Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Z nauczania Ojca Świętego

POSŁUGA BISKUPÓW, PREZBITERÓWDIAKONÓW

Frag­men­ty kate­che­zy Ojca Świę­te­go Fran­cisz­ka, wygło­szo­nej pod­czas audien­cji ogól­nej na pla­cu św. Pio­tra w Waty­ka­nie, 12 listo­pa­da br.

Fot. L’Osservatore Roma­no

Dro­dzy Bra­cia i Sio­stry!
(…) Dzi­siaj chce­my zapy­tać: co jest wyma­ga­ne od bisku­pów, wspo­ma­ga­nych przez pre­zbi­te­rów i dia­ko­nów, aby mogli żyć auten­tycz­nie i owoc­nie swo­ją posłu­gą? Św. Paweł Apo­stoł w „Listach paster­skich”, posła­nych do swo­ich uczniów Tymo­te­usza i Tytu­sa, sta­ran­nie zasta­na­wia się nad posta­cią bisku­pów, pre­zbi­te­rów i dia­ko­nów, tak­że nad posta­cią wier­nych – osób star­szych, mło­dych, opi­su­jąc miej­sce każ­de­go chrze­ści­ja­ni­na w Koście­le. Nakre­ślił wobec bisku­pów, pre­zbi­te­rów i dia­ko­nów do cze­go są powo­ła­ni oraz wska­zał pre­ro­ga­ty­wy,
[pul­lqu­ote]
Do Pola­ków Ojciec Świę­ty powie­dział: Pozdra­wiam piel­grzy­mów pol­skich. Dzi­siaj przy­pa­da 25-lecie kano­ni­za­cji Bra­ta Alber­ta – Ada­ma Chmie­low­skie­go. Świę­ty Jan Paweł II nazwał go „Patro­nem trud­ne­go prze­ło­mu w naszej Ojczyź­nie i w Euro­pie”. Uczmy się od nie­go wdra­ża­nia w życie miło­ści miło­sier­nej wobec naj­bar­dziej potrze­bu­ją­cych, nie­sie­nia pomo­cy tym, któ­rzy noszą w sobie Obraz Chry­stu­sa – „Ecce Homo”. Niech dewi­za życio­wa Bra­ta Alber­ta „Być dobrym jak chleb” owo­cu­je w naszym codzien­nym życiu, w naszej tro­sce o bra­ci. Z ser­ca wam bło­go­sła­wię.
[/pullquote]
jakie powin­ni mieć ci, któ­rzy zosta­ną wybra­ni i któ­rym zosta­ną powie­rzo­ne te posłu­gi. Zna­mien­ne, że wraz z cecha­mi doty­czą­cy­mi wia­ry i życia ducho­we­go, któ­rych nie moż­na zanie­dby­wać, są tym samym życiem – wymie­nio­no cechy typo­wo ludz­kie: gościn­ność, trzeź­wość, cier­pli­wość, łagod­ność, wia­ry­god­ność, dobroć ser­ca. Jest to alfa­bet, pod­sta­wo­we zasa­dy każ­dej posłu­gi! Powin­ny to być pod­sta­wo­we zasa­dy dzia­ła­nia każ­de­go bisku­pa, pre­zbi­te­ra i dia­ko­na. Tak, bo bez tej pięk­nej i auten­tycz­nej pre­dys­po­zy­cji do spo­ty­ka­nia, pozna­wa­nia i nawią­zy­wa­nia dia­lo­gu, doce­nia­nia i nawią­zy­wa­nia rela­cji z brać­mi w spo­sób szcze­ry i nazna­czo­ny sza­cun­kiem, nie moż­na słu­żyć i dawać praw­dzi­wie rado­sne­go i wia­ry­god­ne­go świa­dec­twa. (…) Apo­stoł zachę­ca do nie­ustan­ne­go oży­wia­nia otrzy­ma­ne­go wcze­śniej daru. Ozna­cza to, że zawsze musi być żywa świa­do­mość, iż nikt nie jest bisku­pem, pre­zbi­te­rem czy dia­ko­nem dla­te­go, że jest mądrzej­szy, bar­dziej uta­len­to­wa­ny i lep­szy od innych, ale jedy­nie ze wzglę­du na dar, dar miło­ści udzie­lo­ny przez Boga w mocy Jego Ducha, dla dobra Swe­go ludu. Ta świa­do­mość jest napraw­dę bar­dzo waż­na i jest łaską, o któ­rą trze­ba codzien­nie pro­sić! Rze­czy­wi­ście pasterz, któ­ry jest świa­do­my, że jego posłu­ga wypły­wa jedy­nie z miło­sier­dzia i miło­ści Boga, nigdy nie może przy­jąć posta­wy auto­ry­tar­nej, tak jak­by wszy­scy byli u jego stóp, a wspól­no­ta była jego wła­sno­ścią, jego oso­bi­stym kró­le­stwem. Świa­do­mość, że wszyst­ko jest darem, wszyst­ko jest łaską, poma­ga paste­rzo­wi tak­że w tym, aby nie popaść w poku­sę sta­wia­nia sie­bie w cen­trum uwa­gi i pole­gać tyl­ko na sobie. Są to poku­sy próż­no­ści, pychy, samo­wy­star­czal­no­ści, cheł­pli­wo­ści. Bia­da gdy­by jakiś biskup, pre­zbi­ter lub dia­kon myśle­li, że wie­dzą wszyst­ko, że zawsze mają wła­ści­wą odpo­wiedź  na wszyst­ko i nie potrze­bu­ją niko­go. Prze­ciw­nie – świa­do­mość, że on sam jest pierw­szym przed­mio­tem miło­sier­dzia i współ­czu­cia Boga powin­na pro­wa­dzić słu­gę Kościo­ła do bycia zawsze pokor­nym i wyro­zu­mia­łym wobec innych. (…) Dro­dzy przy­ja­cie­le, musi­my zawsze być wdzięcz­ni Panu, ponie­waż w oso­bie i posłu­dze bisku­pów, pre­zbi­te­rów i dia­ko­nów nadal pro­wa­dzi On  kształ­tu­je swój Kościół, spra­wia­jąc, że wzra­sta on na dro­dze świę­to­ści. Jed­no­cze­śnie musi­my nadal się modlić, aby paste­rze naszych wspól­not byli żywym obra­zem komu­nii i miło­ści Boga.