Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Kalendarium życia

3 sierp­nia 1901
– Ste­fan Wyszyń­ski uro­dził się we wsi Zuze­la nad Bugiem, w rodzi­nie orga­ni­sty Sta­ni­sła­wa Wyszyń­skie­go i jego żony Julian­ny z Kar­piów.
1910
– Rodzi­na Wyszyń­skich prze­nio­sła się do Andrze­je­wa, gdzie dzie­wię­cio­let­ni Ste­fan stra­cił mat­kę, któ­ra zmar­ła wraz z nowo naro­dzo­nym dziec­kiem – Zofią, w mie­siąc po poro­dzie. Wraz z pię­cior­giem rodzeń­stwa był wycho­wa­ny przez ojca, któ­ry poślu­bił Euge­nię Godlew­ską.
1912–1920
– Uczęsz­czał do gim­na­zjum i liceum.
1920
– Wstą­pił do Wyż­sze­go Semi­na­rium Duchow­ne­go we Wło­cław­ku.
3 sierp­nia 1924
– Ste­fan Wyszyń­ski został wyświę­co­ny na kapła­na przez ks. bisku­pa Woj­cie­cha Owczar­ka w bazy­li­ce kate­dral­nej we Wło­cław­ku, w kapli­cy Mat­ki Bożej.
5 sierp­nia 1924
– Odpra­wił pry­mi­cyj­ną Mszę św. przed cudow­nym obra­zem Mat­ki Bożej Jasno­gór­skiej.
1924–1925
– Dusz­pa­ste­rzo­wał jako wika­riusz kate­dry wło­cław­skiej, był pre­fek­tem w szko­le przy fabry­ce „Celu­lo­za” oraz redak­to­rem „Sło­wa Kujaw­skie­go” – dzien­ni­ka die­ce­zjal­ne­go.
1925–1929
– Stu­dio­wał na Wydzia­le Pra­wa Kano­nicz­ne­go Kato­lic­kie­go Uni­wer­sy­te­tu Lubel­skie­go, zaj­mu­jąc się kato­lic­ką nauką spo­łecz­ną i eko­no­mią. W cza­sie stu­diów był wice­dy­rek­to­rem kon­wik­tu księ­ży stu­den­tów oraz pro­wa­dził dusz­pa­ster­stwo Sto­wa­rzy­sze­nia Mło­dzie­ży Aka­de­mic­kiej „Odro­dze­nie” i w „Brat­nia­ku”. Na Kato­lic­kim Uni­wer­sy­te­cie Lubel­skim spo­tkał ks. Wła­dy­sła­wa Kor­ni­ło­wi­cza, któ­ry został jego ojcem ducho­wym.
Czer­wiec 1929
– Obro­nił dok­to­rat z pra­wa kano­nicz­ne­go pt. „Pra­wa rodzi­ny, Kościo­ła i pań­stwa do szko­ły”.
1929–1930
– W celach nauko­wych odwie­dził Austrię, Wło­chy, Fran­cję, Bel­gię, Holan­dię i Niem­cy, gdzie zaj­mo­wał się kwe­stia­mi dok­tryn i ruchów spo­łecz­nych, m.in. kato­lic­ki­mi związ­ka­mi zawo­do­wy­mi orga­ni­za­cja­mi robot­ni­czy­mi mło­dzie­ży. Po powro­cie opu­bli­ko­wał „Głów­ne typy Akcji Kato­lic­kiej za gra­ni­cą”.
1931
– Objął funk­cję wika­riu­sza kate­dry wło­cław­skiej oraz sekre­ta­rza Liceum im. Piu­sa X, jed­no­cze­śnie wykła­dał w Semi­na­rium Duchow­nym we Wło­cław­ku, był dyrek­to­rem Die­ce­zjal­nych Dzieł Misyj­nych.
1931–1932
– We Wło­cław­ku, przy Chrze­ści­jań­skich Związ­kach Zawo­do­wych, pro­wa­dził Uni­wer­sy­tet Robot­ni­czy, wykła­da­jąc zasa­dy chrze­ści­jań­skiej nauki spo­łecz­nej.
