Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Słowa kapłana

Wy jesteście solą ziemi (27)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY ARCHIDIECEZJI KRAKOWSKIEJ

Wzru­sza­ją­ca jest sce­na opi­sa­na przez św. Łuka­sza (Łk 7,36– 0). Pan Jezus został zapro­szo­ny przez jed­ne­go z fary­ze­uszów. Kobie­ta, „któ­ra pro­wa­dzi­ła w mie­ście życie grzesz­ne” (w. 37), pode­szła do Pana Jezu­sa i namasz­cza­ła Jego sto­py olej­kiem ala­ba­stro­wym. Pan Jezus powie­dział do niej: „Two­je grze­chy są odpusz­czo­ne… Two­ja wia­ra cię oca­li­ła, idź w poko­ju” (w. 48–50).
Miłość w mał­żeń­stwie i rodzi­na odra­dza się przez udział w Eucha­ry­stii, w codzien­nej, szcze­gól­nie wspól­nej, modli­twie. Każ­dy grzech nisz­czy naszą wspól­no­tę z Bogiem i nisz­czy jed­ność mał­żeń­ską i rodzi­nę. Wciąż potrze­bu­je­my Boże­go prze­ba­cze­nia. Waż­ną rolę w odno­wie miło­ści mał­żeń­skiej i rodzin­nej odgry­wa przy­stę­po­wa­nie do sakra­men­tu poku­ty. W rodzi­nie potrzeb­ny jest przy­kład przy­stę­po­wa­nia do spo­wie­dzi, zachę­ta i umac­nia­nie wia­ry w Boże miło­sier­dzie. Rodzi­na kształ­tu­je sumie­nie swo­ich człon­ków, sta­ra­jąc się, by nie zosta­ło zde­pra­wo­wa­ne, znisz­czo­ne, zafał­szo­wa­ne.
Przy­ję­cie Boże­go prze­ba­cze­nia wią­że się ści­śle z pojed­na­niem z bliź­ni­mi, szcze­gól­nie w rodzi­nie. W „Ojcze nasz” każ­de­go dnia o tym sobie przy­po­mi­na­my i o to pro­si­my: „Odpuść nam nasze winy, jako i my odpusz­cza­my naszym wino­waj­com”. Przy­zna­nie się do winy wobec mał­żon­ka, dzie­ci, rodzi­ców, teściów jest trud­ne. Zazwy­czaj oskar­ża­my dru­gich, a sie­bie uspra­wie­dli­wia­my.
Boże prze­ba­cze­nie wypły­wa z Krzy­ża Jezu­so­we­go. Pojed­na­nie z bliź­nim jest trud­ne, jest krzy­żem, wyma­ga poko­ry i prze­zwy­cię­że­nia ego­izmu. Św. Paweł pisze: „razem z Chry­stu­sem zosta­łem przy­bi­ty do krzy­ża. Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chry­stus” (Ga 2,19–20). Apo­stoł wyja­śnia, że Chry­stus żyje w nas przez wia­rę: „obec­ne życie moje jest życiem wia­ry w Syna Boże­go, któ­ry umi­ło­wał mnie i same­go sie­bie wydał za mnie” (Ga 2,20).
Psal­mi­sta uczy nas, jak się modlić i jak postę­po­wać, gdy cią­ży nam grzech: „Grzech mój wyzna­łem Tobie i nie ukry­łem mej winy” (Ps 32,5). „Ten Rok [Wia­ry] będzie… cza­sem sprzy­ja­ją­cym przy­stę­po­wa­niu z więk­szą wia­rą i czę­ściej do sakra­men­tu Poku­ty” (Por­ta fidei; Nota Kon­gre­ga­cji Nauki Wia­ry, zawie­ra­ją­ca wska­za­nia dusz­pa­ster­skie na Rok Wia­ry, III 7).
Pro­po­zy­cja posta­no­wie­nia
Czy przed spo­wie­dzią prze­pra­szam każ­de­go z domow­ni­ków?