Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Słowa kapłana

Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię (24)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY

Zmar­twych­wsta­ły Jezus uka­zy­wał się przez czter­dzie­ści dni, a „potem został wzię­ty do nie­ba. Im też po swo­jej męce dał wie­le dowo­dów, że żyje” (Dz 1,2–3). Obie­cał swo­im uczniom Ducha Świę­te­go i posłał ich, aby gło­si­li świa­tu Ewan­ge­lię: „Gdy Duch Świę­ty zstą­pi na was, otrzy­ma­cie Jego moc i będzie­cie moimi świad­ka­mi… aż po krań­ce zie­mi” (Dz 1,8). W cza­sie wnie­bo­wstą­pie­nia „dwaj mężo­wie w bia­łych sza­tach” zapy­ta­li uczniów: „Dla­cze­go sto­icie i wpa­tru­je­cie się w nie­bo?” (Dz 1,11). To pyta­nie anio­łów odno­si­my do wszyst­kich, któ­rzy uwie­rzy­li w Chry­stu­sa, ale szcze­gól­nie do żyją­cych w mał­żeń­stwie i rodzi­nie, a więc do ludzi zatro­ska­nych o dom, utrzy­ma­nie i wykształ­ce­nie dzie­ci, zdro­wie, ale tak­że „wpa­tru­ją­cych się w nie­bo”, czy­li żyją­cych wia­rą i trosz­czą­cych się o zba­wie­nie bliź­nich. Tro­ska o docze­sny byt rodzi­ny nie­kie­dy przy­sła­nia spra­wy ducho­we, modli­twę, prze­ży­wa­nie nie­dzie­li, oce­nę codzien­no­ści w świe­tle Ewan­ge­lii. Posta­wa wie­lu mał­żon­ków, wie­lu rodzin, przy­zna­ją­cych się do wia­ry kato­lic­kiej, jest wiel­ką poku­są, by kształ­to­wać sumie­nie i oce­nę wie­lu spraw życia nie według Ewan­ge­lii, nauki Kościo­ła, ale według opi­nii oto­cze­nia, według sty­lu życia, jaki narzu­ca­ją środ­ki prze­ka­zu. Doty­czy to odpo­wie­dzi na wie­le pytań, na któ­re muszą odpo­wia­dać mał­żon­ko­wie: czy żyć skrom­niej, ale pozo­stać sta­le z dzieć­mi, czy zara­biać wię­cej, ale mieć coraz mniej kon­tak­tu z bli­ski­mi? Czy sta­rać się o wier­ność ety­ce kato­lic­kiej, mimo trud­no­ści ducho­wych, czy wybrać anty­kon­cep­cję, uspra­wie­dli­wia­jąc się tym, że „wszy­scy tak robią”? Św. Paweł przy­po­mi­na, że Bóg daje nam „świa­tłe oczy dla nasze­go ser­ca, tak byśmy wie­dzie­li, czym jest nadzie­ja nasze­go powo­ła­nia, czym bogac­two chwa­ły Jego dzie­dzic­twa” (por. Ef 1,18). A więc – wia­ra, któ­ra przy­po­mi­na, że nasze życie jest powo­ła­niem i dro­gą do bogac­twa chwa­ły. Wspa­nia­łe i poru­sza­ją­ce są sło­wa obiet­ni­cy i sło­wa Chry­stu­so­we­go ostrze­że­nia: „Kto uwie­rzy i przyj­mie chrzest, będzie zba­wio­ny, a kto nie uwie­rzy, będzie potę­pio­ny” (Mk 16,16). „Posłan­nic­twem Kościo­ła… jest dopro­wa­dze­nie wszyst­kich ludzi do przy­ję­cia z wia­rą Sło­wa Boże­go, do spra­wo­wa­nia i wyzna­wa­nia go w sakra­men­tach oraz w modli­twie i wresz­cie do uka­zy­wa­nia go w prak­ty­ce… przy­ka­za­nia miło­ści” (św. Jan Paweł II, adh. Fami­lia­ris con­sor­tio, 63).
Pro­po­zy­cja reflek­sji
Jak w prak­ty­ce łączy się w naszej rodzi­nie „wpa­try­wa­nie się w zie­mię” i „wpa­try­wa­nie się w nie­bo”?