1932–1939
– Był pro­mo­to­rem spra­wie­dli­wo­ści i obroń­cą węzła mał­żeń­skie­go, następ­nie sędzią Sądu Bisku­pie­go w Kurii Wło­cław­skiej. Jed­no­cze­śnie stał na cze­le Soda­li­cji Mariań­skiej Zie­mian Zie­mi Kujaw­sko-Dobrzyń­skiej. W tym okre­sie był tak­że redak­to­rem naczel­nym „Ate­neum Kapłań­skie­go”, opu­bli­ko­wał ponad sto prac z zakre­su nauki spo­łecz­nej Kościo­ła. W 1937 roku został powo­ła­ny przez Pry­ma­sa Augu­sta Hlon­da do Rady Spo­łecz­nej przy Pry­ma­sie Pol­ski.
Wrze­sień 1939
– Po wybu­chu II woj­ny świa­to­wej pró­bo­wał dotrzeć do Lubli­na, po powro­cie zajął się orga­ni­zo­wa­niem nauki w Semi­na­rium Duchow­nym we Wło­cław­ku.
Paź­dzier­nik 1939
– Po wkro­cze­niu gesta­po do Semi­na­rium Duchow­ne­go we Wło­cław­ku, w ostat­niej chwi­li – na pole­ce­nie ks. bpa Micha­ła Koza­la – wyje­chał z mia­sta, ukrył się i unik­nął aresz­to­wa­nia przez Niem­ców.
Lipiec 1940 – paź­dzier­nik 1941
– W Kozłów­ce – na proś­bę ks. Wła­dy­sła­wa Kor­ni­ło­wi­cza – objął opie­ką ducho­wą prze­sie­dlo­ne dzie­ci i sio­stry z Zakła­du dla Nie­wi­do­mych w Laskach.
Paź­dzier­nik 1941
– Dla pora­to­wa­nia zdro­wia w związ­ku z cho­ro­bą płuc, wyje­chał do Zako­pa­ne­go, gdzie został aresz­to­wa­ny w łapan­ce. Nim usta­lo­no jego toż­sa­mość, uda­ło się mu jed­nak zbiec.
Czer­wiec 1942 – 1 sierp­nia 1944
– Był kape­la­nem Zakła­du dla Nie­wi­do­mych w Laskach, jed­no­cze­śnie pro­wa­dził dzia­łal­ność dusz­pa­ster­ską i kon­spi­ra­cyj­ną w War­sza­wie.
1 sierp­nia – 2 paź­dzier­ni­ka 1944
– Pod pseu­do­ni­mem „Radwan II” peł­nił funk­cję kape­la­na Armii Kra­jo­wej na war­szaw­skim Żoli­bo­rzu oraz kape­la­na szpi­ta­la powstań­cze­go w Laskach.
Luty 1945
– Powró­cił do Wło­cław­ka, gdzie został rek­to­rem Semi­na­rium Duchow­ne­go (od 19 mar­ca). Jed­no­cze­śnie był pro­bosz­czem w dwu para­fiach, redak­to­rem tygo­dni­ka die­ce­zjal­ne­go „Ład Boży”, „Kro­ni­ki Die­ce­zji Wło­cław­skiej” i „Ate­neum Kapłań­skie­go”.
4 mar­ca 1946
– Ojciec Świę­ty Pius XII mia­no­wał ks. Ste­fa­na Wyszyń­skie­go bisku­pem lubel­skim.
12 maja 1946
– Z rąk Pry­ma­sa Pol­ski ks. kard. Augu­sta Hlon­da otrzy­mał na Jasnej Górze kon­se­kra­cję bisku­pią, przyj­mu­jąc zawo­ła­nie „Soli Deo” (Same­mu Bogu). Ingres do kate­dry lubel­skiej odbył 26 maja.
