Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”
ul. Kazimierza Wielkiego 18/3
30-074 Kraków

Sekretariat: 12 423-22-57
Redakcja: 12 421-75-49
Prenumerata: 12 422-74-18

Wezwanie do świętości

ks. bp Jan Zając, kustosz honorowy Sanktuarium Bożego Miłosierdzia

Bazy­li­ka Boże­go Miło­sier­dzia w Kra­ko­wie-Łagiew­ni­kach to kościół sta­cyj­ny ponie­dział­ku pierw­sze­go tygo­dnia Wiel­kie­go Postu w Archi­die­ce­zji Kra­kow­skiej. Mszy świę­tej prze­wod­ni­czył i homi­lię wygło­sił ks. bp Jan Zając, kustosz hono­ro­wy Sank­tu­arium Boże­go Miło­sier­dzia. – Całe życie chrze­ści­jań­skie jest powo­ła­niem do świę­to­ści – mówił.

Zebra­nych w łagiew­nic­kim wie­czer­ni­ku przy­wi­tał ks. dr Zbi­gniew Bie­las. Kustosz Sank­tu­arium Boże­go Miło­sier­dzia mówił: – Gro­ma­dzi­my się w Bazy­li­ce Boże­go Miło­sier­dzia. Ten kościół, ta Bazy­li­ka zosta­ła wyzna­czo­na na dziś jako kościół sta­cyj­ny. Ks. Bie­las przy­po­mniał, że zwy­czaj piel­grzy­mo­wa­nia do kościo­łów sta­cyj­nych jest prak­ty­ko­wa­ny w Archi­die­ce­zji Kra­kow­skiej od 2017 roku, a świą­ty­nie zosta­ły wybra­ne na pod­sta­wie ana­lo­gii do rzym­skich pier­wo­wzo­rów.

W homi­lii ks. bp Jan Zając pod­kre­ślił, że w Archi­die­ce­zji Kra­kow­skiej trwa wiel­ko­post­na wędrów­ka wier­nych. – Piel­grzy­mi poprzez słu­cha­nie Sło­wa Boże­go – trwa­nie na modli­twie – w cza­sie Eucha­ry­stii prze­by­wa­ją dro­gę ducho­wą, któ­ra zbli­ża ich do głęb­sze­go prze­ży­wa­nia Pas­chy Pana.

– Zaiste, nasze mia­sto Kra­ków sta­je się „prze­strze­nią świę­tą”, jak­by Kościo­łem Boga, gdyż w każ­dej jego czę­ści wier­ni gro­ma­dzą się na litur­gii pokut­nej. „Sieć sta­cyj­na” obej­mu­je wszyst­kie dziel­ni­ce Kra­ko­wa – powie­dział i dodał: – Dzi­siaj, w Bazy­li­ce Miło­sier­dzia Boże­go, łączy­my się z piel­grzy­ma­mi zgro­ma­dzo­ny­mi w rzym­skiej Bazy­li­ce św. Pio­tra w Oko­wach. Tam – według tra­dy­cji – było wię­zie­nie, w któ­rym prze­by­wał Piotr zwią­za­ny łań­cu­chem – „oko­wa­mi”. Z tych wię­zów wyzwo­lił go Anioł, a oko­wy zosta­ły tam na pamiąt­kę cudow­ne­go uwol­nie­nia z rąk prze­śla­dow­ców. Roze­rwa­ny łań­cuch jest nadal zna­kiem Boże­go dzia­ła­nia – uwal­nia­nia czło­wie­ka z wię­zów grze­chów i znie­wo­leń – a wpro­wa­dza­ją­cych do wol­no­ści dzie­ci Bożych.

Kazno­dzie­ja przy­po­mniał, że na począt­ku Mszy św.  modli­my się: „Boże, nasz Zbaw­co, daj nam łaskę nawró­ce­nia i otwórz nasze dusze na zro­zu­mie­nie Two­je­go Pra­wa, aby okres poku­ty odno­wił nasze życie”. – Czy może być jaśniej­sze i głęb­sze wezwa­nie do świę­to­ści? – pytał.

Jak pod­kre­ślił ks. bp Zając, całe życie chrze­ści­jań­skie jest powo­ła­niem do świę­to­ści. – Wszy­scy chrze­ści­ja­nie win­ni z dnia na dzień coraz bar­dziej uświę­cać się w warun­kach swe­go życia, jeśli z wia­rą przyj­mu­ją wszyst­ko z ręki Ojca Nie­bie­skie­go i współ­dzia­ła­ją z wolą Bożą. Sło­wo Boże, dzi­siaj nam prze­ka­za­ne, w spo­sób jasny poma­ga nam zro­zu­mieć woła­nie i powo­ła­nie do świę­to­ści. W pierw­szym czy­ta­niu sły­sze­li­śmy frag­ment Księ­gi Kapłań­skiej, któ­rą nazwa­no „Kodek­sem Świę­to­ści”. Jego myślą prze­wod­nią jest nie­pod­wa­żal­na świę­tość Boga, któ­ra jest jedy­nym punk­tem odnie­sie­nia dla czło­wie­ka dążą­ce­go do świę­to­ści, do dosko­na­ło­ści. Świę­tość Boga jest fun­da­men­tem nasze­go uświę­ce­nia. Ona wzy­wa czło­wie­ka do świę­to­ści. Pan mówi do współ­cze­snej spo­łecz­no­ści Ludu Boże­go: „Bądź­cie świę­ty­mi, bo Ja jestem Świę­ty, Pan, Bóg wasz!”. Stwier­dze­nie jed­no­znacz­ne: „Jeśli Bóg jest Świę­ty i ty musisz przy­jąć świę­tość”, a dro­ga do niej nie jest łatwa. Dla­te­go sam Bóg poka­zu­je nam, jak sta­wiać kro­ki na dro­dze do świę­to­ści. „Nie będziesz kradł, nie będziesz kła­mał, nie będziesz fał­szy­wie przy­się­gał, nie będziesz uci­skał bliź­nie­go, nie będziesz zło­rze­czył głu­che­mu, nie będziesz kładł prze­szko­dy przed nie­wi­do­mym”. To nie są kapry­śne żąda­nia. To naka­zy obja­wia­ją­ce Boga, któ­ry pra­gnie, aby­śmy byli tacy, jak On – Świę­ty Bóg – pod­kre­ślił.

Mał­go­rza­ta Pabis