Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Z NAUCZANIA OJCA ŚWIĘTEGO

WYZNANIE WIARY KOŚCIOŁA CREDO

Frag­men­ty kate­che­zy Ojca Świę­te­go Fran­cisz­ka, wygło­szo­nej pod­czas audien­cji ogól­nej w Waty­ka­nie, 14 lute­go br. (część I)

Fot. L’Osservatore Roma­no

Dro­dzy Bra­cia i Sio­stry!
Kon­ty­nu­uje­my cykl kate­chez o Mszy św. Wysłu­cha­nie czy­tań biblij­nych kon­ty­nu­owa­ne w homi­lii odpo­wia­da pra­wu ducho­we­mu ludu Boże­go, by obfi­cie otrzy­my­wać skarb Sło­wa Boże­go. Każ­dy z nas, idąc na Mszę św. ma pra­wo, by obfi­cie otrzy­my­wać Sło­wo Boże. Dobrze prze­czy­ta­ne, dobrze wypo­wie­dzia­ne, a następ­nie dobrze wyja­śnio­ne w homi­lii – to pra­wo. A kie­dy Sło­wo Boże nie jest dobrze czy­ta­ne, nie jest żar­li­wie gło­szo­ne przez dia­ko­na, kapła­na czy bisku­pa, to wier­ni pozba­wie­ni są należ­ne­go im pra­wa. (…) Pan mówi do wszyst­kich, paste­rzy i wier­nych. Puka On do ser­ca tych, któ­rzy uczest­ni­czą we Mszy św., do każ­de­go, w jego sta­nie życia, wie­ku, sytu­acji. Pan pocie­sza, wzy­wa, wzbu­dza zaląż­ki życia nowe­go i pojed­na­ne­go, a dzie­je się to poprzez jego Sło­wo. Jego [pul­lqu­ote]
Do Pola­ków Ojciec Świę­ty powie­dział:
Ser­decz­nie pozdra­wiam pol­skich piel­grzy­mów. Dziś wcho­dzi­my
w okres Wiel­kie­go Postu, czas wstrze­mięź­li­wo­ści, modli­twy i ofiar­nej
miło­ści. Gdy nasze gło­wy posy­py­wa­ne są popio­łem, z wezwa­niem „nawra­caj­cie
się i wierz­cie w Ewan­ge­lię”, przy­go­tuj­my nasze ser­ca do prze­ży­wa­nia
tego cza­su w jed­no­ści z cier­pią­cym Chry­stu­sem, któ­ry przez
swo­ją mękę i śmierć na krzy­żu odku­pił nas, aby­śmy wol­ni od grze­chu
mogli mieć udział w świę­to­ści same­go Boga. Z ser­ca wam bło­go­sła­wię.
[/pullquote]Słowo puka do naszych serc i je prze­mie­nia. Dla­te­go po homi­lii chwi­la mil­cze­nia pozwa­la osa­dzić otrzy­ma­ne ziar­no w duszy, tak aby zro­dzi­ły się inten­cje przy­sta­nia na to, co Duch Świę­ty każ­de­mu pod­su­nął. Ta pięk­na chwi­la mil­cze­nia ma pomóc każ­de­mu w prze­my­śle­niu tego, co zosta­ło usły­sza­ne. Po tym mil­cze­niu oso­bi­sta odpo­wiedź wia­ry wpi­su­je się w wyzna­nie wia­ry Kościo­ła, wyra­ża­ne w „Cre­do”. Sym­bol wypo­wia­da­ny przez całe zgro­ma­dze­nie przed­sta­wia wspól­ną odpo­wiedź na to, co razem zosta­ło usły­sza­ne ze Sło­wa Boże­go (KKK, 185–197). Ist­nie­je istot­ny zwią­zek mię­dzy słu­cha­niem a wia­rą. Nie rodzi się ona bowiem z fan­ta­zji ludz­kich umy­słów ale, jak przy­po­mi­na św. Paweł, „rodzi
się z tego, co się sły­szy, tym zaś, co się sły­szy, jest sło­wo Chry­stu­sa” (Rz 10,17). Zatem wia­ra kar­mi się słu­cha­niem i pro­wa­dzi do sakra­men­tu. Tak więc wypo­wia­da­nie „Cre­do” spra­wia, że zgro­ma­dze­nie litur­gicz­ne „przy­po­mnia­ło sobie i uczci­ło wiel­kie miste­ria wia­ry przed roz­po­czę­ciem ich cele­bra­cji w Eucha­ry­stii” (Wpr. Og. do Msza­łu Rzym­skie­go, 67). Sym­bol wia­ry wią­że Eucha­ry­stię z Chrztem, otrzy­ma­nym przez wie­rzą­cych „w imię Ojca i Syna, i Ducha Świę­te­go”, przy­po­mi­na­jąc nam, że sakra­men­ty są zro­zu­mia­łe w świe­tle wia­ry Kościo­ła.