Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

TYDZIEŃ LITURGICZNY

DWUDZIESTY DZIEWIĄTY TYDZIEŃ 22–27 X 2018

PONIEDZIAŁEK
Ef 2,1–10; Łk 12,13–21
Słowo Boże: A Bóg będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia – łaską bowiem jesteście zbawieni – razem też wskrzesił i razem posadził na wyżynach niebieskich… Bóg przywrócił do życia swego Syna. Razem z Synem przywrócił do życia człowieka. Przywraca do życia każdego, kto jednoczy się z Synem. Kto wchodzi na drogę, którą Syn ukazał. I kto przyjmuje łaskę przez Syna darowaną. W krótkim pouczeniu Paweł aż dwukrotnie podkreśla, że łaską jesteśmy zbawieni. Że łaska przychodzi przez wiarę. Że zbawienie jest darem, a nie zasługą sprawiedliwego człowieka. Wolelibyśmy, żeby decydowały o tym nasze dokonania. Ale rzeczywistość jest jasna: zbawienie jest darem. Tylko przyjmując ten dar stajemy się nowym stworzeniem.
WTOREK
Ef 2,12–22; Łk 12,35–38
Słowo Boże: W owym czasie byliście poza Chrystusem, obcy względem społeczności Izraela i bez udziału w przymierzach obietnicy, niemający nadziei ani Boga na tym świecie. Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa. To w Izraelu Bóg realizował plan ratowania ludzkości. Nie tylko Izraela. Naród izraelski niósł w sobie obietnicę Bożą, był dziedzicem przymierza i dzięki temu zachował nadzieję. Te duchowe dobra tak ważne, że można w nich widzieć to, co określa tożsamość narodu wybranego, z chwilą przyjścia Jezusa stają się udziałem wszystkich ludzi bez wyjątku. Krew Jezusa czyni każdego bliskim ludu zbawienia. Tak, jesteśmy ludem zbawienia. Przez krew Jezusa staliśmy się bliskimi dla samego Boga. Przyjmijmy także dziś darowaną nam krew i zrodzoną z niej bliskość.
ŚRODA
Ef 3,2–12; Łk 12,39–48
Słowo Boże: Mnie, zgoła najmniejszemu ze wszystkich świętych, została dana ta łaska: ogłosić poganom jako Dobrą Nowinę niezgłębione bogactwo Chrystusa i wydobyć na światło, czym jest wykonanie tajemniczego planu, ukrytego przed wiekami w Bogu, Stwórcy wszechrzeczy. Jak Paweł przeżywa swą drogę wiary i apostolstwa? Przede wszystkim te dwie drogi są w jego życiu jednością. Skoro uwierzył, nie mógł nie mówić o Jezusie innym. Wierząc „musiał” stać się apostołem. Wyraźnie ma świadomość, że jest najmniejszym z Apostołów, ale to nie przeszkadza mu, by z całą pewnością mówić o łasce otrzymanej od Pana i o zadaniu, jakie z tym jest związane. Z jednej strony głęboka skromność, z drugiej pewność otrzymanego posłannictwa. Tylko taka postawa pozwala być sługą Jezusa, a nie samego siebie.
CZWARTEK
Ef 3,14–21; Łk 12,49–53
Słowo Boże: Zginam kolana moje przed Ojcem, od którego bierze nazwę wszelki ród na niebie i na ziemi, aby według bogactwa swej chwały sprawił w was przez Ducha swego, by potężnie wzmocnił się wewnętrzny człowiek. Niech Chrystus zamieszka przez wiarę w waszych sercach; abyście byli w miłości zakorzenieni… To Stwórca jest u początku naszego istnienia. To On kieruje do nas swego Ducha Świętego, a czyni wszystko nie na miarę ludzkich oczekiwań, ale na miarę swej łaskawości. Niewyczerpane bogactwo Pana przelewa się nieustannie w nasze serca. A wszystko po to, by wzmocnił się człowiek wewnętrzny. To wcale nie oznacza, że Stwórca lekceważy nasze ciało i jego potrzeby. Wszak sam je stworzył. Chce jednak, by ciało z jego potrzebami i pożądaniami było mądrze prowadzone. Czyni to duch – człowiek wewnętrzny, który żyje wiarą.
PIĄTEK
Ef 4,1–6; Łk 12,54–59
Słowo Boże: Usiłujcie zachować jedność Ducha dzięki więzi, jaką jest pokój. Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich… Przez Chrzest otrzymaliśmy Ducha Bożego – to Duch jedności. Duch Boży pragnie, byśmy zachowali jedność, bo tylko wtedy może się w pełni ujawnić pośród nas. Nie brak nigdy sił odśrodkowych, które rodzą podziały, budują bariery i skutecznie utrudniają spotkanie, nie mówiąc o wzajemnym zrozumieniu. Dlatego z takim naciskiem Apostoł wzywa do jedności, pokazując, że jedność jest dziedzictwem otrzymanym przez każdego, kto uwierzył. Jest łaską. Jest też zadaniem, które trzeba realizować każdego dnia.
SOBOTA
Ef 4,7–16; Łk 13,1–9
Słowo Boże: On też ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, innych ewangelistami, innych pasterzami i nauczycielami, aby przysposobili świętych do wykonywania posługi dla budowania Ciała Chrystusowego, aż dojdziemy wszyscy razem do jedności wiary… Gdy w ludzkim sercu działa Duch Boży, pojawia się umiejętność współpracy. Z rozmaitych działań różnych osób powstaje harmonijna całość. Taki jest zamysł Pana, który cierpliwie prowadzi człowieka wierzącego i udziela mu swych darów, by budować Kościół. Niekoniecznie jest to widoczne już dziś. To budowanie ujawni się kiedyś jako ostateczna wspólnota zbawionych. Póki co spostrzegamy też działanie złego ducha, który zaraża nas duchem zazdrości, oszczerstw, nienawiści, rywalizacji, zemsty. Trzeba być czujnym, by nasze serce nie uległo tej zarazie.