Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Słowa kapłana

Wy jesteście solą ziemi (30)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY ARCHIDIECEZJI KRAKOWSKIEJ

„Pokój temu domo­wi” – z takim pozdro­wie­niem posy­ła Pan Jezus swo­ich uczniów. „Jeśli tam miesz­ka czło­wiek god­ny poko­ju, wasz pokój spo­cznie na nim; jeśli nie, powró­ci do was” (Łk 10,6). Każ­dy czło­wiek pra­gnie poko­ju, tęsk­ni za poko­jem ser­ca, za zgo­dą, miło­ścią, prze­ba­cze­niem, zaufa­niem w rodzi­nie. Nie­po­kój wno­si lęk przed roz­pa­dem mał­żeń­stwa, lęk o przy­szłość dzie­ci, lęk o zdro­wie, o pra­cę, środ­ki do życia. Dar poko­ju łączy Pan Jezus z kró­le­stwem Bożym: „Pokój temu domo­wi… mów­cie im: Przy­bli­ży­ło się do was kró­le­stwo Boże” (Łk 10,5–9). Przez wcie­le­nie, cuda i naucza­nie, a nade wszyst­ko przez śmierć, zmar­twych­wsta­nie i dar Ducha Świę­te­go, Pan Jezus „przy­bli­żył kró­le­stwo Boże”, a wraz z nim dar poko­ju w ser­cu, poko­ju z ludź­mi i nadzie­ję wiecz­ne­go poko­ju w nie­bie. Św. Paweł tłu­ma­czy, jak reali­zo­wać powo­ła­nie do budo­wa­nia kró­le­stwa Boże­go: „Nie daj Boże, bym się miał chlu­bić z cze­go inne­go, jak tyl­ko z krzy­ża Pana nasze­go Jezu­sa Chry­stu­sa, dzię­ki któ­re­mu świat stał się ukrzy­żo­wa­ny dla mnie, a ja dla świa­ta” (Ga 6,14). War­to poświę­cić dłuż­szą chwi­lę na modli­twę w mil­cze­niu, aby roz­wa­żyć, co zna­czy w moim życiu: „świat stał się ukrzy­żo­wa­ny dla mnie, a ja dla świa­ta”. Czy „świat” w tym miej­scu ozna­cza grzech, czy tak­że to, co ziem­skie, docze­sne, a co odda­la nas od kró­le­stwa Boże­go? Apo­stoł tłu­ma­czy: „Na wszyst­kich tych, któ­rzy się tej zasa­dy trzy­mać będą… niech zstą­pi pokój i miło­sier­dzie” (Ga 6,16). Wspo­mnieć war­to dwa szcze­gó­ły, o któ­rych mówił Pan Jezus posy­ła­jąc uczniów: „Żni­wo wpraw­dzie wiel­kie, ale robot­ni­ków mało; pro­ście więc Pana żni­wa, żeby wypra­wił robot­ni­ków na swo­je żni­wo” (Łk 10,2). Pan Jezus przy­go­to­wał uczniów na prze­ciw­no­ści i cier­pie­nia: „Idź­cie, oto was posy­łam jak owce mię­dzy wil­ki” (Łk 10,3). „Ze wzglę­du na wia­rę Apo­sto­ło­wie zosta­wi­li wszyst­ko, aby pójść za Nauczycielem…Uwierzyli w sło­wa, któ­ry­mi zapo­wia­dał Kró­le­stwo Boże obec­ne i reali­zu­ją­ce się w Jego oso­bie” (Por­ta fidei, 13).