Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Z NAUCZANIA OJCA ŚWIĘTEGO

W BIERZMOWANIU OTRZYMUJEMY DUCHA ŚWIĘTEGO
POKÓJ

Frag­men­ty kate­che­zy Ojca Świę­te­go Fran­cisz­ka, wygło­szo­nej pod­czas audien­cji ogól­nej na pla­cu św. Pio­tra w Waty­ka­nie, 6 czerw­ca br.

Fot. L’Osservatore Roma­no

Dro­dzy bra­cia i sio­stry!
Kon­ty­nu­ując reflek­sję nad sakra­men­tem Bierz­mo­wa­nia, roz­wa­ża­my skut­ki, któ­re dar Ducha Świę­te­go roz­wi­ja w bierz­mo­wa­nych, pro­wa­dząc ich z kolei do sta­wa­nia się darem dla innych. Pamię­ta­my, że kie­dy biskup namasz­cza nas ole­jem mówi: „Przyj­mij zna­mię daru Ducha Świę­te­go”. Ten dar Ducha Świę­te­go wkra­cza w nasze życie, i powo­du­je, że rodzi owo­ce, aby­śmy następ­nie mogli dawać go innym. (…) Otrzy­mu­je­my Boże łaski, aby dawać je innym. Na tym pole­ga życie chrze­ści­jań­skie. Zatem wła­ści­wo­ścią Ducha Świę­te­go jest odwo­dze­nie nas od sku­pia­nia się na naszym „ja”, aby nas otwo­rzyć na „my” wspól­no­ty chrze­ści­jań­skiej – otrzy­my­wać, by dawać innym. Nie jeste­śmy w cen­trum, lecz jeste­śmy narzę­dziem tej łaski dla innych. Dopeł­nia­jąc w ochrzczo­nych podo­bień­stwa do Chry­stu­sa, Bierz­mo­wa­nie jed­no­czy ich moc­niej jako żywe człon­ki mistycz­ne­go cia­ła Kościo­ła (por. Obrzęd Bierz­mo­wa­nia, n. 24). Misja Kościo­ła w świe­cie doko­nu­je się poprzez wkład wszyst­kich, któ­rzy do nie­go nale­żą. Nie­któ­rzy sądzą, że w Koście­le są sze­fo­wie: papież, bisku­pi i kapła­ni, a potem robot­ni­cy – któ­ry­mi są pozo­sta­łe oso­by. Nie – wszy­scy jeste­śmy Kościo­łem, wszy­scy! I wszy­scy jeste­śmy odpo­wie­dzial­ni za nasze wza­jem­ne uświę­ce­nie, tro­skę o innych. Kościół to „my” wszy­scy. Każ­dy ma powie­rzo­ne sobie zada­nie w Koście­le, ale wszy­scy jeste­śmy Kościo­łem. (…) To kościel­ne włą­cze­nie jest dobrze wyra­żo­ne zna­kiem poko­ju, któ­ry koń­czy obrzęd Bierz­mo­wa­nia. Biskup mówi bowiem do każ­de­go z bierz­mo­wa­nych: „Pokój z tobą!”. Przy­po­mi­na­jąc peł­ne Ducha Świę­te­go pozdro­wie­nie Chry­stu­sa skie­ro­wa­ne do uczniów w wie­czór wiel­ka­noc­ny (por. J 20,19–23), sło­wa te wyja­śnia­ją gest, któ­ry „wyra­ża kościel­ną komu­nię z bisku­pem i wszyst­ki­mi wier­ny­mi” (por. KKK, 1301). W Bierz­mo­wa­niu otrzy­mu­je­my Ducha Świę­te­go i pokój: ten pokój, któ­ry musi­my dać innym. Ale pomyśl­my: niech każ­dy pomy­śli na przy­kład o swo­jej wspól­no­cie para­fial­nej. Jest cere­mo­nia Bierz­mo­wa­nia, a potem prze­ka­zu­je­my sobie pokój: biskup prze­ka­zu­je go bierz­mo­wa­ne­mu, a następ­nie pod­czas Mszy św. prze­ka­zu­je­my go sobie wszy­scy nawza­jem. Ozna­cza har­mo­nię, ozna­cza miłość pośród nas, ozna­cza pokój. (…) Bierz­mo­wa­nie przyj­mu­je się tyl­ko raz, ale ducho­wy dyna­mizm roz­bu­dzo­ny świę­tym namasz­cze­niem trwa na prze­strze­ni cza­su. Nigdy nie prze­sta­nie­my wypeł­niać naka­zu, aby wszę­dzie roz­ta­czać dobrą woń świę­te­go życia, inspi­ro­wa­ne­go fascy­nu­ją­cą pro­sto­tą Ewan­ge­lii. Nikt nie otrzy­mu­je Bierz­mo­wa­nia tyl­ko dla sie­bie. (…) Zachę­cam bierz­mo­wa­nych, by nie „zamy­ka­li w klat­ce” Ducha Świę­te­go, aby nie sta­wia­li opo­rów Wia­tro­wi wie­ją­ce­mu, aby ich pobu­dzić do podą­ża­nia w wol­no­ści, aby nie tłu­mić żar­li­we­go ognia miło­ści, któ­ry pro­wa­dzi do poświę­ce­nia swo­je­go życie dla Boga i bliź­nie­go. Niech Duch Świę­ty udzie­li nam wszyst­kim apo­stol­skie­go męstwa, aby prze­ka­zy­wać Ewan­ge­lię sło­wa­mi i uczyn­ka­mi tym wszyst­kim, któ­rych spo­ty­ka­my na naszej dro­dze. (…)