Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

KALENDARIUM ŻYCIA I DZIAŁALNOŚCI

KALENDARIUM ŻYCIA KS. ARCYBISKUPA ANTONIEGO BARANIAKA

1 stycz­nia 1904 – Naro­dzi­ny we wsi Seba­stia­no­wo (para­fia Mchy w Wiel­ko­pol­sce), leżą­cej ok. 60 kilo­me­trów na połu­dnie od Pozna­nia. Pocho­dzi z rodzi­ny chłop­skiej. Jest czwar­tym z jede­na­ścior­ga dzie­ci Fran­cisz­ka Bara­nia­ka i Fran­cisz­ki z domu Wol­skiej.
10 stycz­nia 1904 – Chrzest św. w koście­le para­fial­nym pw. św. Mar­ci­na w Mchach. Obrzę­du doko­nu­je pro­boszcz ks. Anto­ni Wiśniew­ski. Chło­piec otrzy­mu­je imię Anto­ni.
23 maja 1915 r. – Pierw­sza Komu­nia Świę­ta w koście­le para­fial­nym w Mchach.
1911–1917 – Nauka w szko­le pod­sta­wo­wej w Mchach (jako że tere­ny te pozo­sta­wa­ły w zabo­rze pru­skim, na świa­dec­twach wid­nie­je nazwa: Emchau).
1917–1920 – Wyjazd „za gra­ni­cę” – do Oświę­ci­mia, znaj­du­ją­ce­go się na tere­nie zabo­ru austriac­kie­go. Nauka w Gim­na­zjum Zakła­du Księ­ży Sale­zja­nów w Oświę­ci­miu.
21 lip­ca 1920 – Począ­tek reali­za­cji powo­ła­nia zakon­ne­go – rocz­ny nowi­cjat w Zgro­ma­dze­niu Sale­zjań­skim w Kle­czy Dol­nej k. Wado­wic. Uczest­nic­two w pie­szej piel­grzym­ce do Kal­wa­rii Zebrzy­dow­skiej (9 paź­dzier­ni­ka 1920). Obłó­czy­ny 21 listo­pa­da 1920 r., a 28 lip­ca 1921 r. zło­że­nie trzy­let­niej pro­fe­sji zakon­nej.
29 lip­ca 1921 r. – Wyjazd do Kra­ko­wa- Dęb­nik, do Sale­zjań­skie­go Stu­den­ta­tu Filo­zo­ficz­ne­go.
Czer­wiec 1923 r. – Uczest­nic­two (w gro­nie kil­ku wyróż­nia­ją­cych się alum­nów) w głów­nych uro­czy­sto­ściach 25-lecia pra­cy sale­zja­nów w Pol­sce, odby­wa­ją­cych się w Oświę­ci­miu.
30 maja 1924 r. – Matu­ra w Pry­wat­nym Gim­na­zjum Księ­ży Sale­zja­nów przy Stu­den­ta­cie Filo­zo­ficz­nym (oce­na: dobry), a następ­nie koń­co­wy egza­min z filo­zo­fii. Powrót do Kle­czy Dol­nej i pono­wie­nie cza­so­wych ślu­bów zakon­nych.
Począ­tek roku szkol­ne­go 1924 r.
– Pod­ję­cie funk­cji asy­sten­ta w nowi­cja­cie w Kle­czy Dol­nej koło Wado­wic.
25 listo­pa­da 1924 r. – Przy­by­cie (stat­kiem z War­sza­wy wraz z magi­strem, socju­szem i 53 nowi­cju­sza­mi) do nowo powsta­łe­go Zakła­du Sale­zjań­skie­go w Czer­wiń­sku nad Wisłą (prze­nie­sio­ny tu został nowi­cjat z Kle­czy Dol­nej).
15 mar­ca 1925 r. – Ślu­by wie­czy­ste w Czer­wiń­sku.
