Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Rok Życia Konsekrowanego

W centrum Kościoła

Wspól­no­ty o cha­rak­te­rze kon­tem­pla­cyj­nym pro­wa­dzą życie w klau­zu­rze. Kościół powie­rza im naj­waż­niej­szą cząst­kę swo­je­go posłan­nic­twa – uwiel­bie­nie Boga i wsta­wien­nic­two za bra­ci. Poświę­ca­ją się one życiu kon­tem­pla­cyj­ne­mu, aby poznać i kon­tem­plo­wać Chry­stu­sa, a przez Chry­stu­sa same­go Boga.
Za pon­ty­fi­ka­tu św. Jana Paw­ła II na Waty­ka­nie powsta­ła żeń­ska wspól­no­ta klau­zu­ro­wa. Nie­wiel­ki roz­mia­ra­mi kon­went Mater Ecc­le­siae – Mat­ki Kościo­ła, poło­żo­ny w Ogro­dach Waty­kań­skich, przez wie­le lat kon­ty­nu­ował – poprzez pobyt w nim kolej­nych wspól­not klau­zu­ro­wych – misję nie­ustan­nej modli­twy za Ojca Świę­te­go, pra­cow­ni­ków waty­kań­skich urzę­dów i całe­go Kościo­ła. Jest ona – jak to wie­lo­krot­nie pod­kre­śla­li ostat­ni papie­że – bar­dzo cen­na dla ich posłu­gi Kościo­ło­wi powszech­ne­mu. Misja ta zaczę­ła się jed­nak jak­by „z przy­pad­ku”. Kie­dy za pon­ty­fi­ka­tu Ojca Świę­te­go Jana Paw­ła II doko­na­no prze­glą­du zako­nów obec­nych w Waty­ka­nie, oka­za­ło się, że nie ma wśród nich wspól­no­ty kon­tem­pla­cyj­nej. Św. Jano­wi Paw­ło­wi II bar­dzo zale­ża­ło, aby mogła powstać. Ten pod­nio­sły zamysł uda­ło się zre­ali­zo­wać 13 maja 1994 r. Dom, w któ­rym wcze­śniej miesz­ka­ły rodzi­ny waty­kań­skich pra­cow­ni­ków, zamie­nio­ny został na mały klasz­tor z nie­wiel­kim ogród­kiem. Wstęp­nie usta­lo­no, że jed­no­ra­zo­wa kaden­cja sióstr z danej kon­tem­pla­cyj­nej wspól­no­ty trwać będzie pięć lat. Jako pierw­sze w Ogro­dach Waty­kań­skich, w Mater Ecc­le­siae, zamiesz­ka­ły sio­stry kla­ry­ski. Ich miej­sce zaję­ły następ­nie sio­stry kar­me­li­tan­ki,  bene­dyk­tyn­ki i wizyt­ki. Od paź­dzier­ni­ka 2009 r. żyło tam sie­dem sióstr wizy­tek. Sześć z nich było Hisz­pan­ka­mi, jed­na Włosz­ką. Pocho­dzi­ły z sze­ściu klasz­to­rów z czte­rech kra­jów, a zara­zem z trzech kon­ty­nen­tów (Euro­pa, Ame­ry­ka, Afry­ka). Repre­zen­to­wa­ły cały Zakon Nawie­dze­nia NMP, któ­re­go przed­sta­wi­ciel­ki mają swo­je wspól­no­ty w róż­nych czę­ściach świa­ta. Z uwa­gi na dużą ilość zgło­szeń wspól­not, któ­re pra­gnę­ły­by być repre­zen­to­wa­ne na Waty­ka­nie, kaden­cja poby­tu każ­dej z nich mia­ła być skró­co­na do trzech lat. Zde­cy­do­wa­no tak­że, że więk­szość sióstr powin­na pocho­dzić z tego same­go kra­ju, co pozwo­li­ło­by na pod­ję­cie regu­lar­ne­go życia wspól­no­to­we­go i powie­rzo­nej misji bez­po­śred­nio po przy­by­ciu – bez tra­ce­nia cza­su na naukę języ­ka, ujed­no­li­ca­nie zwy­cza­jów zakon­nych, itd. Modli­twę, post i umar­twie­nia sio­stry spla­ta­ły z codzien­ny­mi zaję­cia­mi: tro­ską o ogró­dek klasz­tor­ny, napra­wą szat litur­gicz­nych, przy­go­to­wy­wa­niem różań­ców, bie­li­zny kie­li­cho­wej (jako dary dla misji, para­fii, wspól­not). Swo­je inten­cje Ojciec Świę­ty prze­ka­zy­wał miesz­kan­kom Mater Ecc­le­siae na piśmie lub przez współ­pra­cow­ni­ków. Wspól­no­ta wizy­tek – jak dotąd – oka­za­ła się ostat­nią. W Mater Ecc­le­siae zamiesz­kał eme­ry­to­wa­ny Ojciec Świę­ty Bene­dykt XVI. Wspól­no­ty klau­zu­ro­we „wzra­sta­jąc w miło­ści w samym cen­trum Kościo­ła, przez tajem­ni­czą płod­ność przy­czy­nia­ją się do wzro­stu ludu Boże­go, a swym życiem ukry­tym pro­ro­czo prze­po­wia­da­ją, że jedy­ną szczę­śli­wo­ścią naszą jest Chry­stus: obec­nie przez łaskę, a kie­dyś w przy­szło­ści – przez chwa­łę”.