Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Świętość życia

Dzieci

W 2004 roku Sejm Rze­czy­po­spo­li­tej Pol­skiej uchwa­lił świę­to obcho­dzo­ne 24 mar­ca każ­de­go roku – Naro­do­wy Dzień Życia. Dzień Świę­to­ści Życia (25 mar­ca) został usta­no­wio­ny w Koście­le w Pol­sce w 1998 r., w odpo­wie­dzi na apel św. Jana Paw­ła II zawar­ty w ency­kli­ce Evan­ge­lium vitae, ogło­szo­nej 25 mar­ca 1995 roku. Papież napi­sał w niej m.in., że „czło­wiek i jego życie jawią się nam jako jeden z naj­wspa­nial­szych cudów stwo­rze­nia…” (Evan­ge­lium vitae, 84).

Epi­sko­pat Pol­ski przy­po­mi­na:

Dnia 25 mar­ca, w uro­czy­stość Zwia­sto­wa­nia Pań­skie­go, obcho­dzi­my Dzień Świę­to­ści Życia. Zgod­nie z wolą św. Jana Paw­ła II, celem tego dnia jest „budze­nie w sumie­niach, w rodzi­nach, w Koście­le i w spo­łe­czeń­stwie świec­kim wraż­li­wo­ści na sens i war­tość ludz­kie­go życia w każ­dym momen­cie i w każ­dej kon­dy­cji” (Evan­ge­lium vitae, 85). Gło­sze­nie praw­dy, że życie jest darem pocho­dzą­cym od Stwór­cy, pro­wa­dzi do uzna­nia jego świę­to­ści i nie­na­ru­szal­no­ści.

Świę­tość w Piśmie Świę­tym

Pismo Świę­te przy­po­mi­na – świę­tym jest przede wszyst­kim sam Pan Bóg. Świę­tość w zna­cze­niu abso­lut­nym doty­czy wyłącz­nie Stwór­cy: jest to zarów­no świę­tość w zna­cze­niu meta­fi­zycz­nym (cał­ko­wi­ta odręb­ność, „inność” od tego, co stwo­rzo­ne) i w zna­cze­niu moral­nym (peł­na dosko­na­łość). W księ­dze pro­ro­ka Iza­ja­sza Anio­ło­wie po trzy­kroć woła­ją „świę­ty”.

…ujrza­łem Pana sie­dzą­ce­go na wyso­kim i wynio­słym tro­nie, a tren Jego sza­ty wypeł­niał świą­ty­nię. Sera­fi­ny sta­ły ponad Nim; każ­dy z nich miał po sześć skrzy­deł; dwo­ma zakry­wał swą twarz, dwo­ma okry­wał swo­je nogi, a dwo­ma latał. I wołał jeden do dru­gie­go: Świę­ty, Świę­ty, Świę­ty jest Pan Zastę­pów. Cała zie­mia peł­na jest Jego chwa­ły” (Iz 6,1–3).

Świę­tość naj­czę­ściej rozu­mia­na jest jako dro­ga, po któ­rej sta­ra­my się cho­dzić ścież­ka­mi wska­za­ny­mi przez Stwór­cę. Okre­śle­nie „świę­ty” w Sta­rym Testa­men­cie odno­szo­ne jest tak­że do poszcze­gól­nych osób – pro­ro­ków, kapła­nów, szcze­gól­nych wysłan­ni­ków. Ale też do świę­to­ści powo­ła­ny jest każ­dy czło­wiek. Już Moj­żesz wołał: „Świę­ty­mi bądź­cie, bo Ja jestem świę­ty, Pan, Bóg wasz” (Kpł 19,2). „Być świę­tym” ozna­cza­ło speł­niać Wolę Boga. W Księ­dze Kapłań­skiej zapi­sa­no, na czym to ma pole­gać (por. Pwt 19,11–18):  sza­no­wać rodzi­ców, zosta­wiać na ścier­ni­sku kło­sy dla ubo­gich, nie kraść, nie kła­mać, nie przy­się­gać fał­szy­wie, być spra­wie­dli­wym wobec bliź­nich, spra­wie­dli­wie wyna­gra­dzać pra­cow­ni­ków, nie krzyw­dzić nie­peł­no­spraw­nych, nie wyda­wać nie­spra­wie­dli­wych wyro­ków, nie mówić oszczerstw, nie żywić nie­na­wi­ści do bra­ta. Autor Księ­gi Kapłań­skiej koń­czy zwro­tem, któ­re­go uży­je Pan Jezus w Ewan­ge­lii: będziesz miło­wał bliź­nie­go jak sie­bie same­go (por. Pwt 19,18).