Koniec 1926 r. – Zakoń­cze­nie poby­tu w Czer­wiń­sku i prze­no­si­ny do War­sza­wy (do sie­ro­ciń­ca na ul. Litew­skiej 14). Dokoń­cze­nie trze­cie­go roku asy­sten­cji. Dru­ga poło­wa paź­dzier­ni­ka 1927 r. – Wyjazd na stu­dia teo­lo­gicz­ne (i pra­wa kano­nicz­ne­go) do Rzy­mu (Papie­ski Uni­wer­sy­tet Gre­go­riań­ski) (wraz z kle­ry­ka­mi Józe­fem Nęc­kiem i Fran­cisz­kiem Toma­si­kiem).
22 grud­nia 1927 r. – Uczest­nic­two w cere­mo­nii wrę­cze­nia kape­lu­sza kar­dy­nal­skie­go ks. abp. Augu­sto­wi Hlon­do­wi. Dru­ga poło­wa 1928 r. – Zakoń­cze­nie pierw­sze­go roku stu­diów, świę­ce­nia niż­sze (ton­su­ra) i waka­cje w Pol­sce.
11 lute­go 1929 r. – Uczest­nic­two w uro­czy­stym nabo­żeń­stwie w Bazy­li­ce św. Pio­tra z oka­zji pod­pi­sa­nia Trak­ta­tów Late­rań­skich pomię­dzy Sto­li­cą Apo­stol­ską a rzą­dem Włoch, w wyni­ku któ­rych papież uzna­ny został za suwe­ren­ne­go wład­cę eks­te­ry­to­rial­ne­go pań­stwa Waty­kan, a reli­gia kato­lic­ka za panu­ją­cą we Wło­szech.
2 czerw­ca 1929 r. – Uczest­nic­two w uro­czy­stej beaty­fi­ka­cji zało­ży­cie­la sale­zja­nów ks. Jana Bosko. Po waka­cjach 1929 r. – Otrzy­ma­nie (po egza­mi­nach) baka­lau­re­atu z pra­wa kano­nicz­ne­go na Uni­wer­sy­te­cie Gre­go­riań­skim i pod­ję­cie dodat­ko­wych stu­diów z pra­wa kano­nicz­ne­go w Insty­tu­cie św. Apo­li­na­re­go.

Kle­ryk A. Bara­niak, Rzym, listo­pad 1928 r. (Fot. Zbio­ry ASIK Kra­ków)

20 lip­ca 1930 r. – Świę­ce­nia dia­ko­na­tu w koście­le Księ­ży Misjo­na­rzy na Zaty­brzu.
3 sierp­nia 1930 r. – Świę­ce­nia kapłań­skie w koście­le ss. Kar­me­li­ta­nek Bosych w Kra­ko­wie (przy ul. Koper­ni­ka) z rąk ks. arcy­bi­sku­pa metro­po­li­ty Ada­ma Sapie­hy.
10 sierp­nia 1930 r. – Msza św. pry­mi­cyj­na w sale­zjań­skim koście­le na Dęb­ni­kach w Kra­ko­wie, a następ­nie wyjazd do rodzin­nej para­fii (na pry­mi­cje i wypo­czy­nek).
Póź­na wio­sna 1931 r. – Otrzy­ma­nie listu zawia­da­mia­ją­ce­go o powie­rze­niu mu (po zakoń­cze­niu stu­diów) funk­cji sekre­ta­rza ks. kar­dy­na­ła Augu­sta Hlon­da (Ks. Bara­niak praw­do­po­dob­nie wie­dział już o tym nie­co wcze­śniej).
Jesień 1931 r. – Zda­nie egza­mi­nu dok­tor­skie­go z teo­lo­gii na Uni­wer­sy­te­cie Gre­go­riań­skim. Uczęsz­cza­nie na wykła­dy do Insty­tu­tu św. Apo­li­na­re­go, pra­ca w Rocie Rzym­skiej i Kon­gre­ga­cji Sobo­ro­wej (czy­li póź­niej­szej Kon­gre­ga­cji ds. Ducho­wień­stwa).
