Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Rok Życia Konsekrowanego

Tak” na całe życie

To «tak» jest na mia­rę czło­wie­ka. Naj­pierw jest mia­rą jego god­no­ści oso­bi­stej, a potem
mia­rą jego mocy i wysił­ku. Potrze­ba wier­no­ści, aby peł­nić to „tak” przez całe życie”. Te
sło­wa św. Jana Paw­ła II są rodza­jem dro­go­wska­zu na reali­za­cję każ­de­go powo­ła­nia
– powo­ła­nia do życia kon­se­kro­wa­ne­go w szcze­gól­no­ści. W I Nie­dzie­lę Adwen­tu roz­po­czę­ty
został w całym Koście­le Rok Życia Kon­se­kro­wa­ne­go. Ogło­szo­ny po raz pierw­szy
w histo­rii Kościo­ła powszech­ne­go przez Ojca Świę­te­go Fran­cisz­ka, zbie­ga się
z 50. rocz­ni­cą ogło­sze­nia przez Sobór Waty­kań­ski II dekre­tu o życiu kon­se­kro­wa­nym
Per­fec­tae cari­ta­tis – „O przy­sto­so­wa­nej do współ­cze­sno­ści odno­wie życia zakon­ne­go”
(Waty­kan 1965). RŻK będzie trwał w Koście­le 14 mie­się­cy, tj. do 2 lute­go 2016 – Świę­ta
Ofia­ro­wa­nia Pań­skie­go, w któ­rym obcho­dzi­my Świa­to­wy Dzień Życia Kon­se­kro­wa­ne­go.
 
