Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Tydzień liturgiczny

Dziewiętnasty tydzień zwykły 12–17 VIII 2013

Ponie­dzia­łek
Pwt 10,12–22; Mt 17,22–27
Sło­wo Boże: Tyl­ko do two­ich przod­ków skło­nił się Pan, miłu­jąc ich; po nich spo­śród wszyst­kich naro­dów wybrał ich potom­stwo, czy­li was, jak jest dzi­siaj. Doko­naj­cie więc obrze­za­nia wasze­go ser­ca, nie bądź­cie nadal ludem o twar­dym kar­ku. Moj­żesz tłu­ma­czy ludo­wi, na czym pole­ga wyjąt­ko­wość Izra­ela: to Bóg wybrał przod­ków, póź­niej kon­se­kwent­nie wybie­rał kolej­ne poko­le­nia. Wybra­nie Boże to akt miło­ści, to bez­in­te­re­sow­ne zni­że­nie się do czło­wie­ka. A Miłość pra­gnie roz­sie­wać miłość i budzić miłość. Wezwa­nie, by obrze­zać ser­ca, ozna­cza pozwo­lić pro­wa­dzić się miło­ści. I tak rzecz wyglą­da też dziś.
Modli­twa dnia: Boże, Dzię­ki Two­jej łasce świę­ta Joan­na Fran­cisz­ka zaja­śnia­ła wiel­ką dosko­na­ło­ścią w roz­ma­itych sta­nach życia, spraw przez jej wsta­wien­nic­two, aby­śmy wier­ni nasze­mu powo­ła­niu, świe­ci­li dobrym przy­kła­dem.
Wto­rek
Pwt 31,1–8; Mt 18,1–5.10.12–14
Sło­wo Boże: Zawo­łał potem Moj­żesz Jozu­ego i rzekł mu na oczach całe­go Izra­ela: „Bądź męż­ny i moc­ny, bo ty wkro­czysz z tym naro­dem do zie­mi, któ­rą poprzy­siągł Pan dać przod­kom, i wpro­wa­dzisz ich w jej posia­da­nie!”. Lud, przy­zwy­cza­jo­ny do Moj­że­sza, teraz prze­szedł pod kie­row­nic­two Jozu­ego. Bóg daje nam czło­wie­ka, któ­ry poma­ga i wspie­ra nasze roze­zna­nie. Ale przy­cho­dzi czas, gdy rola jego zmie­rza do koń­ca. Lecz choć­by nam się zda­wa­ło, że Bóg pozba­wia nas tak potrzeb­ne­go opar­cia, wierz­my, że za chwi­lę posta­wi kolej­ną oso­bę, któ­ra pój­dzie z nami dalej. I za to niech będą Bogu dzię­ki. Modli­twa dnia: Wszech­mo­gą­cy, wiecz­ny Boże, ośmie­la­my się Cie­bie nazy­wać Ojcem, umoc­nij w naszych ser­cach ducha przy­bra­nych dzie­ci, aby­śmy mogli osią­gnąć obie­ca­ne dzie­dzic­two.
Śro­da
Pwt 34,1–12; Mt 18,15–20
Sło­wo Boże: Nie powstał wię­cej w Izra­elu pro­rok podob­ny do Moj­że­sza, któ­ry by poznał Pana twa­rzą w twarz, ani rów­ny we wszyst­kich zna­kach i cudach, któ­re pole­cił mu Pan czy­nić w zie­mi egip­skiej. Moj­żesz był dla Izra­ela nie­kwe­stio­no­wa­nym auto­ry­te­tem. Nigdy nie powstał ktoś, kto by go prze­wyż­szył. A rów­no­cze­śnie zna­my wie­lu, któ­rzy podej­mo­wa­li wyjąt­ko­we zada­nia i wyka­za­li wier­ność swe­mu powo­ła­niu. Ich wiel­kość jest nie mniej­sza niż ta, jaką osią­gnął Moj­żesz, bo wiel­kość rodzi się z wier­no­ści Bogu nie­za­leż­nie od tego, czy i jak spek­ta­ku­lar­ne są nasze zada­nia.
Modli­twa dnia: Boże, Ty napeł­ni­łeś gor­li­wo­ścią o zba­wie­nie dusz i miło­ścią ku bliź­nim świę­te­go Mak­sy­mi­lia­na Marię, pre­zbi­te­ra i męczen­ni­ka, żar­li­we­go czci­cie­la Nie­po­ka­la­nej Dzie­wi­cy, spraw przez jego wsta­wien­nic­two, aby­śmy dla Two­jej chwa­ły, wytrwa­le pra­cu­jąc w służ­bie bra­ci, w życiu i w śmier­ci sta­wa­li się podob­ni do Two­je­go Syna.