1933 r. – Uzy­ska­nie dok­to­ra­tu z pra­wa kano­nicz­ne­go w Insty­tu­cie św. Apo­li­na­re­go (na pod­sta­wie tezy o pro­bosz­czu zakon­nym).
1 wrze­śnia 1933 r. – Obję­cie sta­no­wi­ska oso­bi­ste­go sekre­ta­rza arcy­bi­sku­pa gnieź­nień­skie­go i poznań­skie­go Pry­ma­sa Pol­ski ks. kar­dy­na­ła Augu­sta Hlon­da. Zamiesz­ka­nie w Pozna­niu.
29–30 czerw­ca 1935 r. – Uczest­nic­two z ks. kard. A. Hlon­dem jako lega­tem papie­skim w Kon­gre­sie Eucha­ry­stycz­nym w Lubla­nie (Jugo­sła­wia).
25–28 czerw­ca 1937 – Uczest­nic­two (wraz z ks. kard. A. Hlon­dem) w Mię­dzy­na­ro­do­wym Kon­gre­sie Chry­stu­sa Kró­la w Pozna­niu.
14 wrze­śnia 1939 r. – Począ­tek wojen­nej tułacz­ki wraz z ks. kard. A. Hlon­dem. Dro­ga do Rzy­mu przez Rumu­nię i Jugo­sła­wię.
Czer­wiec 1940 r. – Wyjazd z Rzy­mu do Fran­cji – do Mar­sy­lii, a następ­nie do Lour­des.
Czer­wiec 1943 r. – Opusz­cze­nie Lour­des i zamiesz­ka­nie (na sku­tek naci­sków Niem­ców na rząd Vichy) w bene­dyk­tyń­skim opac­twie Hau­te­com­be w Sabau­dii.
3 lute­go 1944 r. – Ukry­wa­nie się (w kil­ku­na­stu ośrod­kach dusz­pa­ster­stwa polo­nij­ne­go) po aresz­to­wa­niu przez gesta­po ks. kard. A. Hlon­da.
Wiel­ka­noc 1945 r. – Pobyt w Pary­żu na zapro­sze­nie rek­to­ra Pol­skiej Misji Kato­lic­kiej.
Kwie­cień – poło­wa lip­ca 1945 r. – Pobyt w Rzy­mie (dołą­cze­nie do Pry­ma­sa Pol­ski ks. kard. A. Hlon­da).
Lipiec 1945 r. – Powrót do Pol­ski (z Rzy­mu przez Mona­chium, Pra­gę, Wro­cław do Pozna­nia), a następ­nie kie­ro­wa­nie Sekre­ta­ria­tem Pry­ma­sa Pol­ski.
Czer­wiec 1946 r. – Prze­no­si­ny (wraz z Sekre­ta­ria­tem Pry­ma­sa) do War­sza­wy. Kie­ro­wa­nie Sekre­ta­ria­tem oraz peł­nie­nie funk­cji kape­la­na ks. kar­dy­na­ła Hlon­da.
Gru­dzień 1946 r. – Krót­ka wizy­ta w Rzy­mie wraz z Pry­ma­sem Pol­ski.
Sty­czeń 1948 r. – Kolej­na krót­ka wizy­ta w Rzy­mie wraz z Pry­ma­sem Pol­ski.
Koniec paź­dzier­ni­ka 1948 r. – Po śmier­ci Pry­ma­sa Pol­ski – reali­za­cja deli­kat­nej misji mają­cej na celu prze­ka­za­nie Sto­li­cy Apo­stol­skiej suge­stii umie­ra­ją­ce­go Pry­ma­sa Pol­ski co do oso­by jego następ­cy, któ­rym miał zostać biskup lubel­ski S. Wyszyń­ski (suge­stia ta zosta­ła prze­sła­na wraz z doku­men­ta­mi po zmar­łym Pry­ma­sie, w poro­zu­mie­niu z ks. kard. A. Sapie­hą, za pośred­nic­twem amba­sa­dy szwaj­car­skiej).