Pan Jezus tę myśl roz­wi­ja w swym naucza­niu: Wszyst­ko, co uczy­ni­li­ście jed­ne­mu z tych bra­ci moich naj­mniej­szych, Mnie­ście uczy­ni­li (Mt 25,40), a w Kaza­niu na Górze posta­wił poprzecz­kę jesz­cze wyżej: Miłuj­cie waszych nie­przy­ja­ciół i módl­cie się za tych, któ­rzy was prze­śla­du­ją (Mt 5,44) a koń­cząc wypo­wiedź doda­je: Bądź­cie więc wy dosko­na­li, jak dosko­na­ły jest Ojciec wasz nie­bie­ski” (Mt 5,48). Samo życie jest świę­te, bo jest darem Boga; w tym zna­cze­niu nie mamy moż­li­wo­ści tej świę­to­ści pogłę­biać, jest ona zawar­ta w samym darze. Świę­tość życia moż­na odkry­wać, nale­ży sza­no­wać, moż­na za nią Boga wiel­bić: Pan kró­lu­je: wesel się, zie­mio (…). Obłok i ciem­ność woko­ło Nie­go, spra­wie­dli­wość i pra­wo pod­sta­wą Jego tro­nu (…). Tyś bowiem, Panie, wywyż­szo­ny – ponad całą zie­mię i nie­zmier­nie wznio­sły pośród wszyst­kich bogów. Pan miłu­je tych, co zła nie­na­wi­dzą, On strze­że życia swo­ich świę­tych (Ps 97,1a.2.9–10).

Kościół kato­lic­ki stoi na jed­no­znacz­nym sta­no­wi­sku, że samo bycie czło­wie­kiem wystar­cza, by miał on pra­wo do życia bez żad­nych warun­ków wstęp­nych czy dodat­ko­wych. Krót­ko mówiąc: Kościół gło­si świę­tość życia ludz­kie­go od poczę­cia do natu­ral­nej śmier­ci.

Afir­ma­cja życia

Na stro­nie Epi­sko­pa­tu Pol­ski pod datą 24.03.2019 r. zapi­sa­no: Bisku­pi zapro­si­li wszyst­kich ludzi dobrej woli do pod­ję­cia sta­rań, aby obcho­dy Dnia Świę­to­ści Życia oraz Naro­do­we­go Dnia Życia sta­ły się oka­zją do afir­ma­cji życia. Popar­li też wszyst­kie ini­cja­ty­wy mają­ce na celu ochro­nę życia ludz­kie­go, w tym Mar­sze dla Życia i Rodzi­ny i zachę­ci­li do modli­twy w inten­cji każ­de­go życia ludz­kie­go, od poczę­cia do natu­ral­nej śmier­ci.

