Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Jubileuszowe przesłanie

DLA CIEBIE PANIE, SIĘ NARODZIŁAM

Pod natchnie­niem Ducha Świę­te­go. Por­tret poet­ki i pisar­ki z zary­sem cha­rak­te­ry­stycz­nych murów Avi­li na dru­gim pla­nie

Sło­wa te sta­ły się hasłem jubi­le­uszo­wym Roku Świę­tej z Avi­li. Kocha­ła to miej­sce na zie­mi, ale jesz­cze bar­dziej tęsk­ni­ła za nie­bem. Wspa­nia­le wyra­ża­ła tę tęsk­no­tę w poetyc­kich stro­fach. Sło­wa wybra­ne na hasło Roku Tere­zjań­skie­go zaczerp­nię­te zosta­ły z wier­sza, któ­re­go pierw­sze (i ostat­nie) wer­se­ty brzmią: „Two­ją jestem na zawsze, od Cie­bie życie wzię­łam, / Powiedz mi więc, o Boże, co chcesz abym czy­ni­ła?”.
Per­ła hisz­pań­skiej poezji
Cyto­wa­ny frag­ment jest czę­ścią wie­lo­zw­rot­ko­we­go utwo­ru poetyc­kie­go. Jako dru­gi, został zamiesz­czo­ny w tomi­ku liczą­cym 31 wier­szy Świę­tej Kar­me­lu. W Pol­sce wyda­ny został z oka­zji Jubi­le­uszu Tere­zjań­skie­go po raz pierw­szy w oddziel­nej edy­cji (Wydaw­nic­two Kar­me­li­tów Bosych, Kra­ków 2015) oraz w nowym prze­kła­dzie, któ­ry współ­ist­nie­je z ory­gi­na­łem. Pozo­sta­wio­ny przez nią opis doświad­czeń mistycz­nych nosi śla­dy inspi­ra­cji Biblią oraz liry­ką miło­sną cza­sów Zło­te­go Wie­ku. Ogar­nia całe uni­wer­sum i odda­je jej nie­po­wta­rzal­ny styl. Łączy on w sobie abs­trak­cyj­ny spo­sób myśle­nia z reali­stycz­nym obra­zo­wa­niem. Intry­gu­je zarów­no histo­ry­ków lite­ra­tu­ry hisz­pań­skiej, jak i teo­lo­gów oraz filo­lo­gów. Pierw­szych dzie­więć utwo­rów nawią­zu­je do mistycz­ne­go zjed­no­cze­nia z Bogiem. Autor­ka pisze, roz­ma­wia­jąc. Natu­ral­ność i bez­po­śred­niość sąsia­du­ją tu z pięk­nem – podob­nie jak w pro­zie – ewan­ge­licz­ne­go obra­zo­wa­nia, boga­te­go w meta­fo­ry, prze­no­śnie, porów­na­nia, czę­sto pro­sto z życia wzię­te. Licz­ne powtó­rze­nia, wzlo­ty myśli ku Bogu, nie­po­strze­że­nie „dosię­ga­ją” Boskich tajem­nic. Nie bez racji zna­ny pisarz i filo­zof Migu­el de Una­mu­no zauwa­żył, że „język hisz­pań­ski myślał i czuł Pana Boga przez świę­tą Tere­sę”.
Reli­gij­ne wzlo­ty
Swo­je myśli św. Tere­sa for­mu­je jasno i kla­row­nie. „Gru­by umysł” – jak sama pisze – nie był prze­szko­dą w wypo­wia­da­niu sło­wem naj­wyż­szych wzlo­tów ducha. Bynaj­mniej nie ozna­cza to jed­nak „uła­twień” dla tłu­ma­cza, nie­mal każ­dej z jej poetyc­kich strof.
Z Two­jej tu jestem przy­czy­ny
Z Two­jej tu jestem przy­czy­ny: / Co pra­gniesz ze mną uczy­nić? (…) Pra­gnę Ci dać całą sie­bie, ser­ce Twym dło­niom poru­czę, / cia­ło me, życie i duszę, każ­de uczu­cie, pra­gnie­nie, Miły mój, me odku­pie­nie; / więc jako swo­ją mnie przyj­mij. Co pra­gniesz ze mną uczy­nić? (…) Daj mi Kal­wa­rię lub Tabor, raj lub pusty­nię jało­wą, / daj Hio­bem być – poznać sła­bość, Janem – na pier­si Twej gło­wą; buj­ny w win­ni­cy dać owoc / albo też schnąć – jak zamy­ślisz. Co pra­gniesz ze mną uczy­nić? (Poezja 2, fragm. wg nowe­go prze­kła­du).