13 stycz­nia 1949 r. – Wyjazd do Lubli­na i przy­jazd następ­ne­go dnia do War­sza­wy wraz z nowo mia­no­wa­nym Pry­ma­sem ks. bp. S. Wyszyń­skim, a następ­nie – na jego proś­bę – dal­sze spra­wo­wa­nie funk­cji sekre­ta­rza, kie­row­ni­ka Sekre­ta­ria­tu i kape­la­na Pry­ma­sa Pol­ski.
Marzec 1950 r. – Zor­ga­ni­zo­wa­nie – na pole­ce­nie Pry­ma­sa – Try­bu­na­łu Pry­ma­sow­skie­go do Spraw Mał­żeń­skich.
Kwie­cień 1951 r. – Towa­rzy­sze­nie Pry­ma­so­wi Pol­ski pod­czas wizy­ty w Rzy­mie ad limi­na apo­sto­lo­rum u Piu­sa XII.
30 czerw­ca 1951 r. – Uro­czy­ste ogło­sze­nie nomi­na­cji (pre­ko­ni­za­cja) ks. Anto­nie­go Bara­nia­ka na bisku­pa tytu­lar­ne­go The­odo­sio­po­lis w Arme­nii i bisku­pa pomoc­ni­cze­go gnieź­nień­skie­go.
8 lip­ca 1951 r. – Świę­ce­nia bisku­pie z rąk ks. arcy­bi­sku­pa Ste­fa­na Wyszyń­skie­go
w Gnieź­nie, a następ­nie dal­sze peł­nie­nie funk­cji kie­row­ni­ka (a od grud­nia 1951 r. dyrek­to­ra) Sekre­ta­ria­tu Pry­ma­sa Pol­ski.
Noc z 25 na 26 wrze­śnia 1953 r. – Aresz­to­wa­nie i osa­dze­nie w wię­zie­niu kar­no-śled­czym na Moko­to­wie w War­sza­wie (Areszt tym­cza­so­wy prze­dłu­ża­no mu aż osiem razy). W tym samym dniu aresz­to­wa­ny został tak­że Pry­mas Pol­ski.
12 sierp­nia 1954 – 6 maja 1955 r. – Pobyt w wię­zien­nym szpi­ta­lu (zapa­le­nie pęche­rzy­ka żół­cio­we­go, nie­żyt żołąd­ka, prze­wle­kłe zapa­le­nie wyrost­ka robacz­ko­we­go). Ope­ra­cja.
29 grud­nia 1955 r. – Zwol­nie­nie z wię­zie­nia, a następ­nie prze­wie­zie­nie i inter­no­wa­nie
w Domu Sale­zjań­skim w Mar­szał­kach k. Ostrze­szo­wa w Wiel­ko­pol­sce, z zaka­zem sty­ka­nia się z kim­kol­wiek spo­za rodzi­ny i nie wyko­rzy­sty­wa­nia fak­tu „poby­tu na wol­no­ści” do „jakiej­kol­wiek dzia­łal­no­ści anty­pań­stwo­wej”.
3 kwiet­nia 1956 r. – Wyjazd na lecze­nie do Kry­ni­cy. Przed wyjaz­dem – po wła­ma­niu do gara­żu – „ktoś” popsuł auto pro­win­cja­ła, któ­rym miał jechać (biskup podej­rze­wał pró­bę „wykoń­cze­nia go”).
17 kwiet­nia 1956 r.– Umo­rze­nie śledz­twa w spra­wie ks. bpa Bara­nia­ka. Jako powód wska­za­no „zły stan zdro­wia oskar­żo­ne­go” i „nie­moż­ność udo­wod­nie­nia bez­po­śred­nie­go udzia­łu w prze­stęp­czej dzia­łal­no­ści”.
Do paź­dzier­ni­ka 1956 r. – Pobyt (w ramach inter­no­wa­nia) w Mar­szał­kach.
1 listo­pa­da 1956 r. – Powrót do War­sza­wy i ponow­ne obję­cie sta­no­wi­ska dyrek­to­ra Sekre­ta­ria­tu Pry­ma­sa Pol­ski.
