Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

W sercu Kościoła i Papieża

XXIV Światowy Dzień Życia Konsekrowanego

Usta­no­wio­ny w Świę­to Ofia­ro­wa­nia Pań­skie­go przez św. Jana Paw­ła II, sku­pia rze­sze osób, któ­re w duchu rad ewan­ge­licz­nych, z miło­ści do Chry­stu­sa Pana i Mat­ki Bożej, podej­mu­ją tę nie­zwy­kle istot­ną for­mę życia w Koście­le. Są wśród nich mni­si i mnisz­ki, oso­by zakon­ne, człon­ko­wie sto­wa­rzy­szeń życia apo­stol­skie­go, świec­cy kon­se­kro­wa­ni, dzie­wi­ce i wdo­wy kon­se­kro­wa­ne, pustel­ni­cy. Wśród współ­cze­śnie powsta­łych, 60-lecie kano­nicz­ne­go zatwier­dze­nia obcho­dzi Zgro­ma­dze­nie Córek św. Fran­cisz­ka Sera­fic­kie­go.

Ciche świa­dec­two

Ojciec Świę­ty Jan Paweł II szcze­gól­nym zain­te­re­so­wa­niem i ojcow­ską tro­ską darzył – obok kapłań­stwa – róż­ne for­my życia kon­se­kro­wa­ne­go. W związ­ku z Rokiem Świę­te­go Jana Paw­ła II, w 100-lecie jego uro­dzin, war­to pochy­lić się nad zna­cze­niem sen­su, war­to­ści oraz isto­ty róż­nych form życia zakon­ne­go (sze­rzej kon­se­kro­wa­ne­go) w jego naucza­niu. Naj­waż­niej­szy­mi dok­try­nal­nie papie­ski­mi doku­men­ta­mi w tym tema­cie są adhor­ta­cje: Redemp­tio­nis donum – o kon­se­kra­cji zakon­nej w świe­tle tajem­ni­cy Odku­pie­nia (1984), a tak­że posy­no­dal­na Vita con­se­cra­ta – o życiu kon­se­kro­wa­nym oraz jego misji w Koście­le i w świe­cie (1996), będą­ca jak­by jego „teo­lo­gicz­ną sumą”. Życie zakon­ne, zda­niem św. Papie­ża, któ­ry w mło­do­ści myślał o wstą­pie­niu do Kar­me­lu, sta­no­wi bowiem „boga­te dzie­dzic­two ducho­we oraz rze­czy­wi­stość, któ­ry­mi żyje Kościół od wie­ków przez świa­dec­two wie­lu męż­czyzn i kobiet”. Zachę­cał, aby je sza­no­wać i kochać, a tak­że „słu­chać i naśla­do­wać tych i te, któ­rzy potra­fi­li lepiej urze­czy­wist­nić ide­ał życia ewan­ge­licz­ne­go; a było ich tak wie­lu…”.

Dzia­łal­ność apo­stol­ska w duchu „Poko­ju i Dobra”

Pod tym fran­cisz­kań­skim hasłem słu­żył Kościo­ło­wi san­do­mier­skie­mu bł. ks. Anto­ni Rewe­ra (1869–1942), nazy­wa­ny „san­do­mier­skim Mak­sy­mi­lia­nem”. Od pro­gu życia kapłań­skie­go, zafa­scy­no­wa­ny oso­bą i dzie­łem św. Fran­cisz­ka z Asy­żu, nosił się z zamia­rem utwo­rze­nia, przy Towa­rzy­stwie Domu Ludo­we­go pw. św. Fran­cisz­ka Sera­fic­kie­go w San­do­mie­rzu, nowej wspól­no­ty zakon­nej, któ­rej celem mia­ło być sze­rze­nie idei fran­cisz­kań­skich we współ­cze­snym świe­cie i opie­ka nad cho­ry­mi oraz pode­szły­mi w latach ter­cjar­ka­mi. W obli­czu nara­sta­ją­cych dra­ma­tycz­nych sytu­acji, pra­gnąc aby jak naj­prę­dzej Zgro­ma­dze­nie mogło być zatwier­dzo­ne przez Kościół, w wigi­lię patro­nal­ne­go wspo­mnie­nia asy­skie­go Bie­da­czy­ny, 3 paź­dzier­ni­ka 1939 r. zło­żył w Kurii die­ce­zjal­nej egzem­plarz uło­żo­nych i zre­da­go­wa­nych przez sie­bie Kon­sty­tu­cji zakon­nych, któ­re nazwał „Regu­łą życia Córek św. Ojca Fran­cisz­ka”. Są one cen­nym świa­dec­twem jego myśli doty­czą­cych powo­ła­nia do świę­to­ści oraz roz­wo­ju na dro­dze rad ewan­ge­licz­nych, w duchu cnót teo­lo­gal­nych. Zatwier­dze­nia reguł już nie docze­kał. Aresz­to­wa­ny przez gesta­po z począt­kiem 1942 r., był wię­zio­ny naj­pierw na zam­ku san­do­mier­skim, a potem wywie­zio­ny do Oświę­ci­mia. Został zamę­czo­ny 1 paź­dzier­ni­ka tegoż roku w Dachau. Ojciec Świę­ty Jan Paweł II wyniósł Zało­ży­cie­la Zgro­ma­dze­nia do chwa­ły ołta­rzy z gru­pą 108 Męczen­ni­ków z okre­su II woj­ny świa­to­wej, w War­sza­wie, 13 czerw­ca 1999 r., na pro­gu novo mil­le­nio. Teo­lo­gia ducho­wo­ści, na fun­da­men­cie ewan­ge­licz­nych wska­zań bł. ks. Anto­nie­go, ma bez­cen­ne zna­cze­nie dla pozna­nia pol­skiej ducho­wo­ści XX w.

Boże­na Weber