Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Tydzień liturgiczny

DZIEWIĘTNASTY TYDZIEŃ ZWYKŁY 10–15 VIII 2015

Poniedziałek

2 Kor 9,6–10; J 12,24–26
ŚWIĘTO ŚW. WAWRZYŃCA DIAKONA
Sło­wo Boże: Każ­dy niech prze­to postą­pi tak, jak mu naka­zu­je jego wła­sne ser­ce, nie żału­jąc i nie czu­jąc się przy­mu­szo­nym, albo­wiem rado­sne­go daw­cę miłu­je Bóg. Praw­dzi­wą rewo­lu­cję ducha prze­żył Apo­stoł Naro­dów, gdy z gor­li­we­go fary­ze­usza, skłon­ne­go wszyst­ko spro­wa­dzać do prze­pi­sów pra­wa, prze­szedł do posta­wy, któ­rą zna­mio­nu­je mia­ra ser­ca. Paweł zachę­ca, byśmy postę­po­wa­li, jak nam naka­zu­je ser­ce. Bo nie ma jed­nej mia­ry dla wszyst­kich. Duch Boży pro­wa­dzi każ­de­go wła­ści­wą mu dro­gą. Stąd tak róż­no­rod­na w swym kształ­cie jest świę­tość. Uwiel­biam Cię, Duchu Świę­ty, któ­ry pozo­sta­jesz wewnętrz­nym nauczy­cie­lem czło­wie­ka. Dla każ­de­go masz sto­sow­ny pro­jekt, każ­de­mu pro­po­nu­jesz wła­ści­wą mu dro­gę świę­to­ści. Bądź uwiel­bio­ny w bogac­twie swych darów.
Wto­rek
Pwt 31,1–8; Mt 18,1–5.10.12–14
Sło­wo Boże: Zawo­łał potem Moj­żesz Jozu­ego i rzekł mu na oczach całe­go Izra­ela: „Bądź męż­ny i moc­ny, bo ty wkro­czysz z tym naro­dem do zie­mi, któ­rą Pan poprzy­siągł dać przod­kom, i wpro­wa­dzisz ich w jej posia­da­nie!”. Lud przy­zwy­cza­jo­ny do Moj­że­sza teraz prze­szedł pod kie­row­nic­two Jozu­ego. Bóg daje nam czło­wie­ka, któ­ry poma­ga i wspie­ra nasze roze­zna­nie. Ale przy­cho­dzi czas, gdy rola jego zmie­rza do koń­ca. Lecz choć­by nam się zda­wa­ło, że Bóg pozba­wia nas tak potrzeb­ne­go opar­cia, wierz­my, że za chwi­lę posta­wi kolej­ną oso­bę, któ­ra pój­dzie z nami dalej. I za to Bogu niech będą dzię­ki. Jezu, dzię­ku­ję Ci za tylu waż­nych ludzi, któ­rych spo­tka­łem na dro­dze mego życia, a któ­rzy spra­wi­li, że odkry­wa­łem, co dalej robić; zaczy­na­łem na nowo rozu­mieć zada­nia, któ­re sta­wia­łeś, Panie. Dzię­ku­ję Ci, Jezu.
Śro­da
Pwt 34,1–12; Mt 18,15–20
Sło­wo Boże: Nie powstał wię­cej w Izra­elu pro­rok podob­ny do Moj­że­sza, któ­ry by poznał Pana twa­rzą w twarz, ani rów­ny we wszyst­kich zna­kach i cudach, któ­re pole­cił mu Pan czy­nić w zie­mi egip­skiej. Moj­żesz był dla Izra­ela nie­kwe­stio­no­wa­nym auto­ry­te­tem. Nigdy nie powstał ktoś, kto by go prze­wyż­szył. A rów­no­cze­śnie zna­my wie­lu, któ­rzy podej­mo­wa­li wyjąt­ko­we zada­nia i wyka­za­li wier­ność swe­mu powo­ła­niu. Ich wiel­kość jest nie mniej­sza niż ta, któ­rą osią­gnął Moj­żesz, bo wiel­kość rodzi się z wier­no­ści Bogu – nie­za­leż­nie od tego, czy i jak spek­ta­ku­lar­ne są nasze zada­nia. Jezu, mam w pamię­ci wiel­kich ludzi, któ­rzy doko­ny­wa­li nad­zwy­czaj­nych dzieł. Mam w pamię­ci tak­że innych, rów­nież wiel­kich swą wia­rą i miło­ścią, choć nie było widać w ich życiu rze­czy spek­ta­ku­lar­nych. Za wszyst­kich, Panie, dzię­ku­ję.