30 maja 1957 r. – Ogło­sze­nie nomi­na­cji przez papie­ża Piu­sa XII na arcy­bi­sku­pa Metro­po­li­tę Poznań­skie­go.
2 lip­ca 1957 r. – Kano­nicz­ne obję­cie rzą­dów w Archi­die­ce­zji Poznań­skiej. W cza­sie spra­wo­wa­nia trwa­ją­cej 20 lat posłu­gi ks. abp Bara­niak w waż­nych spra­wach kie­ro­wał do wier­nych listy paster­skie (m.in. z oka­zji ingre­su, z oka­zji dnia modlitw o beaty­fi­ka­cję Słu­gi Boże­go Edmun­da Boja­now­skie­go, o śpie­wie litur­gicz­nym, na Mile­nium Chrztu Pol­ski – ku uczcze­niu Pię­ciu Pol­skich Bra­ci Męczen­ni­ków, o wycho­wa­niu mło­de­go poko­le­nia, o św. Józe­fie oraz o św. Sta­ni­sła­wie Kost­ce, z oka­zji Tysiąc­le­cia Kościo­ła w Pozna­niu, do cho­rych w związ­ku z Nawie­dze­niem Obra­zu Mat­ki Boskiej Czę­sto­chow­skiej, a tak­że listy sta­no­wią­ce reak­cję na zamknię­cie przez komu­ni­stycz­ne wła­dze trzech szkół pro­wa­dzo­nych przez zakon­ni­ce oraz uwię­zie­nie pere­gry­nu­ją­ce­go obra­zu Mat­ki Bożej Czę­sto­chow­skiej); doko­nał 126 wizy­ta­cji dusz­pa­ster­skich, ery­go­wał czte­ry ośrod­ki dusz­pa­ster­skie i 29 para­fii (w tym trzy na nowo), wyświę­cił 632 pre­zbi­te­rów (według innych sza­cun­ków 519 kapła­nów die­ce­zjal­nych i ok. 200 zakon­nych), a czte­rem kapła­nom udzie­lił sakry bisku­piej (swo­je­mu następ­cy ks. Jerze­mu Stro­bie, ks. Tade­uszo­wi Ette­ro­wi, ks. Ada­mo­wi Sawic­kie­mu i ks. Maria­no­wi Przy­kuc­kie­mu). Za jego rzą­dów wybu­do­wa­no osiem nowych świą­tyń. Przy­czy­nił się do usta­no­wie­nia Papie­skie­go Wydzia­łu Teo­lo­gicz­ne­go w Metro­po­li­tal­nym Semi­na­rium Duchow­nym w Pozna­niu.
6 paź­dzier­ni­ka 1957 r. – Uro­czy­sty ingres do Kate­dry świę­tych Pio­tra i Paw­ła w Pozna­niu. Ingres roz­po­czął się w zasa­dzie już 5 paź­dzier­ni­ka od Kęp­na, skąd nowy Metro­po­li­ta prze­je­chał do Mar­sza­łek, a następ­ne­go dnia – wita­ny tłum­nie na tra­sie prze­jaz­du – poprzez Ostrze­szów, Ostrów Wiel­ko­pol­ski, Ple­szew, Jaro­cin, Śro­dę Wiel­ko­pol­ską, Zanie­myśl, dotarł do Pozna­nia.
8 wrze­śnia 1958 r. – Uro­czy­ste nało­że­nie paliu­sza arcy­bi­sku­pie­go w kate­drze poznań­skiej.
23 paź­dzier­ni­ka 1960 r. – Zamknię­cie die­ce­zjal­ne­go eta­pu pro­ce­su beaty­fi­ka­cyj­ne­go Edmun­da Boja­now­skie­go.
Luty – marzec 1961 r. – Pobyt na lecze­niu w Kry­ni­cy (7–9 mar­ca pobyt w Kra­ko­wie, zwie­dza­nie Wawe­lu i Kate­dry).