12 listo­pa­da 1948
– Po śmier­ci Pry­ma­sa Pol­ski ks. kard. Augu­sta Hlon­da, Ojciec Świę­ty Pius XII mia­no­wał ks. bpa Wyszyń­skie­go arcy­bi­sku­pem metro­po­li­tą gnieź­nień­skim i war­szaw­skim czy­li Pry­ma­sem Pol­ski. Ingres do kate­dry gnieź­nień­skiej odbył 2 lute­go 1949, a 6 lute­go do kate­dry war­szaw­skiej.

Fot. J. Sza­rek

14 kwiet­nia 1950
– Pra­gnąc rato­wać Kościół w Pol­sce – idąc na ustęp­stwa – pod­pi­sał ugo­do­we poro­zu­mie­nie pomię­dzy Epi­sko­pa­tem a komu­ni­stycz­nym rzą­dem, któ­ry jed­nak wkrót­ce zła­mał jego posta­no­wie­nia (m.in. aresz­to­wa­nie ks. bpa kie­lec­kie­go Cze­sła­wa Kacz­mar­ka, repre­sje wobec duchow­nych, likwi­da­cja nauki reli­gii, usu­nię­cie admi­ni­stra­to­rów kato­lic­kich, wymu­sze­nie mia­no­wa­nia w ich miej­sce duchow­nych ule­głych komu­ni­stom).
3 lute­go 1951
– Spo­tka­nie Pry­ma­sa Pol­ski z komu­ni­stycz­nym pre­zy­den­tem Bole­sła­wem
Bie­ru­tem; kolej­ne 12 maja po powro­cie z Rzy­mu.
2 kwiet­nia 1951
– Pry­mas po raz pierw­szy wyje­chał do Rzy­mu z wizy­tą „ad limi­na apo­sto­lo­rum”, dwu­krot­nie roz­ma­wiał z Ojcem Świę­tym Piu­sem XII na temat sytu­acji pol­skie­go Kościo­ła
pod komu­ni­stycz­ny­mi rzą­da­mi.
Kwie­cień 1952
– Pro­wa­dził roz­mo­wy z człon­kiem Biu­ra Poli­tycz­ne­go KC PZPR Fran­cisz­kiem Mazu­rem w celu powstrzy­ma­nia prze­śla­do­wań Kościo­ła (m.in. sytu­acja na tzw. Zie­miach Odzy­ska­nych, spra­wy obsa­dza­nia sta­no­wisk duchow­nych). W następ­nych mie­sią­cach komu­ni­ści prze­pro­wa­dzi­li likwi­da­cję niż­szych semi­na­riów duchow­nych, nowi­cja­tów zakon­nych, pra­sy kato­lic­kiej, ude­rzy­li w naukę reli­gii, budo­wę świą­tyń, roz­po­czę­li kon­fi­ska­tę budyn­ków kościel­nych, nie uzna­li nowo two­rzo­nych para­fii, usu­nę­li bisku­pów z ich die­ce­zji, narzu­ca­jąc swych kan­dy­da­tów.
12 stycz­nia 1953
– Na kon­sy­sto­rzu w Rzy­mie Pius XII mia­no­wał go kar­dy­na­łem, ale komu­ni­stycz­ne wła­dze odmó­wi­ły pasz­por­tu ks. kard. Wyszyń­skie­mu. W Pol­sce nasi­li­ła się fala repre­sji wobec Kościo­ła. Kolej­ne roz­mo­wy Pry­ma­sa z przed­sta­wi­cie­la­mi reżi­mu nie przy­nio­sły ich zła­go­dze­nia, a wła­dze wyda­ły dekret (9 lute­go 1953) o obsa­dza­niu sta­no­wisk duchow­nych, któ­ry ude­rzał w jurys­dyk­cję Kościo­ła.
8 maja 1953
– W imie­niu Epi­sko­pa­tu Pol­ski zebra­ne­go na kon­fe­ren­cji w Kra­ko­wie ks. kard. Wyszyń­ski wysto­so­wał memo­riał do komu­ni­stycz­nych władz, wyli­cza­jąc w nim krzyw­dy dozna­ne przez Kościół i infor­mu­jąc, że nie może pójść na dal­sze ustęp­stwa „Non possu­mus” (nie może­my)… „Rze­czy Bożych na ołta­rzach cesa­rza skła­dać nie wol­no”.
