Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Słowa kapłana

Nawra­caj­cie się i wierz­cie w Ewan­ge­lię (2)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY

Św. Jan Chrzci­ciel, pro­rok adwen­to­wy, wzy­wał naród izra­el­ski: „Jemu pro­stuj­cie ścież­ki” (Mk 1,3). „Gło­sił chrzest nawró­ce­nia na odpusz­cze­nie grze­chów” (Mk 1,4). Adwent i Świę­ta Boże­go Naro­dze­nia sprzy­ja­ją umoc­nie­niu wię­zi mał­żeń­skich i rodzin­nych. Nie­któ­rzy człon­ko­wie rodzi­ny przy­jeż­dża­ją do rodzi­ny po dłu­gim okre­sie nie­obec­no­ści. Atmos­fe­ra Świąt, dzie­le­nie się opłat­kiem, a nade wszyst­ko łaska Boża towa­rzy­szą­ca każ­dej rodzi­nie – sta­no­wi szan­sę odno­wy miło­ści i jed­no­ści, modli­twy w ser­cu mał­żon­ków i wszyst­kich człon­ków rodzi­ny. Od Pro­ro­ka Jana Chrzci­cie­la „przyj­mo­wa­li chrzest w rze­ce Jor­da­nie, wyzna­jąc przy tym swe grze­chy” (Mk 1,5). W Adwen­cie wie­lu wier­nych przy­stę­pu­je do spo­wie­dzi. Czę­sto w cza­sie wigi­lii człon­ko­wie rodzi­ny pro­szą o prze­ba­cze­nie i obie­cu­ją zmia­nę postę­po­wa­nia. Pro­rok Iza­jasz uczy nas: „Pod­nieś moc­no swój głos” (Iz 40,9). Są sytu­acje, szcze­gól­nie w rodzi­nie, kie­dy trze­ba „pod­nieś głos”, upo­mnieć, ostrzec. Takie pra­wo i obo­wią­zek mają rodzi­ce wobec swo­ich, tak­że doro­słych, synów i córek. „Nie bój się – pisze Iza­jasz – oto Pan, Bóg, przy­cho­dzi z mocą” (Iz 40,10). Codzien­nie, w modli­twie indy­wi­du­al­nej, a tak­że wspól­nej, w rodzi­nie, w koście­le, szu­kaj­my Boże­go świa­tła i ducho­wej siły. Pro­rok mówi: „Pasterz… jagnię­ta nosi na swej pier­si, owce kar­mią­ce pro­wa­dzi łagod­nie” (Iz 40,11). Miłość jest cier­pli­wa, prze­ba­cza­ją­ca, peł­na miło­sier­dzia. Potrze­ba nie­raz dru­gie­go czło­wie­ka nieść, jak pasterz nosi jagnię­ta. Św. Piotr w Dru­gim Liście pocie­sza nas: „On jest cier­pli­wy… nie chce… nas zgu­bić, ale wszyst­kich dopro­wa­dzić do nawró­ce­nia” (2 P 3,9). „Sta­raj­cie się, aby On was zastał bez pla­my i ska­zy – w poko­ju” (2 P 3,14). „Jak z sakra­men­tu wypły­wa dar i zobo­wią­za­nie mał­żon­ków, aże­by co dzień żyli otrzy­ma­nym uświęceniem,tak też z tegoż sakra­men­tu pocho­dzą łaska i moral­ny obo­wią­zek prze­mia­ny całe­go ich życia w nie­ustan­ną ofia­rę ducho­wą” (św. Jan Paweł II, adh. Fami­lia­ris con­sor­tio, p. 56).
Pro­po­zy­cja posta­no­wie­nia
Przy­po­mi­naj­my sobie codzien­nie, że jeże­li sami wciąż się nawra­ca­my, poma­ga­my bliź­nim, aby sta­wa­li się lep­si. Jeśli trud­no jest mi komuś prze­ba­czyć, posta­no­wię każ­de­go dnia modlić się za nie­go.