Czwar­tek
Ef 1,3–6.11–12; J 19,25–27
W Archi­die­ce­zji Kra­kow­skiej:
ŚWIĘTO NMP KALWARYJSKIEJ
Sło­wo Boże: Niech będzie bło­go­sła­wio­ny Bóg i Ojciec nasze­go Pana Jezu­sa Chry­stu­sa, któ­ry napeł­nił nas wszel­kim bło­go­sła­wień­stwem ducho­wym na wyży­nach nie­bie­skich w Chry­stu­sie. W Nim bowiem wybrał nas przed zało­że­niem świa­ta… Jeśli patrzy­my na Mary­ję, współ­czu­je­my Jej w bólu prze­ży­wa­nym pod krzy­żem Syna, podzi­wia­my nie­złom­ną wia­rę, zdu­mie­wa nas głę­bo­ka ufność, któ­ra nie opu­ści­ła Jej cier­pią­ce­go ser­ca, to czy­ni­my to nie dla­te­go, by oglą­dać pomnik, choć­by naj­pięk­niej­szy. Czy­ni­my to w duchu wdzięcz­no­ści wobec Boga, któ­re­go łaska uczy­ni­ła wiel­kie rze­czy w życiu Maryi, i dla­te­go, że my rów­nież jeste­śmy na tej samej dro­dze wia­ry. Mary­jo, patrzę na Cie­bie sto­ją­cą pod krzy­żem nie po to tyl­ko, by podzi­wiać to, co czy­nisz, lecz jesz­cze bar­dziej, by pójść dro­gą, któ­rą wska­zu­jesz. Mary­jo, wspie­raj mnie.
Pią­tek
Joz 24,1–13; Mt 19,3–12
Sło­wo Boże: Jozue prze­mó­wił wte­dy do całe­go naro­du: „Tak mówi Pan Bóg Izra­ela: Ja wzią­łem ojca wasze­go Abra­ha­ma z kra­ju po dru­giej stro­nie Rze­ki…”. Jozue pro­wa­dząc Izra­ela przy­po­mi­na, co Bóg uczy­nił dla swe­go ludu, wspo­mi­na poprzed­ni­ków. Bo wiel­cy ludzie są praw­dzi­wą pamię­cią naro­du, tak­że Kościo­ła. Są praw­dzi­wy­mi pro­ro­ka­mi, gdy wska­zu­ją, jak wie­le uczy­nił Bóg. Są żywą pamię­cią, któ­ra prze­cho­wu­je naj­waż­niej­sze wspo­mnie­nia. I dziś, gdy wie­le zda­rzeń moż­na utrwa­lić dosko­na­łym zapi­sem, żywa pamięć ludz­ka nie stra­ci­ła na zna­cze­niu. Boże, dzię­ku­ję Ci za wiel­kich świad­ków wia­ry, któ­rzy są dziś moimi prze­wod­ni­ka­mi. Dzię­ku­ję za św. Fran­cisz­ka i Domi­ni­ka. Za św. Andrze­ja Bobo­lę, Fau­sty­nę i Jana Paw­ła II. Za św. Bra­ta Alber­ta i Mak­sy­mi­lia­na. I za o. Pio…
Sobo­ta
Ap 11,19a; 12,1.3–6a.10ab;
1 Kor 15,20–26; Łk 1,39–56
UROCZYSTOŚĆ WNIEBOWZIĘCIA NMP
Sło­wo Boże: Potem uka­zał się wiel­ki znak na nie­bie: Nie­wia­sta oble­czo­na
w słoń­ce i księ­życ pod jej sto­pa­mi, a na jej gło­wie wie­niec z gwiazd dwu­na­stu. Trium­fu­ją­ca Nie­wia­sta. Ubo­ga miesz­kan­ka Naza­re­tu, podej­rze­wa­na przez zaślu­bio­ne­go męż­czy­znę o nie­wier­ność, zmu­szo­na do rodze­nia Dziec­ka w bydlę­cej staj­ni, ska­za­na na ponie­wier­kę w obcym kra­ju. Ale rów­no­le­gle obok tego pasma udręk pły­nie przez Jej ser­ce żar­li­wa modli­twa, rady­kal­ne zaufa­nie Stwór­cy, nie­za­chwia­na wia­ra. I to jest sekret wiel­ko­ści Wnie­bo­wzię­tej. Boże, Ty wywyż­szy­łeś Mary­ję, bo była boga­ta Twą łaską, bo nic nie zmar­no­wa­ła z tego, co Jej dałeś. Wywyż­szy­łeś Mary­ję, by poka­zać nam dro­gę wia­ry i cel nasze­go życia. Bądź uwiel­bio­ny, miło­sier­ny Panie.