29 czerw­ca 1961 r. – „Odda­nie całej Archi­die­ce­zji Poznań­skiej Mat­ce Naj­święt­szej” – z udzia­łem ks. Pry­ma­sa kard. S. Wyszyń­skie­go (uczest­ni­czy ok. 10 tys. wier­nych).
11 paź­dzier­ni­ka 1961 r. – Koro­na­cja obra­zu MB Nie­usta­ją­cej Pomo­cy w poznań­skiej farze z udzia­łem Pry­ma­sa Pol­ski.
5 paź­dzier­ni­ka – 14 grud­nia 1962 r. – Udział w pierw­szej sesji Sobo­ru Waty­kań­skie­go II.
7–24 maja 1963 r. – Pobyt w Rzy­mie w związ­ku z mię­dzy­se­syj­ną dzia­łal­no­ścią Komi­sji Sobo­ro­wych.
29 czerw­ca 1963 r. – Ogło­sze­nie bre­we papie­ża Jana XXIII, pod­no­szą­ce­go kate­drę poznań­ską do ran­gi bazy­li­ki mniej­szej (ks. abp Bara­niak wysta­rał się tak­że w 1972 r. o papie­skie potwier­dze­nie tytu­łu metro­po­li­tal­ne­go dla Archi­die­ce­zji Poznań­skiej).
25 wrze­śnia – 7 grud­nia 1963 r. – Udział w II sesji Sobo­ru Waty­kań­skie­go II.
19 lute­go 1964 r. – Wyjazd na trzy­ty­go­dnio­wy odpo­czy­nek do Kry­ni­cy.
9–25 mar­ca 1964 r. – Pobyt w Rzy­mie w związ­ku z posie­dze­niem Komi­sji Kościo­łów Wschod­nich.
12 wrze­śnia – 2 grud­nia 1964 r. – Udział w III sesji Sobo­ru Waty­kań­skie­go II.
14 mar­ca 1965 r. – Wypa­dek dro­go­wy ks. bpa Bara­nia­ka i ks. bpa Ette­ra – zde­rze­nie z trak­to­rem. Ks. Arcy­bi­skup doznał obra­żeń twa­rzy i ręki oraz potłu­czeń.
4–5 wrze­śnia 1965 r. – Koro­na­cja obra­zu Mat­ki Bożej w Żego­ci­nie (z udzia­łem ks. kard. Wyszyń­skie­go i sze­ściu bisku­pów).
12 wrze­śnia – 11 grud­nia 1965 r. – Udział w IV sesji Sobo­ru Waty­kań­skie­go II.
Z Pry­ma­sem Pol­ski ks kard. Ste­fa­nem Wyszyń­skim w poznań­skiej kate­drze (1966) (Fot. Zbio­ry ASIK Kra­ków)

16–17 kwiet­nia 1966 r. – Prze­wod­ni­cze­nie uro­czy­sto­ściom Mile­nium Chrztu Pol­ski w Pozna­niu.
27 sierp­nia 1966 r. – Koro­na­cja wize­run­ku Mat­ki Bożej Pocie­sze­nia w Gór­ce Duchow­nej (uczest­ni­czy­ło w niej ok. 15 tys. osób).
3 i 4 wrze­śnia 1966 r. – Koro­na­cja obra­zu Mat­ki Bożej Skal­mie­rzyc­kiej. Uro­czy­ste nabo­żeń­stwo w koście­le w Ostro­wie Wiel­ko­pol­skim, a następ­ne­go dnia cere­mo­nia w Skal­mie­rzy­cach (z udzia­łem Pry­ma­sa Pol­ski).
27–30 wrze­śnia 1966 r. – Pro­wo­ka­cja w związ­ku z listem paster­skim w obro­nie czci MB Czę­sto­chow­skiej.
29–30 czerw­ca 1968 r. – Prze­wod­ni­cze­nie uro­czy­sto­ściom Tysiąc­le­cia Biskup­stwa Poznań­skie­go (uro­czy­sta Msza św. na pla­cu kate­dral­nym). W ramach uro­czy­sto­ści – koro­na­cja obra­zu Mat­ki Bożej w Cudy Wiel­moż­nej z kościo­ła oo. Fran­cisz­ka­nów w Pozna­niu (z udzia­łem Pry­ma­sa Pol­ski ks. kard. S. Wyszyń­skie­go i ks. kard. Karo­la Woj­ty­ły).
