Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

SŁOWA KAPŁANA

IDŹCIE I GŁOŚCIE (15)

BP JAN SZKODOŃ BISKUP POMOCNICZY

„Wyjdź z two­jej zie­mi rodzin­nej i z domu twe­go ojca do kra­ju, któ­ry ci uka­żę… Będę ci bło­go­sła­wił… Abram udał się w dro­gę, jak mu Pan naka­zał” (Rdz 12,1–4). Te sło­wa, skie­ro­wa­ne przez Boga do Abra­ma, może­my odnieść do każ­de­go z nas, do Kościo­ła oraz do każ­de­go mał­żeń­stwa i rodzi­ny. Bóg mówi do mał­żon­ków, aby opu­ści­li ojca, mat­kę, dotych­cza­so­wy styl życia, szcze­gól­nie zaś to, co było złe, grzesz­ne. Obie­cu­je bło­go­sła­wień­stwo, świa­tło Bożej nauki i pomoc. Mał­żon­ko­wie, każ­dy z osob­na oraz jako mał­żeń­stwo i rodzi­na, uda­ją się wspól­nie w dro­gę, jak im „Pan naka­zał”. Jest to dro­ga powo­ła­nia, dro­ga miło­ści, odpo­wie­dzial­no­ści za sie­bie. Jest to piel­grzym­ka do nie­ba. Do mał­żeń­stwa i życia rodzin­ne­go odno­si­my sło­wa św. Paw­ła: „Weź udział w tru­dach i prze­ciw­no­ściach zno­szo­nych dla Ewan­ge­lii według danej mocy Boga. On nas… wezwał świę­tym wezwa­niem” (2 Tm 1,8–9). W cza­sie ślu­bu mło­dzi sły­szą życze­nia szczę­ścia, pomyśl­no­ści. W każ­dym powo­ła­niu, w mał­żeń­skim tak­że, są tru­dy i prze­ciw­no­ści. Miłość, wier­ność, zno­sze­nie sie­bie nawza­jem, są nie­raz cięż­kim krzy­żem. Wyda­rze­nie Prze­mie­nie­nia jest wspa­nia­łym świa­tłem. Pan Jezus umoc­nił trzech apo­sto­łów na dni pró­by: Wiel­ki Czwar­tek, Wiel­ki Pią­tek. Godzi­ną prze­mie­nie­nia jest zawar­cie Sakra­men­tu Mał­żeń­stwa, rocz­ni­ca ślu­bu, świę­ta Boże­go Naro­dze­nia, reko­lek­cje, każ­da Nie­dzie­la, Eucha­ry­stia i spo­wiedź, codzien­na modli­twa. Ojciec Nie­bie­ski mówi o swo­jej miło­ści: „To jest mój Syn umi­ło­wa­ny, w któ­rym mam upodo­ba­nie”, a potem wzy­wa: „Jego słu­chaj­cie”, Chry­stu­sa słu­chaj­cie w swo­im życiu, na każ­dym eta­pie życia mał­żeń­skie­go (por. Mt 17,5). I wciąż pocie­sza: „Wstań­cie, nie lękaj­cie się” (Mt 17,7). „Cno­ta jest prze­ko­na­niem, któ­re prze­kształ­ci­ło się w wewnętrz­ną sta­bil­ną zasa­dę dzia­ła­nia. Życie cno­ta­mi budu­je… wol­ność, umac­nia ją i wycho­wu­je” (Ojciec Świę­ty Fran­ci­szek, adhor­ta­cja Amo­ris laeti­tia – „O miło­ści w rodzi­nie”, p. 267).
Pro­po­zy­cja posta­no­wie­nia
Poroz­ma­wia­my o reko­lek­cjach wiel­ko­post­nych i spo­wie­dzi.