Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Z nauczania Ojca Świętego

WSPÓLNOTA ŚWIĘTYCH

Frag­men­ty kate­che­zy Ojca Świę­te­go Fran­cisz­ka, wygło­szo­nej pod­czas audien­cji ogól­nej na pla­cu św. Pio­tra w Waty­ka­nie, 30 paź­dzier­ni­ka br.

Dro­dzy bra­cia i sio­stry!
Dziś chciał­bym wspo­mnieć o bar­dzo pięk­nej rze­czy­wi­sto­ści naszej wia­ry, to zna­czy o „wspól­no­cie świę­tych”. (…) Fak­tycz­nie ter­min „świę­ci” odno­si się do tych, któ­rzy wie­rzą w Pana Jezu­sa i są włą­cze­ni w Chry­stu­sa w Koście­le przez chrzest. Z tego wzglę­du pierw­si chrze­ści­ja­nie byli tak­że nazy­wa­ni „świę­ty­mi”. Ewan­ge­lia św. Jana stwier­dza, że Jezus przed swo­ją męką modlił się do Ojca o jed­ność wśród uczniów nastę­pu­ją­cy­mi sło­wa­mi: „Aby wszy­scy sta­no­wi­li jed­no, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni sta­no­wi­li w Nas jed­no, aby świat uwie­rzył, żeś Ty Mnie posłał”. Kościół w swo­jej naj­głęb­szej praw­dzie jest komu­nią z Bogiem, zaży­ło­ścią z Bogiem, komu­nią miło­ści z Chry­stu­sem i z Ojcem w Duchu Świę­tym, któ­ra trwa dalej we wspól­no­cie bra­ter­skiej. (…) Ale jeśli jest to zako­rze­nie­nie w źró­dle Miło­ści, jakim jest Bóg, to ma też miej­sce ruch odwrot­ny: od bra­ci ku Bogu. Doświad­cze­nie wspól­no­ty bra­ter­skiej pro­wa­dzi mnie do komu­nii z Bogiem. Zjed­no­cze­nie mię­dzy sobą pro­wa­dzi nas do jed­no­ści z Bogiem, do tej wię­zi z Bogiem, któ­ry jest naszym Ojcem. Nasza wia­ra potrze­bu­je wspar­cia innych, zwłasz­cza w chwi­lach trud­nych. Jeże­li jeste­śmy zjed­no­cze­ni, to nasza wia­ra się umac­nia. (…) Komu­nia świę­tych wykra­cza poza życie docze­sne, wykra­cza poza śmierć i trwa wiecz­nie. Ta jed­ność mię­dzy nami wykra­cza poza wymiar docze­sny i trwa w życiu przy­szłym. Jest to komu­nia ducho­wa, któ­ra rodzi się ze Chrztu i nie ule­ga prze­rwa­niu przez śmierć, ale dzię­ki zmar­twych­wsta­niu Chry­stu­sa ma zna­leźć swo­ją peł­nię w życiu wiecz­nym. Ist­nie­je głę­bo­ka i nie­ro­ze­rwal­na więź mię­dzy tymi, któ­rzy są jesz­cze piel­grzy­ma­mi na tym świe­cie, mię­dzy nami, a tymi, któ­rzy prze­kro­czy­li próg śmier­ci, aby wejść do wiecz­no­ści. Wszy­scy ochrzcze­ni tu na zie­mi, wszyst­kie dusze w Czyść­cu oraz wszy­scy bło­go­sła­wie­ni, któ­rzy już są w Nie­bie two­rzą jed­ną wiel­ką rodzi­nę. Ta komu­nia mię­dzy nie­bem a zie­mią reali­zu­je się przede wszyst­kim w modli­twie wsta­wien­ni­czej. Dro­dzy przy­ja­cie­le, mamy to pięk­no wia­ry we wspól­no­tę świę­tych! Jest to rze­czy­wi­stość, któ­ra anga­żu­je nas wszyst­kich, towa­rzy­szą­cych sobie na dro­dze życia i któ­rzy spo­tka­my się ponow­nie w Nie­bie. Idź­my z ufno­ścią tą dro­gą, z rado­ścią. Chrze­ści­ja­nin powi­nien być czło­wie­kiem rado­ści. Idź­my z rado­ścią, gdyż mamy tak wie­lu bra­ci ochrzczo­nych, podą­ża­ją­cych wraz z nami. A tak­że z pomo­cą bra­ci i sióstr, podą­ża­ją­cych tą dro­gą, by iść do Nie­ba oraz z pomo­cą bra­ci i sióstr, któ­rzy są w Nie­bie i wsta­wia­ją się do Jezu­sa za nami. Idź­my tą dro­gą z rado­ścią!