Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

KOMPLEKS KLASZTORNY SIÓSTR SERCANEK

W IMIĘ CHWAŁY SERCU JEZUSOWEMU

Fasa­da ser­cań­skiej świą­ty­ni wraz z Domem Gene­ral­nym Zgro­ma­dze­nia w Kra­ko­wie przy ul. Garn­car­skiej 24

Kame­ral­na świą­ty­nia w pobli­żu Błoń kra­kow­skich zosta­ła wznie­sio­na pod koniec XIX w. Obej­mu­je swy­mi ramio­na­mi wspa­nia­le odre­stau­ro­wa­ną bry­łę klasz­tor­nych zabu­do­wań Zgro­ma­dze­nia Słu­żeb­nic Naj­święt­sze­go Ser­ca Jezu­so­we­go (SłNSJ) przy ul. Garn­car­skiej. Sio­stry z pie­ty­zmem dba­ją o Dom Boży, kry­ją­cy reli­kwie Zało­ży­cie­li, któ­rzy przed 125 laty odczy­ta­li cha­ry­zmat nowe­go Zgro­ma­dze­nia. Jego pro­gram ide­owy, w arty­stycz­nej reali­za­cji, jest czy­tel­ny – zarów­no na fasa­dzie świą­ty­ni, jak i na domu zakon­nym.
W KRĘGU SYMBOLIKI SERCAŃSKIEJ
Z lek­kie­go uko­sa usta­wio­ny fron­ton kościo­ła ozda­bia figu­ral­ny orna­ment sgraf­fi­to­wy z ado­ra­cją aniel­ską Naj­święt­sze­go Sakra­men­tu. W niszach usta­wio­ne zosta­ły trzy wspa­nia­łe posą­gi: Pana Jezu­sa z gore­ją­cym Ser­cem, Mat­ki Bożej i św. Józe­fa. Dla ks. bp. Pel­cza­ra kult Eucha­ry­stii, Naj­święt­sze­go Ser­ca Jezu­so­we­go oraz Nie­po­ka­la­nej Boga­ro­dzi­cy, a tak­że cześć dla Oblu­bień­ca NMP (jego patro­na) były szcze­gól­nie wymow­ne. Ta wyjąt­ko­wa miłość ducho­we­go Ojca ser­cań­skiej wspól­no­ty do Boże­go Ser­ca wyda­ła owoc w posta­ci powsta­nia w 1894 r. w Kra­ko­wie Zgro­ma­dze­nia poświę­co­ne­go Jego szcze­gól­nej czci. Zda­niem Zało­ży­cie­la bowiem: „Cóż znaj­dzie­my w Ser­cu Jezu­so­wym? Oto kru­szec nie­wy­sło­wio­nej ceny i klej­no­ty prze­dziw­ne­go bla­sku. A cóż znaj­dzie­my w naszym ser­cu? Oto zie­mię
brud­ną i tro­chę kamy­ków, któ­re nam i ludziom wyda­ją się cza­sem klej­no­ta­mi, gdy w isto­cie są zbyt czę­sto tyl­ko świe­cą­cym szkłem” (zob. „Nabo­żeń­stwo do Naj­święt­sze­go Ser­ca Jezu­so­we­go według obja­wień danych św. Mał­go­rza­cie Marii i żywot tej­że świę­tej”, Prze­myśl 1920). Obok bie­gną­ce­go wzdłuż Domu Macie­rzy­ste­go pasa sgraf­fi­to­we­go, w sty­li­zo­wa­nej ram­ce czy­ta­my sło­wa: CHWAŁA SERCU JEZUSOWEMU, z sece­syj­nym wize­run­kiem Ser­ca Boże­go. Dru­gie wezwa­nie, skie­ro­wa­ne do Maryi: NAJŚWIĘTSZA PANNO KRÓLOWO KORONY POLSKIEJ, MÓDL SIĘ ZA NAMI, zdo­bi ana­lo­gicz­nie zapro­jek­to­wa­na pła­sko­rzeź­ba Mat­ki Bożej Czę­sto­chow­skiej. Ks. bp Pel­czar ideę maryj­no­ści uza­sad­niał ser­can­kom poprzez fakt, że jako pol­skie zgro­ma­dze­nie win­ny modli­twą i pra­cą przy­czy­niać się do wypeł­nie­nia ślu­bów Jana Kazi­mie­rza. Pra­gnął, aby Kró­lo­wa Pol­ski pośred­ni­czy­ła im u Ser­ca Jezu­so­we­go. Sio­stry noszą na habi­tach gore­ją­ce Ser­ce Boże, a ich obrącz­ki zdo­bi ser­dusz­ko. Nawet klam­ka do drzwi wej­ścio­wych do kościo­ła przy­po­mi­na o ser­cań­skim cha­ry­zma­cie.