W pod­ręcz­ni­kach z zakre­su psy­cho­lo­gii zwy­kle sło­wo „afir­ma­cja” rozu­mia­ne jest jako peł­na akcep­ta­cja wła­snej oso­by. Nie­ja­ko w ramach tej afir­ma­cji poja­wia się zachę­ta do auto­su­ge­stii, czy­li do powta­rza­nia pozy­tyw­nych zdań/wyrażeń na wła­sny temat, aby powo­li się z nimi iden­ty­fi­ko­wać. W naszych rela­cjach ze świa­tem „afir­mo­wać”, to zna­czy „apro­bo­wać, uznać za dobre”. W naucza­niu Kościo­ła jako waż­ny ele­ment doj­rza­ło­ści czło­wie­ka trak­to­wa­na jest jego posta­wa wobec pra­wa do życia każ­de­go z ludzi. Wie­lu komen­ta­to­rów twier­dzi wręcz, że posta­wa wobec życia i jego świę­to­ści jest waż­nym wyróż­ni­kiem przy­na­leż­no­ści cywi­li­za­cyj­nej. Prze­cież ety­ka chrze­ści­jań­ska, na któ­rej cywi­li­za­cja łaciń­ska się opie­ra, gło­si, że osta­tecz­nym Panem życia jest Stwór­ca i czło­wie­ko­wi nie wol­no naru­szać usta­no­wio­ne­go przez Nie­go Pra­wa. We współ­cze­snym świe­cie podej­mo­wa­ne są róż­ne ini­cja­ty­wy mają­ce na celu pro­mo­wa­nie świę­to­ści życia: wspo­mnia­ny przez Epi­sko­pat Marsz Świę­to­ści Życia, orga­ni­zo­wa­ny już w nie­jed­nej miej­sco­wo­ści, licz­ne publi­ka­cje i odczy­ty, a nawet kon­gre­sy. Coraz licz­nie  odwie­dza­ne jest Sank­tu­arium Świę­to­ści Życia w Łodzi, coraz wię­cej osób podej­mu­je Ducho­wą Adop­cję. Ducho­wa Adop­cja Dziec­ka Poczę­te­go Zagro­żo­ne­go Zagła­dą jest zobo­wią­za­niem pole­ga­ją­cym na modli­twie w inten­cji życia, któ­re poczę­ło się w łonie mat­ki, a jed­nak nie zosta­ło przez nią przy­ję­te. Modli­twa ta ma na celu oca­le­nie życia, zagro­żo­ne­go abor­cją. W potocz­nym rozu­mie­niu wysił­ki zmie­rza­ją­ce do pogłę­bia­nia spo­łecz­nej świa­do­mo­ści zwią­za­nej z war­to­ścią życia zaczy­na­ją się od sza­cun­ku do każ­de­go czło­wie­ka, ale też zachę­ca­ją do pod­ję­cia sta­rań, by ludzie sza­no­wa­li samych sie­bie. W pew­nej para­fii zor­ga­ni­zo­wa­no „ama­tor­sko” ankie­tę, któ­ra mia­ła na celu zebra­nie wska­zó­wek dla wszyst­kich, któ­rzy chcą pod­trzy­my­wać myśl, że życie jest świę­te. W wypo­wie­dziach zna­la­zły się takie for­my dzia­ła­nia, jak: pomoc potrze­bu­ją­cym (cza­sem w nauce, cza­sem pomoc pole­ga­ją­ca na wysłu­cha­niu czy przy­nie­sie­niu zaku­pów), odwie­dzi­ny samot­nych (zwłasz­cza swo­ich bli­skich, ale nie tyl­ko), poświę­ce­nie cza­su bliź­nim, modli­twa z nimi i za nich.

Z naucza­nia świę­te­go Jana Paw­ła II:

Świę­tość nie jest przy­wi­le­jem nie­wie­lu, lecz celem, któ­ry Bóg sta­wia przed czło­wie­kiem stwo­rzo­nym na Jego obraz i podo­bień­stwo. Świę­tość – Boży atry­but – sta­je się w ten spo­sób powo­ła­niem każ­de­go czło­wie­ka. W tym kon­tek­ście cał­ko­wi­cie zro­zu­mia­łe są sło­wa św. Paw­ła do Efe­zjan: „W Nim bowiem wybrał nas przed zało­że­niem świa­ta, aby­śmy byli świę­ci i nie­ska­la­ni przed Jego obli­czem” (Ef 1,4n). Do wszyst­kich skie­ro­wa­ne zosta­ło zapro­sze­nie Jezu­sa: „Bądź­cie więc wy dosko­na­li, jak dosko­na­ły jest Ojciec wasz nie­bie­ski” (Mt 5,48; por. 12,30; J 13,43; 15,12). Do wszyst­kich też odno­szą się sło­wa Paw­ła: „Albo­wiem wolą Bożą jest wasze uświę­ce­nie” (1 Tes 4,3; por. Ef 1,4; 5,3; Kol 3,12; Ga 5,22; Rz 6,22).

ks. Marian