Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Z nauczania Ojca Świętego

PRZYSZŁOŚĆ DZIECI I MŁODZIEŻY!

Frag­men­ty kate­che­zy Ojca Świę­te­go Fran­cisz­ka, wygło­szo­nej pod­czas audien­cji ogól­nej na pla­cu św. Pio­tra w Waty­ka­nie, 14 paź­dzier­ni­ka br.

Fot. L’Osservatore Roma­no

Dro­dzy bra­cia i sio­stry!
(…) Dzi­siaj sło­wo Jezu­sa jest moc­ne, nie­praw­daż? „Bia­da świa­tu z powo­du zgor­szeń!”. Jezus jest reali­stą i powia­da: „Muszą wpraw­dzie przyjść zgor­sze­nia, lecz bia­da czło­wie­ko­wi, przez któ­re­go doko­nu­je się zgor­sze­nie”. Zanim roz­pocz­nę kate­che­zę, chciał­bym w imie­niu Kościo­ła pro­sić was o wyba­cze­nie za skan­da­le, jakie w ostat­nim okre­sie mia­ły miej­sce zarów­no w Rzy­mie, jak i w Waty­ka­nie. Pro­szę was o prze­ba­cze­nie! Dziś podej­mie­my reflek­sję nad bar­dzo waż­nym tema­tem: [pul­lqu­ote]
Do Pola­ków Ojciec Świę­ty powie­dział:
Witam ser­decz­nie Pola­ków. Wczo­raj obcho­dzi­li­śmy wspo­mnie­nie
bło­go­sła­wio­ne­go ojca Hono­ra­ta Koź­miń­skie­go,
wiel­kie­go czci­cie­la Mat­ki Bożej, któ­ry wła­sną krwią napi­sał
akt odda­nia się Maryi: Tuus Totus. Zało­żył licz­ne zgro­ma­dze­nia
zakon­ne, głów­nie nie­ha­bi­to­we. W naj­bliż­szą sobo­tę
jego reli­kwie zosta­ną zło­żo­ne w Pan­te­onie Wiel­kich Pola­ków
w Świą­ty­ni Opatrz­no­ści Bożej w War­sza­wie. W Roku
Życia Kon­se­kro­wa­ne­go i ósmym Roku Nowen­ny, przy­go­to­wu­ją­cej
do obcho­dów stu­le­cia jego śmier­ci, pro­śmy za jego
wsta­wien­nic­twem o ducha wier­no­ści dla wszyst­kich osób
kon­se­kro­wa­nych oraz dar licz­nych i świę­tych powo­łań.
[/pullquote]obietnic, jakie czy­ni­my dzie­ciom. (…) My, doro­śli, chęt­nie mówi­my o dzie­ciach jako obiet­ni­cy życia. Wszy­scy mówi­my, że dzie­ci są obiet­ni­cą życia. Łatwo się tak­że wzru­sza­my, mówiąc ludziom mło­dym, że są naszą przy­szło­ścią – to praw­da. Cza­sa­mi zasta­na­wiam się jed­nak, czy rów­nie poważ­nie trak­tu­je­my ich przy­szłość! Przy­szłość dzie­ci i mło­dzie­ży! Czę­ściej powin­ni­śmy zada­wać sobie pyta­nie, na ile jeste­śmy uczci­wi w obiet­ni­cach, jakie skła­da­my dzie­ciom, spra­wia­jąc, że przy­cho­dzą na ten świat? (…) Obie­cu­je­my miłość, to zna­czy miłość wyra­ża­ją­cą się w gościn­no­ści, w tro­sce, w bli­sko­ści i zain­te­re­so­wa­niu, zaufa­niu i nadziei, ale wiel­ką obiet­ni­cą jest miłość. To naj­wła­ściw­szy spo­sób, by przy­jąć czło­wie­ka, któ­ry przy­cho­dzi na świat, a my wszy­scy się tego uczy­my, jesz­cze zanim jeste­śmy tego świa­do­mi. (…) Nigdy nie wol­no naru­szać deli­kat­nej i tajem­ni­czej rela­cji mię­dzy Bogiem a duszą dzie­ci. Jest to rela­cja real­na, jakiej pra­gnie Bóg i któ­rej Bóg strze­że. Od chwi­li uro­dze­nia dziec­ko jest goto­we, by czuć się kocha­nym przez Boga. Dziec­ko jesz­cze nie jest w sta­nie odczuć, że jest kocha­ne samo w sobie, a już odczu­wa, że ist­nie­je Bóg, któ­ry kocha dzie­ci. Dopie­ro co uro­dzo­ne dzie­ci zaczy­na­ją otrzy­my­wać w darze wraz z poży­wie­niem i opie­ką potwier­dze­nie ducho­wych cech miło­ści. (…). Dru­gi cud, dru­ga obiet­ni­ca: my – mama i tata – odda­je­my się tobie, aby oddać cie­bie tobie same­mu! To jest miłość, któ­ra nie­sie iskrę miło­ści Boga! Wy, ojco­wie i mat­ki, macie tę iskrę Bożą, któ­rą daje­cie dzie­ciom, jeste­ście narzę­dziem miło­ści Boga, i to jest prze­pięk­ne! Tyl­ko wte­dy, gdy patrzy­my na dzie­ci ocza­mi Jezu­sa, może­my napraw­dę zro­zu­mieć, w jakim sen­sie bro­niąc rodzi­ny chro­ni­my ludz­kość! (…).