Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Niezwykła kobieta

WIZERUNEK NIEMAL DOSKONAŁY

Była jedy­na w swo­im rodza­ju: cha­ry­zma­tycz­na, emo­cjo­nal­na, sub­tel­na i zde­cy­do­wa­na. Deli­kat­na, ale o ser­cu walecz­nym. Zapa­trzo­na w Boga, wiel­ko­dusz­na, a rów­no­cze­śnie twar­do stą­pa­ją­ca po zie­mi. Peł­na mądro­ści i zarad­no­ści życio­wej, humo­ru i… pięk­na
Skarb Kościo­ła
Zosta­ła nazwa­na przez papie­ży „Mat­ką ducho­wo­ści”. Ojciec Świę­ty Paweł VI w 1970 r. ogło­sił ją pierw­szą kobie­tą Dok­to­rem Kościo­ła, nada­jąc jej tytuł „Dok­to­ra mistycz­ne­go”. Jest patron­ką Hisz­pa­nii, miast Avi­la i Alba de Tor­mes, Kar­me­lu, dusz w czyść­cu cier­pią­cych, cho­rych. Z oka­zji Jubi­le­uszy 400-lecia jej śmier­ci św. Jan Paweł II (nazy­wa­ny Papie­żem kar­me­li­tań­skim) w Liście apo­stol­skim napi­sał m.in.: „W 1582 ode­szła do Oblu­bień­ca, osła­bio­na wie­kiem i cho­ro­bą, lecz wciąż peł­na żaru i pło­mien­nej miło­ści do Boga i Kościo­ła. Prze­by­ła dłu­gą dro­gę opro­mie­nio­na darem łaski, praw­dzi­wą
dro­gę dosko­na­ło­ści, na któ­rej przez modli­twę otwar­ła się na służ­bę miło­ści, prze­nik­nę­ła w głąb twier­dzy duszy i doświad­czy­ła tej miło­ści, któ­ra im bar­dziej kogoś łączy z Bogiem, tym bar­dziej pobu­dza go do prze­ję­cia się duchem Kościo­ła i do poświę­ce­nia się Kościo­ło­wi”. Jedy­ny taki por­tret Tere­sa mia­ła kie­dyś z

Fot. Arch. Sióstr Kar­me­li­ta­nek Bosych na Weso­łej w Kra­ko­wie

prze­ko­rą wyznać: „Za tępą się nie uwa­żam, pięk­no dla oka już jest, świę­tą zaś chcia­ła­bym być”. Ory­gi­nał jedy­ne­go jej por­tre­tu, powsta­łe­go za życia, znaj­du­je się w Sewil­li. Jego twór­cą jest brat Jan od Nędzy. Został wpi­sa­ny w logo Roku Tere­zjań­skie­go, zna­lazł się na pro­spek­tach, rekla­mach, obraz­kach. Por­tre­to­wa­na mia­ła po jego zoba­cze­niu powie­dzieć: „Niech Ci Bóg prze­ba­czy, bra­cie Janie, że zro­bi­łeś mnie brzyd­ką i kapra­wą”. Kolej­na wer­sja, praw­do­po­dob­nie tego same­go twór­cy, ma doda­ną cha­rak­te­ry­stycz­ną ban­de­rol­kę na kształt aure­oli wokół gło­wy, z napi­sem: „Mise­ri­cor­dias Domi­ni in aeter­num can­ta­bo”. W lewej, gór­nej czę­ści obra­zu gołę­bi­ca sym­bo­li­zu­je Ducha Świę­te­go, ale i nad­przy­ro­dzo­ne natchnie­nie pisar­ki. Jej oso­ba oraz cha­ry­zma­tycz­ne sło­wo były orę­żem słu­żą­cym sze­rze­niu pro­ro­czej misji w Kar­me­lu, w Koście­le i w świe­cie. Typ iko­no­gra­ficz­ny „wypra­co­wa­ny” przez kar­me­li­tań­skie­go bra­ta chęt­nie naśla­do­wa­no od XVI aż do XVIII w., tak­że poza Hisz­pa­nią. Licz­ne ryci­ny popu­la­ry­zo­wa­ły pier­wot­ny układ kom­po­zy­cyj­ny, nie­raz z mały­mi zmia­na­mi: modli­tew­nie zło­żo­ne ręce; prze­pi­so­wy, bru­nat­ny habit, czar­ny welon i bia­ły płaszcz spię­ty kołecz­kiem pod szy­ją; twarz o wiel­kich, wyra­zi­stych oczach, unie­sio­nych ku górze.