Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Słowa kapłana

Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię (15)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY

„Tak Bóg umi­ło­wał świat, że Syna swe­go Jed­no­ro­dzo­ne­go dał, aby każ­dy, kto w Nie­go wie­rzy, nie zgi­nął, ale miał życie wiecz­ne” (J 3,16) – to sło­wa Pana Jezu­sa wypo­wie­dzia­ne do Niko­de­ma. Bóg umi­ło­wał świat, kocha szcze­gól­nie czło­wie­ka, któ­re­go stwo­rzył i wciąż stwa­rza. Kocha mał­żeń­stwo i rodzi­nę. To Jego dzie­ło, bo stwo­rzył męż­czy­znę i kobie­tę. Powie­dział do pierw­szych rodzi­ców: „Bądź­cie płod­ni i roz­mna­żaj­cie się” (Rdz 1,28). Bóg dał swe­go Syna przez Wcie­le­nie i dal swe­go Syna przez Mękę, Śmierć i Zmar­twych­wsta­nie. „Aby każ­dy, kto w Nie­go uwie­rzy, nie zgi­nął, ale miał życie wiecz­ne” (J 3,15). Bez wia­ry czło­wiek ginie. Bez wia­ry ginie trwa­łe, świę­te mał­żeń­stwo, ginie rodzi­na, Domo­wy Kościół. Wia­ra w Boga Trój­je­dy­ne­go, wia­ra w moc Krzy­ża Chry­stu­so­we­go daje siłę mło­dym, aby w czy­sto­ści i trzeź­wo­ści, modląc się i spo­wia­da­jąc, roz­wa­ża­jąc sło­wo Boże i uczest­ni­cząc w Eucha­ry­stii, przy­go­to­wy­wa­li się do przy­ję­cia daru Boże­go, jakim jest Sakra­ment Mał­żeń­stwa. Wia­ra i życie zgod­ne z wia­rą, w każ­dym powo­ła­niu, daje radość ser­ca, pokój bliź­nim, jest świa­dec­twem o Chry­stu­sie i daje życie wiecz­ne. „Bóg nie posłał swe­go Syna na świat po to, aby świat potę­pił, ale po to, by świat został przez Nie­go zba­wio­ny” (J 3,17). Syn Boży nie potę­pia czło­wie­ka, ale chce go zba­wić. Ostrze­ga przed złem i sza­ta­nem, daje siłę swe­go Ducha, aby­śmy zwy­cię­ży­li poku­sy i osią­gnę­li zba­wie­nie. „Świa­tło przy­szło na świat, lecz ludzie bar­dziej umi­ło­wa­li ciem­ność ani­że­li świa­tło: bo złe były ich uczyn­ki. Każ­dy bowiem, kto się dopusz­cza nie­pra­wo­ści, nie­na­wi­dzi świa­tła i nie zbli­ża się do świa­tła, aby nie  potę­pio­no jego uczyn­ków” (J 3,20). Wie­lu z tych, któ­rzy sprze­nie­wie­rzy­li się zasa­dom wia­ry, świę­to­ści i trwa­ło­ści mał­żeń­stwa, z agre­sją gło­si nie­chęć do Kościo­ła, szcze­gól­nie do bisku­pów i księ­ży, gło­szą­cych kato­lic­ką naukę o mał­żeń­stwie i rodzi­nie. Sumie­nie ich nie­po­koi. Chcą zatrzeć głos sumie­nia, pomniej­sza­jąc war­to­ści obja­wio­nej nauki o trwa­ło­ści mał­żeń­stwa, nie­na­ru­szal­no­ści życia od poczę­cia, świę­to­ści rodzi­ciel­stwa. Swo­ją nie­wier­ność uspra­wie­dli­wia się grze­cha­mi bliź­nich. „Rodzi­na… wspól­nie, mał­żon­ko­wie jako para, rodzi­ce i dzie­ci jako rodzi­na win­ni prze­ka­zy­wać swo­ją służ­bę dla Kościo­ła i dla świa­ta. Powin­ni być w wie­rze jako jeden duch i jed­no ser­ce, poprzez oży­wia­ją­ce­go ich ducha apo­stol­skie­go” (św. Jan Paweł II, adh. Fami­lia­ris con­sor­tio, 50).
Pro­po­zy­cja posta­no­wie­nia
Czy potra­fię bro­nić świa­tła praw­dy o rodzi­nie, o mał­żeń­stwie i świę­to­ści życia? Czy mam odwa­gę wyznać swo­ją wia­rę, posłu­szeń­stwo nauce Chry­stu­sa w Koście­le? Czy umiem przy­jąć upo­ko­rze­nie, gdy wyzna­ję Chry­stu­sa?