Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Służba pasterska

Świę­ce­nia bisku­pie to szcze­gól­na oka­zja do uwiel­bie­nia Boga, któ­ry sła­bej ludz­kiej natu­rze pozwa­la peł­nić nie­zwy­kle odpo­wie­dzial­ne zada­nie apo­stol­skie w Koście­le. Jest to zapo­wiedź tru­du paste­rza poszu­ku­ją­ce­go zagu­bio­nych owiec, a jed­no­cze­śnie ofia­ry Baran­ka, któ­ry odda­je swe życie za owce. (…) Przy­wódz­two kościel­ne zobo­wią­zu­je się do odda­nia życia za powie­rzo­nych sobie wier­nych. I nie idzie tu tyl­ko o krwa­we męczeń­stwo, ale rów­nież o codzien­ną goto­wość do odło­że­nia na bok wła­snych inte­re­sów i wła­snych upodo­bań. Grec­kie sło­wo epi­sko­pos wska­zu­je prze­cież naj­pierw na kogoś, kto potra­fi owszem spo­glą­dać z góry, ale tak­że na tego, kto patrzy ser­cem; kto patrzy w podob­ny spo­sób jak czy­nił to sam nasz Zba­wi­ciel: „Pasterz i Stróż (poimen kai epi­sko­pos) dusz waszych” (por. 1 P 2,25). Dosko­na­łość kapła­nów i bisku­pów – w odróż­nie­niu od dosko­na­ło­ści sta­nu zakon­ne­go – nie pole­ga na swo­bod­nym podą­ża­niu za rada­mi ewan­ge­licz­ny­mi, lecz na podą­ża­niu za miło­ścią paster­ską, w któ­rej nie cho­dzi tyl­ko o wła­sną dosko­na­łość, ale o dosko­na­łość innych. A dosko­na­łość tę nale­ży rozu­mieć w sen­sie biblij­nym – jako ukie­run­ko­wa­nie swe­go życia na Boga, nie zaś jako moral­nie nie­na­gan­ny spo­sób życia (por. kard. G. L. Mül­ler, „Listy o kapłań­stwie”, 216–217).

Frag­ment życzeń dla ks. bisku­pa Adria­na Gal­ba­sa SAC w dniu jego sakry, Kate­dra Ełc­ka, 11 I 2020 r.

ks. abp Sta­ni­sław Gądec­ki
Prze­wod­ni­czą­cy Kon­fe­ren­cji Epi­sko­pa­tu Pol­ski
Metro­po­li­ta Poznań­ski