25/26 wrze­śnia 1953
– Nocą funk­cjo­na­riu­sze Urzę­du Bez­pie­czeń­stwa aresz­to­wa­li Pry­ma­sa Pol­ski ks. kard. Wyszyń­skie­go, wywo­żąc go do Rywał­du. Prze­by­wał następ­nie w Stocz­ku koło Lidz­bar­ka War­miń­skie­go, w Prud­ni­ku Ślą­skim i Komań­czy.
8 grud­nia 1953
– Pry­mas Pol­ski doko­nał Aktu oso­bi­ste­go odda­nia się Mat­ce Naj­święt­szej.
16 maja 1956
– Ksiądz Pry­mas, we wspo­mnie­nie św. Andrze­ja Bobo­li, napi­sał tekst Ślu­bów Jasno­gór­skich, będą­cych pro­gra­mem moral­ne­go przy­go­to­wa­nia naro­du do Mile­nium Chrztu Pol­ski. Trzy mie­sią­ce póź­niej przy­go­to­wał kon­cep­cję Wiel­kiej Nowen­ny Tysiąc­le­cia.
26 sierp­nia 1956
– Z udzia­łem milio­no­wej rze­szy wier­nych, na Jasnej Górze odby­ły się Jasno­gór­skie Ślu­by Naro­du. Nie­obec­ne­go, uwię­zio­ne­go Pry­ma­sa sym­bo­li­zo­wał pusty tron z bukie­tem bia­łych lilii.
28 paź­dzier­ni­ka 1956
– Po trzy­let­nim uwię­zie­niu, Pry­mas Pol­ski został zwol­nio­ny i powró­cił do War­sza­wy, obej­mu­jąc wszyst­kie swe funk­cje. Wcze­śniej wymógł na wła­dzach przy­wró­ce­nie praw Kościo­ła i napra­wie­nie wyrzą­dzo­nych krzywd.
3 maja 1957
– Pry­mas zain­au­gu­ro­wał Wiel­ką Nowen­nę – dzie­wię­cio­let­ni czas przy­go­to­wa­nia Naro­du Pol­skie­go do obcho­dów Mile­nium Chrze­ści­jań­stwa.
6 maja 1957
– Wyje­chał do Rzy­mu, gdzie prze­by­wał ponad mie­siąc. Ojciec Świę­ty Pius XII wrę­czył mu wów­czas kape­lusz kar­dy­nal­ski.
20 czerw­ca 1957
– W cza­sie kaza­nia na pro­ce­sji Boże­go Cia­ła w War­sza­wie zapo­wie­dział pere­gry­na­cję po wszyst­kich para­fiach kopii obra­zu Mat­ki Bożej Czę­sto­chow­skiej.
21 lip­ca 1958
Fot. J. Sza­rek

– W ramach nasi­la­ją­cych się repre­sji SB prze­pro­wa­dzi­ło rewi­zję w Insty­tu­cie Pry­ma­sow­skim Ślu­bów Naro­du na Jasnej Górze, co było zapo­wie­dzią ata­ku reżi­mu w mile­nij­ny pro­gram Pry­ma­sa.
28 paź­dzier­ni­ka 1958
– Uczest­ni­czył w kon­kla­we, któ­re doko­na­ło wybo­ru Ojca Świę­te­go Jana XXIII.
21 czerw­ca 1963
– Wziął udział w kon­kla­we, któ­re wybra­ło Ojca Świę­te­go Paw­ła VI.
21 listo­pa­da 1964
– Ojciec Świę­ty Paweł VI ogło­sił – pod­czas Sobo­ru Waty­kań­skie­go II – Mary­ję Mat­ką Kościo­ła, na proś­bę Pry­ma­sa Pol­ski i bisku­pów bio­rą­cych udział w obra­dach Sobo­ru (1962–1965).