– Od momen­tu uka­za­nia się dekla­ra­cji Per­fec­tae cari­ta­tis rzad­ko któ­ra dzie­dzi­na życia kościel­ne­go – zazna­cza o. prof. Jacek Salij OP – była przed­mio­tem tak tro­skli­wej uwa­gi Sto­li­cy Apo­stol­skiej, jak wła­śnie życie kon­se­kro­wa­ne: – Niech będzie wier­nie zacho­wa­na i coraz bar­dziej jaśnie­je wła­ści­wym sobie duchem, zarów­no na Wscho­dzie, jak i na Zacho­dzie, czci­god­na insty­tu­cja życia mona­stycz­ne­go, któ­ra, ist­nie­jąc przez tyle wie­ków, poło­ży­ła wiel­kie zasłu­gi dla Kościo­ła i spo­łecz­no­ści ludz­kiej. Szcze­gól­nym obo­wiąz­kiem mni­chów prze­by­wa­ją­cych w murach klasz­tor­nych jest peł­nie­nie pokor­nej, a zara­zem szla­chet­nej służ­by, czy to odda­jąc się w życiu ukry­tym cał­ko­wi­cie kul­to­wi Boże­mu [wspól­no­ty klau­zu­ro­we], czy podej­mu­jąc zgod­nie ze swo­ją regu­łą dzie­ła apo­stol­skie lub uczyn­ki miło­sier­dzia chrze­ści­jań­skie­go (por. dekret Per­fec­tae cari­ta­tis, nr 9). O aktu­al­no­ści dzie­ła i misji klasz­to­rów klau­zu­ro­wych, odda­nych modli­twie – któ­rym poświę­co­ny jest niniej­szy Numer Spe­cjal­ny Tygo­dni­ka Rodzin Kato­lic­kich „Źró­dło” – tak się wyra­ża Sobór Waty­kań­ski II:  „Insty­tu­ty, któ­re cał­ko­wi­cie są ukie­run­ko­wa­ne na kon­tem­pla­cję, tak że ich człon­ko­wie w samot­no­ści i w mil­cze­niu, w cią­głej modli­twie i ocho­czej poku­cie są otwar­ci  wyłącz­nie na Boga, w Mistycz­nym Cie­le Chry­stu­sa, w któ­rym wszyst­kie człon­ki nie speł­nia­ją tej samej czyn­no­ści (Rz 12,4), zawsze zacho­wu­ją zna­mie­ni­tą cząst­kę (…). Skła­da­ją bowiem Bogu wspa­nia­łą ofia­rę chwa­ły, Ludo­wi Boże­mu przy­da­ją bla­sku przez prze­ob­fi­te owo­ce świę­to­ści, zachę­ca­ją go przy­kła­dem i przy­czy­nia­ją się do jego wzro­stu dzię­ki tajem­ni­czej płod­no­ści apo­stol­skiej. Tak więc są ozdo­bą Kościo­ła i zdro­jem łask nie­bie­skich” (dekret Per­fec­tae cari­ta­tis, nr 7). Wiel­kim przy­ja­cie­lem, ale tak­że teo­lo­giem życia kon­se­kro­wa­ne­go, był św. Jan Paweł II, któ­ry nawet jako mło­dy kapłan sam marzył o wstą­pie­niu do zako­nu kar­me­li­tów. Życiu kon­se­kro­wa­ne­mu poświę­cił Ojciec Świę­ty mnó­stwo swo­ich prze­mó­wień, cykl 19 kate­chez śro­do­wych (1994/95). Ponad­to, cyto­wa­ny powy­żej we frag­men­tach, dekret sobo­ro­wy jest w reflek­sji Jana Paw­ła II bar­dzo istot­nym punk­tem odnie­sie­nia. Tak­że nasz rodak na Sto­li­cy Pio­tro­wej usta­no­wił Świa­to­wy Dzień Życia Kon­se­kro­wa­ne­go, w orę­dziu z 6 stycz­nia 1997 r., w Świę­to Ofia­ro­wa­nia Pań­skie­go (2 lute­go). Dok­try­nal­nie naj­waż­niej­szym doku­men­tem Jana Paw­ła II na temat życia kon­se­kro­wa­ne­go jest posy­no­dal­na adhor­ta­cja Vita con­se­cra­ta (1996 r.). To jak­by teo­lo­gicz­na suma życia kon­se­kro­wa­ne­go. Jest to bar­dzo zna­czą­cy doku­ment, do któ­re­go czę­sto się odwo­łu­je­my. Trze­ba jed­nak pod­kre­ślić, że wła­śnie Sobór Waty­kań­ski II dał nowy impuls do roz­po­zna­nia nie­zwy­kle istot­ne­go miej­sca życia kon­se­kro­wa­ne­go w Koście­le. Obec­nie otwar­ty RŻK nie­sie z sobą nowe wyzwa­nia. – Mam nadzie­ję, że będzie on impul­sem do nowej rado­ści z nasze­go powo­ła­nia – wyzna­je sio­stra Leti­cja Niem­czu­ra CSS, prze­wod­ni­czą­ca Kon­fe­ren­cji Wyż­szych Prze­ło­żo­nych Żeń­skich Zgro­ma­dzeń Zakon­nych – ale tak­że, cza­sem otwar­tych drzwi do naszych domów zakon­nych i klasz­to­rów. Papie­ską ini­cja­ty­wę z rado­ścią przy­ję­to tak­że w klasz­to­rach kon­tem­pla­cyj­nych – doda­je sio­stra Leti­cja. I choć sio­stry nie mogą otwo­rzyć drzwi do klau­zu­ry, to jed­nak liczą a więk­sze zain­te­re­so­wa­nie zarów­no ze stro­ny duchow­nych, jak i wiec­kich. Rów­nież ten Numer Spe­cjal­ny „Źró­dła” ma słu­żyć tej misji. Jak pod­kre­śla sio­stra Ste­fa­nia Polkow­ska OSB, prze­ory­sza bene­dyk­ty­nek klau­zu­ro­wych w Sta­niąt­kach, ten czas powin­no się wyko­rzy­stać na dobrą „pro­mo­cję” życia kon­se­kro­wa­ne­go. – Chcia­ła­bym, aby wię­cej osób dowie­dzia­ło się o naszej posłu­dze i powo­ła­niu. Ludzie nie wie­dzą, po co my  jeste­śmy i jaki sens ma nasze życie. Infor­mo­wać trze­ba zarów­no świec­kich, jak i księ­ży  oraz kle­ry­ków w semi­na­riach. Musi­my prze­ka­zy­wać ludziom na zewnątrz, że jeste­śmy w ich świe­cie! Ojciec Świę­ty Fran­ci­szek ogła­sza­jąc RŻK pra­gnie, aby stał się on  oka­zją do

