Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Słowa Życia

NIEDZIELA: 1 Krl 17,10–16; Hbr 9,24–28; Mk 12,38–44

WDOWI GROSZ

Jezus naucza­jąc mówił do zgro­ma­dzo­nych: Strzeż­cie się uczo­nych w Piśmie. Z upodo­ba­niem cho­dzą oni w powłó­czy­stych sza­tach, lubią pozdro­wie­nia na ryn­ku, pierw­sze krze­sła w syna­go­gach i zaszczyt­ne miej­sca na ucztach. Obja­da­ją domy wdów i dla pozo­ru odpra­wia­ją dłu­gie modli­twy. Ci tym surow­szy dosta­ną wyrok. Potem usiadł naprze­ciw skar­bo­ny i przy­pa­try­wał się, jak tłum wrzu­cał drob­ne pie­nią­dze do skar­bo­ny. Wie­lu boga­tych wrzu­ca­ło wie­le. Przy­szła też jed­na ubo­ga wdo­wa i wrzu­ci­ła dwa pie­niąż­ki, czy­li jeden grosz. Wte­dy przy­wo­łał swo­ich uczniów i rzekł do nich: Zapraw­dę powia­dam wam: Ta ubo­ga wdo­wa wrzu­ci­ła naj­wię­cej ze wszyst­kich, któ­rzy kła­dli do skar­bo­ny. Wszy­scy bowiem wrzu­ca­li z tego, co im zby­wa­ło; ona zaś ze swe­go nie­do­stat­ku wrzu­ci­ła wszyst­ko, co mia­ła, całe swe utrzy­ma­nie.
ROZWAŻANIE
Ostrze­że­nie przed ludź­mi opa­no­wa­ny­mi przez pychę i przy­kład ubo­giej kobie­ty, któ­ra wrzu­ca ostat­nie gro­sze do skar­bo­ny jako dar na świą­ty­nię, dla Boga – co wspól­ne­go mają te dwie sytu­acje? Na pierw­szy rzut oka nie ma mię­dzy nimi istot­ne­go związ­ku. A jed­nak nie bez przy­czy­ny poucze­nia te wystę­pu­ją jed­no po dru­gim. Otóż ludzie znie­wo­le­ni pychą opa­no­wa­li per­fek­cyj­nie umie­jęt­ność pole­ga­nia na sobie. Kobie­ta skła­da­ją­ca ofia­rę z tego, co koniecz­ne do życia, uka­zu­je głę­bo­ką poko­rę, czy­li umie­jęt­ność bez­gra­nicz­ne­go zaufa­nia Bogu. Osta­tecz­ny wynik tego „meczu” może być tyl­ko jeden: pole­ga­ją­cy na sobie ska­za­ni są na klę­skę, pole­ga­ją­cy na Bogu sta­nę­li po stro­nie Zwy­cięz­cy, do któ­re­go nale­ży ostat­nie sło­wo.

rs