­ści zwią­za­ne z naro­dze­niem Pana Jezu­sa. Pokłon mędr­ców ze Wscho­du czci­my w świę­to – naj­star­sze w histo­rii Kościo­ła – Obja­wie­nia Pań­skie­go. Wcie­lo­ny Syn Boży obja­wia się naro­dom pogań­skim. W Roku Wia­ry w szcze­gól­ny spo­sób prze­ży­waj­my nie tyl­ko uro­czy­stość Obja­wie­nia Pań­skie­go, ale w ogó­le Boże Obja­wie­nie. Bóg obja­wił nam sie­bie, swo­je Bóstwo, szcze­gól­nie przez Syna Swe­go, któ­ry stał się czło­wie­kiem. Obja­wił czło­wie­ka czło­wie­ko­wi, jego god­ność i powo­ła­nie. Mał­żeń­stwo, Rodzi­na wciąż są wezwa­ne, by roz­wa­żać, przyj­mo­wać i reali­zo­wać to, co Bóg obja­wił w natu­rze i w Oso­bie Chry­stu­sa o mał­żeń­stwie i rodzi­nie – Domo­wym Koście­le. Gwiaz­da pro­wa­dzi­ła mędr­ców do Betle­jem. Co dziś jest gwiaz­dą, któ­ra pro­wa­dzi mło­dych do mał­żeń­stwa, jaki obraz mał­żeń­stwa i rodzi­ny mają ci, któ­rzy wią­żą się ze sobą na całe życie, albo – po pro­stu zamiesz­ku­ją razem? Za jaką gwiaz­dą idą mał­żon­ko­wie, wyda­jąc na świat dzie­ci, wycho­wu­jąc je? Czy sami są dla dziec­ka gwiaz­dą pro­wa­dzą­cą do Pana Jezu­sa? Czy w swo­im dziec­ku widzą Dzie­cię ze żłób­ka: „Kto przyj­mu­je jed­no z tych małych, Mnie przyj­mu­je” (Mk 9,37). Na róż­ny spo­sób moż­na odnieść do życia rodzin­ne­go dary, któ­re zło­ży­li mędr­cy Nowo naro­dzo­ne­mu Panu. Zło­to – co jest w rodzi­nie naj­waż­niej­sze, naj­pięk­niej­sze, naj­trwal­sze? Kadzi­dło – komu Rodzi­na odda­je naj­więk­szą cześć? Mir­ra – jak Rodzi­na prze­ży­wa cier­pie­nia i śmierć? „Inną dro­gą wró­ci­li”. Rodzi­na po spo­tka­niu z Panem Jezu­sem (np. wspól­na modli­twa) wra­ca do życia, do sie­bie nawza­jem „inną dro­gą”, czy­li odmie­nio­na, prze­mie­nio­na. „Na tym pole­ga dzie­ło zamie­rzo­ne przez Boga, aby­ście uwie­rzy­li w tego, któ­re­go On posłał” (J 6,29). Wia­ra w Jezu­sa Chry­stu­sa jest więc dro­gą do osią­gnię­cia zba­wie­nia w spo­sób osta­tecz­ny (Por­ta fidei, 3). Pro­po­zy­cja posta­no­wie­nia Wyko­rzy­stam wyda­rze­nia zwią­za­ne z Bożym Naro­dze­niem, a tak­że zwy­cza­je do umoc­nie­nia wia­ry w rodzi­nie.