18 stycz­nia 1965
– Pol­scy bisku­pi wysto­so­wa­li do bisku­pów nie­miec­kich list „Prze­ba­cza­my i pro­si­my o prze­ba­cze­nie”, co wzmo­gło ata­ki komu­ni­stów na Kościół.
3 maja 1966
– W atmos­fe­rze pro­pa­gan­do­wej nagon­ki na pol­ski Kościół i szy­kan komu­ni­stów (m.in. nie wpu­ści­li do Pol­ski Ojca Świę­te­go Paw­ła VI), odby­ły się cen­tral­ne uro­czy­sto­ści mile­nij­ne na Jasnej Górze, gdzie Pry­mas wraz z Epi­sko­pa­tem doko­nał „Aktu cał­ko­wi­te­go Odda­nia Pol­ski w nie­wo­lę Mat­ce Chry­stu­so­wej za wol­ność Kościo­ła w Ojczyź­nie i w świe­cie”. Komu­ni­ści „aresz­to­wa­li” pere­gry­nu­ją­cy po Pol­sce obraz Mat­ki Bożej Czę­sto­chow­skiej, któ­ry do 1972 roku zastą­pi­ły puste ramy.
Gru­dzień 1970
– Pry­mas wygło­sił uspo­ka­ja­ją­ce kaza­nia, aby powstrzy­mać roz­lew krwi w cza­sie tłu­mie­nia przez reżim robot­ni­czych pro­te­stów na Wybrze­żu.
5 wrze­śnia 1971
– Wraz z Epi­sko­pa­tem Pol­skim doko­nał na Jasnej Górze „Aktu odda­nia Maryi, Mat­ce Kościo­ła całej rodzi­ny ludz­kiej”.
26 czerw­ca 1972
– Ojciec Świę­ty Paweł VI usta­no­wił nowe die­ce­zje na tzw. Zie­miach Odzy­ska­nych, co nor­ma­li­zo­wa­ło sytu­ację Kościo­ła, nie ure­gu­lo­wa­ną od koń­ca II woj­ny świa­to­wej.
13, 20 i 27 stycz­nia 1974
– W war­szaw­skim koście­le pw. Świę­te­go Krzy­ża Pry­mas wygło­sił pierw­szy cykl kazań poświę­co­nych tema­ty­ce spo­łecz­nej. Doma­gał się w nich posza­no­wa­nia dep­ta­nych i ode­bra­nych przez komu­ni­stów, należ­nych Naro­do­wi pol­skie­mu praw. Kaza­nia Świę­to­krzy­skie były kon­ty­nu­owa­ne w następ­nych latach.
25 listo­pa­da 1975
– Rada Głów­na Epi­sko­pa­tu wysto­so­wa­ła „Pro memo­ria” w spra­wie zapo­wia­da­nych zmian w kon­sty­tu­cji PRL; 9 stycz­nia 1976 kolej­ny pro­test Epi­sko­pat wysłał do prze­wod­ni­czą­ce­go Rady Pań­stwa.
1976
– Pry­mas ogło­sił pro­gram przy­go­to­wań Naro­du do jubi­le­uszu 600-lecia Jasnej Góry – „Sześć lat wdzięcz­no­ści za sześć wie­ków obec­no­ści” – przy­pa­da­ją­ce­go w 1982 roku.
16 paź­dzier­ni­ka 1978
– Wziął udział w kon­kla­we, któ­re wybra­ło na Sto­li­cę Pio­tro­wą ks. kard. Karo­la Woj­ty­łę, a następ­nie uczest­ni­czył w uro­czy­sto­ściach inau­gu­ra­cji pon­ty­fi­ka­tu (22 paź­dzier­ni­ka). Do histo­rii prze­szła sce­na, gdy Jan Paweł II pod­niósł i objął skła­da­ją­ce­go mu hołd Pry­ma­sa Wyszyń­skie­go, cału­jąc go w pry­ma­sow­ski pier­ścień.
2–10 czerw­ca 1979
– Podej­mo­wał w Pol­sce, pod­czas I piel­grzym­ki do Ojczy­zny, Ojca Świę­te­go Jana Paw­ła II.
