Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

PASTERSKIE NAUCZANIE

KU WYŻYNOM NIEBA

Ks. Kard. Sta­ni­sław Dzi­wisz

W ten świat wkro­czy­ła ogrom­na świa­tłość, bo wkro­czył w nie­go sam Bóg, Świa­tłość ze Świa­tło­ści, Bóg praw­dzi­wy z Boga praw­dzi­we­go. W takich sło­wach może­my opi­sać przyj­ście na zie­mię Syna Boże­go, sta­no­wią­ce naj­więk­sze wyda­rze­nie w dzie­jach czło­wie­ka. Dla­te­go od tego wyda­rze­nia liczy­my na nowo czas. Dzie­li­my ludz­kie dzie­je na dwie ery: przed Chry­stu­sem i po Chry­stu­sie. Przy­szedł do nas Bóg. Zstą­pił z wyso­ko­ści nie­ba, nie­do­stęp­nych dla czło­wie­ka. Stał się jed­nym z nas. Zamiesz­kał pośród nas. Od Jego przyj­ścia na zie­mię zaczął się wiel­ki pochód ludów i naro­dów. Zaczę­ło się nasze wędro­wa­nie ku wyży­nom nie­ba. Ale o wła­snych siłach nie podo­ła­li­by­śmy. Dla­te­go naj­pierw przy­cho­dzi­my do Nie­go, do Jezu­sa Chry­stu­sa, bo tyl­ko On może nas podźwi­gnąć, wpro­wa­dzić do nowe­go życia na wie­ki w Bożym kró­le­stwie. On prze­tarł nam szlak do nie­ba. On zasia­da tam po pra­wi­cy swe­go i nasze­go Ojca. Czyż wobec tak wiel­kiej tajem­ni­cy i tak wiel­kie­go świa­tła nie powin­ny się „roz­pro­mie­nić” nasze twa­rze? Czyż z rado­ści nie powin­ny „zadrżeć” nasze ser­ca?

Frag­ment homi­lii wygło­szo­nej w Uro­czy­stość Obja­wie­nia Pań­skie­go, Kate­dra na Wawe­lu, 6 I 2016 r.