Czwar­tek
Ap 11,19a;12,1.3–6a.10ab; 1 Kor 15,20–26; Łk 1,39–56
UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWZIĘCIA NMP
Sło­wo Boże: Potem uka­zał się wiel­ki znak na nie­bie: Nie­wia­sta oble­czo­na w słoń­ce i księ­życ pod jej sto­pa­mi, a na jej gło­wie wie­niec z gwiazd dwu­na­stu. Trium­fu­ją­ca nie­wia­sta. Ubo­ga miesz­kan­ka Naza­re­tu, podej­rze­wa­na przez zaślu­bio­ne­go męż­czy­znę o nie­wier­ność, zmu­szo­na do rodze­nia dziec­ka w bydlę­cej staj­ni, ska­za­na na ponie­wier­kę w obcym kra­ju. Ale rów­no­le­gle obok tego pasma udręk pły­nie przez Jej ser­ce żar­li­wa modli­twa, rady­kal­ne zaufa­nie Stwór­cy, nie­za­chwia­na wia­ra. I to jest sekret wiel­ko­ści Wnie­bo­wzię­tej.
Modli­twa dnia: Wszech­mo­gą­cy, wiecz­ny Boże, Ty wzią­łeś do nie­bie­skiej chwa­ły cia­ło i duszę Nie­po­ka­la­nej  Dzie­wi­cy Maryi, Mat­ki Two­je­go Syna, spraw, aby­śmy nie­ustan­nie trosz­czy­li się o dobra ducho­we, i wysłu­ży­li sobie udział w Jej chwa­le.
Pią­tek
Joz 24,1–13; Mt 19,3–1
Sło­wo Boże: Jozue prze­mó­wił wte­dy do całe­go naro­du: „Tak mówi Pan Bóg Izra­ela: Ja wzią­łem ojca wasze­go Abra­ha­ma z kra­ju po dru­giej stro­nie Rze­ki…”. Jozue, roz­po­czy­na­jąc pro­wa­dze­nie Izra­ela, przy­po­mi­na raz jesz­cze, co Bóg uczy­nił dla swe­go ludu. Wiel­cy ludzie są praw­dzi­wą pamię­cią naro­du, tak­że Kościo­ła. Są praw­dzi­wy­mi pro­ro­ka­mi, gdy wska­zu­ją, jak wie­le uczy­nił Bóg. Są żywą pamię­cią, któ­ra prze­cho­wu­je naj­waż­niej­sze wspo­mnie­nia. I  dziś, gdy wie­le zda­rzeń moż­na utrwa­lić dosko­na­łym zapi­sem, żywa pamięć ludz­ka nie stra­ci­ła na zna­cze­niu. Modli­twa dnia: Wszech­mo­gą­cy, wiecz­ny Boże, ośmie­la­my się Cie­bie nazy­wać Ojcem, umoc­nij w naszych ser­cach ducha przy­bra­nych dzie­ci, aby­śmy mogli osią­gnąć obie­ca­ne dzie­dzic­two.
Sobo­ta
Joz 24,14–29; Mt 19,13–15
Sło­wo Boże: Wte­dy Jozue prze­mó­wił do całe­go naro­du: „Gdy­by jed­nak wam się nie podo­ba­ło słu­żyć Panu, roz­strzy­gnij­cie dziś, komu słu­żyć chce­cie (…) Ja sam i mój dom słu­żyć chce­my Panu”. Skar­bem każ­de­go naro­du są mądrzy przy­wód­cy, któ­rzy jak wytraw­ni prze­wod­ni­cy potra­fią poka­zać wła­ści­wą dro­gę. Jozue, by zachę­cić naród do trwa­nia przy Bogu, pod­kre­śla wol­ność każ­de­go, ale zara­zem swo­ją oso­bi­stą decy­zją poma­ga odna­leźć wła­ści­wą dro­gę. Wie­le cier­pień i zmar­no­wa­nych szans wyni­ka z tego, że pro­wa­dzą­cy wie­le mówi, lecz tego nie wyko­nu­je.
Modli­twa dnia: Wszech­mo­gą­cy, wiecz­ny Boże, dzię­ki Two­jej łasce świę­ty Jacek przez wytrwa­łe gło­sze­nie Ewan­ge­lii odno­wił i umoc­nił w wie­rze wie­le naro­dów, przez jego wsta­wien­nic­two pomnóż naszą wia­rę, aby­śmy byli zdol­ni pra­co­wać dla Two­jej chwa­ły i zba­wie­nia ludzi.