Ojciec Świę­ty Fran­ci­szek w trak­cie pod­pi­sy­wa­nia jed­ne­go z waty­kań­skiech doku­men­tów

reflek­sji nad powo­ła­niem oraz szan­są na wypro­mo­wa­nie życia zakon­ne­go we współ­cze­snym świe­cie. W parze z tymi dąże­nia­mi musi jed­nak kro­czyć reflek­sja o wymia­rze ducho­wym oraz modli­twa. To wła­śnie za sio­stry zakon­ne, zakon­ni­ków i oso­by kon­se­kro­wa­ne insty­tu­tów świec­kich modlić się będzie przez 14 mie­się­cy cały Kościół powszech­ny. Trze­ba nam wszyst­kim „eks­tre­mal­ne­go” życia Ewan­ge­lią. Potrze­ba „roze­zna­nia” ewan­ge­licz­ne­go nowe­go wina w nowych bukła­kach – czy­li insty­tu­cjo­nal­nych form życia kon­se­kro­wa­ne­go,  zanu­rzo­nych w modli­twie, zwłasz­cza tej bez­in­te­re­sow­nej, ado­ra­cji i uwiel­bie­nia – aby „nowe wino nie sta­ło się octem”. Ojciec Świę­ty Fran­ci­szek w Liście Apo­stol­skim do wszyst­kich osób kon­se­kro­wa­nych z oka­zji Roku Życia  Kon­se­kro­wa­ne­go, wska­zu­jąc na cele i ocze­ki­wa­nia  tego cza­su, wzy­wa do posta­wie­nia Chry­stu­sa w cen­trum życia. Wide­oprze­sła­nie papie­skie zosta­ło wyemi­to­wa­ne  pod­czas wie­czor­ne­go czu­wa­nia w rzym­skiej Bazy­li­ce Mat­ki Bożej Więk­szej. „Nie­zbęd­ne jest opo­wie­dze­nie swo­jej histo­rii, aby zacho­wać żywą toż­sa­mość – pisze Papież – jak rów­nież umoc­nić jed­ność rodzi­ny zakon­nej i poczu­cie przy­na­leż­no­ści jej człon­ków. Nie cho­dzi o robie­nie wyko­pa­lisk i kul­ty­wo­wa­nie bez­u­ży­tecz­nych nostal­gii, ale raczej o odkry­wa­nie na nowo dro­gi minio­nych poko­leń, aby uchwy­cić w niej inspi­ru­ją­cą iskrę, ide­owość, pla­ny, war­to­ści, któ­re ją pobu­dza­ły, począw­szy od zało­ży­cie­li i zało­ży­cie­lek, od pierw­szych wspól­not. Jest to rów­nież spo­sób na uświa­do­mie­nie sobie, jak prze­ży­wa­no cha­ry­zmat na prze­strze­ni dzie­jów, jakie wyzwo­lił kre­atyw­no­ści, jakim trud­no­ściom musiał sta­wić czo­ło i jak je prze­zwy­cię­żo­no (…) Wszyst­ko jest poucza­ją­ce, a jed­no­cze­śnie sta­no­wi wezwa­nie do nawró­ce­nia. Opo­wia­da­nie swej histo­rii jest skła­da­niem chwa­ły Bogu i dzięk­czy­nie­niem Jemu za wszyst­kie Jego dary”.