Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

SŁOWA KAPŁANA

NOWE ŻYCIE W CHRYSTUSIE (14)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY

Wiel­ki Post, tym bar­dziej w Roku Miło­sier­dzia, jest wiel­ką łaską Bożą dla każ­de­go z nas, jest darem dla mał­żeń­stwa i rodzi­ny. Ewan­ge­lia opo­wia­da, że do Pana Jezu­sa przy­pro­wa­dzo­no kobie­tę pochwy­co­ną na cudzo­łó­stwie. „W Pra­wie Moj­żesz naka­zał nam takie kamie­no­wać. A Ty co mówisz?” (J 8,5). „Kto z was jest bez grze­chu, niech pierw­szy na nią rzu­ci kamień” – odpo­wie­dział Pan Jezus (J 8,7). Ewan­ge­li­sta napi­sał: „wszy­scy jeden po dru­gim zaczę­li odcho­dzić” (J 8,9). „Nie­wia­sto… nikt cię nie potę­pił? A ona odrze­kła: Nikt, Panie. Rzekł do niej Jezus: I Ja cie­bie nie potę­piam. – Idź, a od tej chwi­li już nie grzesz” (J 8,10–11). Pan Jezus prze­ba­cza. I my jeste­śmy wezwa­ni, aby prze­ba­czyć, szcze­gól­nie w mał­żeń­stwie i rodzi­nie. Miło­sier­dzie Pana Jezu­sa jest wyma­ga­ją­ce: „Od tej chwi­li już nie grzesz”. Św. Jan Paweł II: „Miło­sier­dzie nie ozna­cza pobłaż­li­wo­ści wobec zła, wobec zgor­sze­nia, wobec krzyw­dy czy znie­wa­gi wyrzą­dzo­nej. W każ­dym wypad­ku napra­wie­nie tego zła, wyrów­na­nie krzyw­dy, zadość­uczy­nie­nie za znie­wa­gę, jest warun­kiem prze­ba­cze­nia (Dives in mise­ri­cor­dia p. 14). Owo­cem oraz warun­kiem nawró­ce­nia i prze­ba­cze­nia bliź­nie­mu jest sta­wia­nie Boga i jego przy­ka­zań na pierw­szym miej­scu w życiu oso­bi­stym, rodzin­nym, spo­łecz­nym. Św. Paweł Apo­stoł daje świa­dec­two: „Wszyst­ko uzna­ję za stra­tę ze wzglę­du na naj­wyż­szą war­tość pozna­nia Chry­stu­sa Jezu­sa, Pana moje­go. Dla Nie­go wyzu­łem się ze wszyst­kie­go i uzna­ję to za śmie­ci, byle­bym pozy­skał Chry­stu­sa” (Flp 3,8). Apo­stoł porów­nu­je życie do bie­gu: „pędzę, abym też pochwy­cił, bo i sam zosta­łem, pochwy­co­ny przez Chry­stu­sa Jezu­sa” (Flp 3,12). W tym bie­gu, jakim jest życie rodzin­ne, waż­ne jest, by się wza­jem­nie wspie­rać, szcze­gól­nie wte­dy, gdy komuś bra­ku­je sił. Apo­stoł zwra­ca uwa­gę na to, aby zawsze pamię­tać, jaki jest cel bie­gu, gdzie jest meta: „pędzę ku wyzna­czo­nej mecie, ku nagro­dzie, do jakiej Bóg wzy­wa w górę w Chry­stu­sie Jezu­sie” (Flp 3,14). „Jezus obja­wia natu­rę Boga jako natu­rę Ojca, któ­ry nigdy nie uwa­ża się za zwy­cię­żo­ne­go, dopó­ki nie spra­wi, że poprzez współ­czu­cie i miło­sier­dzie znik­nie grzech i poko­na­ne zosta­nie odrzu­ce­nie” (Ojciec Świę­ty Fran­ci­szek, Bul­la Mise­ri­cor­diae vul­tus, p. 9).
Pro­po­zy­cja posta­no­wie­nia
Zasta­no­wię się, poroz­ma­wia­my we wspól­no­cie rodzin­nej, jak zre­ali­zo­wać Paw­ło­we: „wszyst­ko uzna­ję za śmie­ci” w życiu codzien­nym?