23 grud­nia 1979
– Pry­mas Pol­ski nazwał „bar­ba­rzyń­stwem, dla któ­re­go brak słów obu­rze­nia”, pró­bę odgro­dze­nia Jasnej Góry od mia­sta tra­są szyb­kie­go ruchu.
26 sierp­nia 1980
– Kaza­nie, w któ­rym pod­czas fali straj­ków wezwał do „doj­rza­ło­ści naro­do­wej i oby­wa­tel­skiej” oraz skry­ty­ko­wał „pro­pa­go­wa­ną ate­iza­cję, któ­ra pod­ry­wa­ła więź i siłę kul­tu­ral­ną mile­nij­ne­go Naro­du”.
Fot. J. Sza­rek

1980–1981
– Wspie­rał moral­nie i ducho­wo wol­no­ścio­we aspi­ra­cje wyra­żo­ne w powsta­łym ruchu „Soli­dar­no­ści”, anga­żu­jąc się m.in. w zma­ga­nia na rzecz lega­li­za­cji nie­za­leż­nej repre­zen­ta­cji pol­skiej wsi – NSZZ Rol­ni­ków Indy­wi­du­al­nych „Soli­dar­ność”, co nastą­pi­ło tuż przed jego śmier­cią (12 maja).
2 lute­go 1981
– W Gnieź­nie Pry­mas powie­dział: „Jeże­li pra­cow­ni­cy prze­my­sło­wi uzy­ska­li pra­wo zrze­sza­nia się, to trze­ba to pra­wo przy­znać rów­nież i pra­cow­ni­kom rol­nym”.
6 lute­go 1981
– Ponow­nie przy­jął przed­sta­wi­cie­li NSZZ „Soli­dar­ność” z Lechem Wałę­są i wygło­sił prze­mó­wie­nie do dele­ga­cji „Soli­dar­no­ści Wiej­skiej”, udzie­la­jąc jej peł­ne­go popar­cia.
15 kwiet­nia 1981
– Ogło­szo­no komu­ni­kat sekre­ta­ria­tu Pry­ma­sa Pol­ski o jego cho­ro­bie i wezwa­no do modlitw w Jego inten­cji.
3 maja 1981
– Cho­ry Pry­mas w uro­czy­stość NMP Kró­lo­wej Pol­ski udzie­lił wier­nym arcy­pa­ster­skie­go bło­go­sła­wień­stwa z domu arcy­bi­sku­pów war­szaw­skich.
13 maja 1981
– Wia­do­mość o zama­chu na Ojca Świę­te­go Jana Paw­ła II dotar­ła do śmier­tel­nie cho­re­go Pry­ma­sa.
16 maja 1981
– Ksiądz kar­dy­nał przy­jął sakra­ment cho­rych.
25 maja 1981
– Pry­mas Pol­ski odbył ostat­nią roz­mo­wę tele­fo­nicz­ną z Ojcem Świę­tym Janem Paw­łem II.
28 maja 1981 o godz. 4.40
– Pry­mas Pol­ski ks. kard. Ste­fan Wyszyń­ski zmarł w uro­czy­stość Wnie­bo­wstą­pie­nia Pań­skie­go.
31 maja 1981
– W War­sza­wie odbył się uro­czy­sty pogrzeb Pry­ma­sa. Kon­ce­le­brze prze­wod­ni­czył sekre­tarz sta­nu Sto­li­cy Apo­stol­skiej ks. kar­dy­nał Ago­sti­no Casa­ro­li.
29 maja 1989
– W War­sza­wie roz­po­czął się pro­ces beaty­fi­ka­cyj­ny Słu­gi Boże­go ks. kard. Ste­fa­na Wyszyń­skie­go, zakoń­czo­ny 6 lute­go 2001 roku.
28 maja 2013
– W Szcze­ci­nie zamknię­to die­ce­zjal­ny pro­ces o cudow­nym uzdro­wie­niu mło­dej kobie­ty za wsta­wien­nic­twem Słu­gi Boże­go ks. kard. Ste­fa­na Wyszyń­skie­go.