1968 r. – Prze­wod­ni­cze­nie obra­dom Syno­du Archi­die­ce­zji Poznań­skiej.
12 paź­dzier­ni­ka 1968 r. – Na zakoń­cze­nie Syno­du – koro­na­cja obra­zu Mat­ki Bożej Różań­co­wej z poznań­skie­go kościo­ła Jezu­itów (cere­mo­nia odby­ła się w kate­drze poznań­skiej).
27 grud­nia 1968 r. – Uczest­nic­two we Mszy św. w ramach obcho­dów 50. rocz­ni­cy Powsta­nia Wiel­ko­pol­skie­go.
7 paź­dzier­ni­ka 1969 r. – Wyjazd pocią­giem z War­sza­wy do Rzy­mu wraz z ks. kard. Wyszyń­skim i inny­mi hie­rar­cha­mi.
20 wrze­śnia 1970 r. – koro­na­cja Obra­zu Mat­ki Bożej Pani Sza­mo­tuł na sza­mo­tul­skim ryn­ku (z udzia­łem Pry­ma­sa Pol­ski).
1 czerw­ca 1975 r. – Udział w uro­czy­sto­ściach 900-lecia Die­ce­zji Płoc­kiej.
21 grud­nia 1975 r. – Udział w cha­rak­te­rze współ­kon­se­kra­to­ra w uro­czy­sto­ści kon­se­kra­cji ks. bpa. Jana Michal­skie­go w kate­drze w Gnieź­nie.
1976 r. – Począ­tek cho­ro­by, skut­ku­ją­cej kil­ku­krot­ny­mi hospi­ta­li­za­cja­mi.
Począ­tek maja 1977 r. – Wizy­ta w Rzy­mie, a tam – po kil­ku dniach – kolej­na hospi­ta­li­za­cja.
24 maja 1977 r. – Powrót samo­lo­tem do Pol­ski oraz pobyt w poznań­skim szpi­ta­lu (do 7 lip­ca).
5 sierp­nia 1977 r. – Kolej­na hospi­ta­li­za­cja w szpi­ta­lu im. H. Świę­cic­kie­go w Pozna­niu (nie przyj­mu­je pokar­mów, ma zani­ki pamię­ci i sil­ne bóle, wywo­łu­ją­ce sta­ny depre­sji).
13 sierp­nia 1977 r. o godz. 10.45 – śmierć na Oddzia­le Gastro­en­te­ro­lo­gii w Kli­ni­ce Aka­de­mii Medycz­nej im. H. Świę­cic­kie­go w Pozna­niu.
18 sierp­nia 1977 roku – Pogrzeb w kate­drze poznań­skiej, po mają­cym miej­sce dzień wcze­śniej pro­ce­syj­nym prze­nie­sie­niu cia­ła z kościo­ła NMP. Mszy św. prze­wod­ni­czył ks. kard. Karo­la Woj­ty­ła, a kaza­nie wygło­sił Pry­mas Pol­ski ks. kard. S. Wyszyń­ski. Obok trum­ny umiesz­czo­no obraz nawie­dza­ją­cej pol­skie para­fie Mat­ki Bożej Czę­sto­chow­skiej (Obraz Nawie­dze­nia). Oprócz dwóch pol­skich kar­dy­na­łów w pogrze­bie uczest­ni­czy­li też ks. kard. Alfred Bengsch – ordy­na­riusz Die­ce­zji Ber­liń­skiej – oraz 43 bisku­pów, rek­to­rzy wyż­szych uczel­ni, zakon­ni­cy, kon­sul USA w Pozna­niu, ok. 500 księ­ży, 300 zakon­nic i ok. 5 tys. wier­nych. Trum­na zosta­ła zło­żo­na w gro­bow­cu w pod­zie­miach Kate­dry.