Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Słowa kapłana

Wierzę w Syna Bożego (38)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY

„A jak Moj­żesz wywyż­szył węża na pusty­ni, tak potrze­ba, by wywyż­szo­no Syna Czło­wie­cze­go, aby każ­dy, kto w Nie­go wie­rzy, miał życie wiecz­ne” (J 3,14). Pan Jezus został wywyż­szo­ny na krzy­żu. Ojciec posłał swe­go Syna na świat, aby wszy­scy ludzie mogli otrzy­mać prze­ba­cze­nie i zba­wie­nie. „Za nich Ja poświę­cam w ofie­rze same­go sie­bie, aby i oni byli uświę­ce­ni w praw­dzie” (J 17,19). Św. Paweł napi­sał, że Chry­stus „uni­żył same­go sie­bie, staw­szy się posłusz­nym aż do śmier­ci – i to śmier­ci krzy­żo­wej” (Flp 2,8). Przez swe posłu­szeń­stwo odpo­ku­to­wał nasze nie­po­słu­szeń­stwo. Czło­wiek jest wol­ny, może przy­jąć Boże miło­sier­dzie, ale może też odrzu­cić dar zbaw­czej męki. „Tak bowiem Bóg umi­ło­wał świat, że Syna swe­go Jed­no­ro­dzo­ne­go dał, aby każ­dy, kto w Nie­go wie­rzy, nie zgi­nął, ale miał życie wiecz­ne” (J 3,16). Chry­stu­sa ukrzy­żo­wa­ne­go i Jego Krzyż czci­my w szcze­gól­ny spo­sób w Wiel­ki Pią­tek, w Wiel­kim Poście, w świę­to Pod­wyż­sze­nia Krzy­ża. Odda­je­my cześć Chry­stu­so­wi, któ­ry za nas umarł na krzy­żu, czy­niąc znak krzy­ża, roz­po­czy­na­jąc dzień od prze­że­gna­nia się, roz­po­czy­na­jąc posi­łek i sia­da­jąc do samo­cho­du, patrząc na krzyż, cału­jąc wize­ru­nek krzy­ża, zawie­sza­jąc krzyż na ścia­nie, odda­jąc cześć krzy­żo­wi przy dro­dze. Jed­nym ze zna­ków naszej czci dla Męki Pana Jezu­sa jest post piąt­ko­wy. W cią­gu całej histo­rii chrze­ści­ja­nie odda­wa­li cześć krzy­żo­wi, cier­pie­li, nawet umie­ra­li w obro­nie krzy­ża. Ale cią­gle też krzyż był i jest odrzu­ca­ny, usu­wa­ny z miejsc publicz­nych. Dzię­ki ofie­rze krzy­ża jeste­śmy ochrzcze­ni. Mocą krzy­ża mał­żon­ko­wie zawie­ra­ją Sakra­ment Mał­żeń­stwa, cału­jąc krzyż znaj­du­ją siłę do prze­ba­cza­nia i pojed­na­nia, do przy­ję­cia śmier­ci oso­by bli­skiej, do zno­sze­nia upodleń w rodzi­nie i spo­łe­czeń­stwie. „Rodzi­na … któ­ra wyko­nu­je swo­je zada­nia z wiel­ko­dusz­ną wier­no­ścią … jest świa­do­ma swe­go codzien­ne­go uczest­nic­twa w tajem­ni­cy chwa­leb­ne­go Krzy­ża Chry­stu­so­we­go” (św. Jan Paweł II, adh. Fami­lia­ris con­sor­tio, p. 53).
Pro­po­zy­cja posta­no­wie­nia
Wpro­wadź­my zwy­czaj codzien­ne­go, wspól­ne­go w rodzi­nie, cało­wa­nia krzy­ża. Bło­go­sław­my dzie­ci czy­niąc znak krzy­ża na ich czo­łach.