Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Z NAUCZANIA OJCA ŚWIĘTEGO

BÓG PRZEMAWIA JĘZYKIEM MIŁOŚCI

Frag­men­ty kate­che­zy Ojca Świę­te­go Fran­cisz­ka, wygło­szo­nej pod­czas audien­cji ogól­nej na pla­cu św. Pio­tra w Waty­ka­nie, 26 wrze­śnia br.

Fot. L’Osservatore Roma­no

Dro­dzy bra­cia i sio­stry!
W minio­nych dniach odby­łem podróż apo­stol­ską na Litwę, Łotwę i do Esto­nii, z oka­zji stu­le­cia nie­pod­le­gło­ści tych tak zwa­nych kra­jów bał­tyc­kich. W cią­gu tych stu lat kra­je te prze­ży­ły pół wie­ku pod jarz­mem oku­pa­cji, naj­pierw nazi­stow­skiej, a następ­nie sowiec­kiej. Naro­dy te wie­le wycier­pia­ły i dla­te­go Pan spoj­rzał na nie z upodo­ba­niem – jestem tego pewien. (…) Na Litwie kato­li­cy sta­no­wią więk­szość, pod­czas gdy na Łotwie i w Esto­nii prze­wa­ża­ją lute­ra­nie i pra­wo­sław­ni, lecz wie­lu ode­szło od życia reli­gij­ne­go. Tak więc wyzwa­niem jest umoc­nie­nie komu­nii mię­dzy wszyst­ki­mi chrze­ści­ja­na­mi, któ­ra roz­wi­nę­ła się już w cza­sie trud­ne­go okre­su prze­śla­do­wań. Rze­czy­wi­ście nie­od­łącz­ną czę­ścią tej podró­ży był wymiar eku­me­nicz­ny. (…) Mło­dzie­ży i oso­bom star­szym poświę­co­ne były dwa spo­tka­nia spe­cjal­ne: z mło­dzie­żą w Wil­nie, a z oso­ba­mi star­szy­mi w Rydze. Na pla­cu w Wil­nie, wypeł­nio­nym chłop­ca­mi i dziew­czę­ta­mi, wyczu­wal­ne było mot­to wizy­ty na Litwie: „Jezus Chry­stus naszą nadzie­ją”. Świa­dec­twa uka­za­ły pięk­no modli­twy i śpie­wu, w któ­rych dusza otwie­ra się na Boga; radość słu­że­nia innym, porzu­ca­jąc ogra­ni­cze­nia swe­go „ja”, aby być w dro­dze, zdol­ny­mi do powsta­nia po upad­kach. Spo­ty­ka­jąc się z oso­ba­mi star­szy­mi na Łotwie pod­kre­śli­łem ści­sły zwią­zek mię­dzy cier­pli­wo­ścią a nadzie­ją. Ci, któ­rzy prze­szli poprzez cięż­kie pró­by są korze­nia­mi ludu, któ­rych nale­ży strzec z Bożą łaską, aby nowe pędy mogły z nich czer­pać, roz­kwi­tać i przy­no­sić owo­ce. (…) Tak­że pod­czas spo­tka­nia z kapła­na­mi, oso­ba­mi kon­se­kro­wa­ny­mi i semi­na­rzy­sta­mi na Litwie wyraź­nie uka­zał się istot­ny dla nadziei wymiar sta­ło­ści: być skon­cen­tro­wa­nym na Bogu, moc­no zako­rze­nio­ny­mi w Jego miło­ści. Jak­że wspa­nia­łe świa­dec­two dali w tej dzie­dzi­nie i nadal daje wie­lu star­szych kapła­nów, zakon­ni­ków i zakon­nic! Zno­si­li oszczer­stwa, wię­zie­nia, depor­ta­cje… ale trwa­li nie­złom­ni w wie­rze. Zachę­ci­łem, aby nie zapo­mi­nać, aby strzec pamięć o męczen­ni­kach, aby podą­żać za ich przy­kła­dem. (…) Lata mija­ją, reżi­my mija­ją, lecz nad wileń­ską Ostrą Bra­mą sta­le czu­wa nad swo­im ludem Mary­ja, Mat­ka Miło­sier­dzia, jako znak nie­za­wod­nej nadziei i pocie­chy. Żywym zna­kiem Ewan­ge­lii jest zawsze kon­kret­na miłość. Tak­że tam, gdzie sil­niej­sza jest seku­la­ry­za­cja Bóg prze­ma­wia języ­kiem miło­ści, tro­ski, bez­in­te­re­sow­nej służ­by potrze­bu­ją­cym. A wów­czas otwie­ra­ją się ser­ca i dzie­ją się cuda: na pusty­niach rodzi się nowe życie. Pod­czas trzech cele­bra­cji eucha­ry­stycz­nych – w Kow­nie, na Litwie, w Agło­nie na Łotwie i w Tal­li­nie w Esto­nii – świę­ty wier­ny lud Boży, piel­grzy­mu­ją­cy po tych zie­miach, pono­wił swo­je „tak” dla Chry­stu­sa, naszej nadziei; pono­wił je wraz z Mary­ją, któ­ra zawsze oka­zu­je się Mat­ką swo­ich dzie­ci, zwłasz­cza naj­bar­dziej cier­pią­cych; pono­wił je jako lud wybra­ny, kapłań­ski i świę­ty, w któ­re­go ser­cu Bóg roz­bu­dza łaskę Chrztu świę­te­go. Módl­my się za naszych bra­ci i sio­stry na Litwie, Łotwie i w Esto­nii.